In vervoering

Morgen in Amersfoort, zondag in Utrecht:

Festival in Vervoering.

Voorproefje van mijn kant:
(Waar zou de titel dan toch vandaan komen, vraag ik mij af.)

In Vervoering

Mijn hart kent de routine
van het reizen elke dag.

Een uurtje heen en ’s avonds terug.

Waar in het Zuiden
mijn bed weer leeg en onbewogen wacht.

Amsterdam Centraal.
Eind van deze lijn.

U kunt hier overstappen op

Tram en bus
streekvervoer en trein.

Het tempo van mijn hart,
onveranderlijk gewoon.

Al loopt het nu vertraging op
wegens aanrijding met persoon.

De terugkeer

Hallo.

Ik ben er weer.

(Om deze zin kracht bij te zetten, wat hij mijns inziens nodig heeft, gooi ik er een uitroepteken achteraan: )

Ik ben er weer!

Een vakantie, een schaafwond, veul stress, nog een vakantie en een aantal willekeurige gebeurtenissen verder, besloot ik mijn webstukje weer tot leven te roepen. Dat is toch iets gezelliger, dan zo’n stilstaand virtueel, eh, gebied.

Ik ben niet verhuisd, geen boek geschreven en ik heb geen geld meer.
Oh, de tijden van oneindige welvaart en financiele meevallers, wat waren jullie wellustig en heerlijk en, oh, hoe snel ook weer vervlogen. Waarom moest ik ook alweer zo schandalig op vakantie? Voorlopig zal ik stokjes eten en regen drinken, maar met de glimlach van een gelukgzalige armoedzaaier. Geluk is niet te koop, zeg ik altijd wijselijk in de spiegel. Een uiterlijk wel, maar ja, das wel heul duur.

Gister dronk ik bier in Den Bosch.
Daar betekent bier veel bier.

Excuses

Wegens persoonlijke omstandigheden gaat NJ Covers even dicht.
Alsof ik een soort van winkel ben, maar het wel zo.
Zodra ik er weer ben, hoort u dat.

(Zie bovenstaande, die horen hier.)

 

P.s. Wie heeft er een enorme hoeveelheid lijm over?

 

De vogels hebben het er maar druk mee,

zegt Lucas.
En ik ook, want ik moet steeds naar buiten en blije liedjes draaien.
Vooral deze soort natuurlijk.

Every monkey like to be,
In my place instead of me.

(:

(Mijn eerste geblogde smile die ik niet zelf getekend heb ooit, ik wist even niets anders. )

Ik ben ook een beetje Viva

De actrice was zwanger, dat kon je heel goed zien.
Aan bijvoorbeeld de dikke buik.

Het toneelstuk was enorm stom en saai, waardoor ik ononderbroken en ongegeerd naar de buik van het matig acterende meisje kon staren.
In het normale leven kan dat niet. Dan kijk ik altijd alsof er niets met ze aan de hand is, als ik een zwangere vrouw zie. (Ik werk in een lichtgroen, yupperig wijkcafé, dat op zondagmiddag altijd volzit met zwangere vrouwen (als een vrouw ijsthee in plaats van witte wijn bestelt kun je er een slok op nemen dat er een kind in aangroei is) en die vrouwen behandel ik net zoals bijvoorbeeld jongens, of rokende meisjes.)

In de theaterzaal kon ik er een uur naar staren, naar een buik die niet zomaar dik is.

Sommige vrouwen die ik ken worden misselijk bij de gedachte aan een kind en eten nog liever een baksteen op, sommigen kunnen niet wachten en huilen omdat ze nog te jong zijn en er maar geen juiste man komt, sommigen denken alleen maar: waarom zij wel en ik niet.

Ik weet het niet,
Bij het kijken naar het stuk (buik) dacht ik nogal veel:
Ik werd jaloers, eenzaam, nog lekker jong, ongezond, te dik, moe, enorm gelukkig met mijn vrije leven, interessant, belezen, bang, een beste vriendin, gaaf, en leeg.

Ik weet het niet.
Volgens mij lijkt het me wel gezellig. En een enorme verlossing van een leven dat zich voornamelijk afspeelt in mijn hoofd, maar toch hè.
Maar toch…

-

-

Ik zoek een lichtpuntje,
maar ik zie niet eens een horizon.

Was ik maar Spaans,

en maakte ik maar liedjes zoals deze.
Dan was ik zwoel en tevreden.
En nooit meer gestresst.

De pré-lente is mijn minst favoriete seizoen van het jaar. De herfst komt altijd gezellig binnenzetten, omdat ik tegen die tijd zin in de verwarming begin te krijgen. Terwijl de lente-terwijl-het-nog-geen-lente is, hevig door door straten waaiend, de daadwerkelijke warme lente voor zich uit zit te regenen. Ik zit ver van de inmiddels veel te hete verwarming vandaan, te wachten op tijd en zon. Moedeloos. 
Ik zie door de papieren heen de opdrachten niet meer, en ik vergeet deadlines, omdat ik mijn agenda niet meer kan lezen.
Carnaval komt altijd op een slecht moment.

Ik luister Spaanse liedjes, dan lijkt de zon wat dichterbij, zet koffie en wacht tot de problemen die schrijven en leven met zich meebrengen zich vanzelf oplossen.

O, de nostalgie.

Soms, ditmaal dankzij Annefé en Anna, komt er iets ter sprake waar ik op zijn minst al vijftien jaar niet meer aan gedacht heb.
Filmpjes en bandjes van vroeger.
Ik denk weer aan mijn pyamajas en de rijstwafel die ik op zondagochtend voor het ontbijt mocht opeten bij de televisie.
Aan mama, die ik mocht wakkermaken als het afgelopen was.
En aan de stemmen van de meneren, die ik weer uit mijn hoofd ken alsof ik het gister nog heb gezien.

De Grote Dikke Beer vertelt.

Een beetje wat voelen

Soms, zoals exactement nu, voel ik iets maar toch ook weer niets. Wat ik wel en voornamelijk niet voel hangt ergens tussen in, zoals dat wat er in de lucht overblijft nadat de rookmachine is uitgezet. Zo’n sliert, zinloos, maar het valt wel op.

Zo is mijn kamer niet een hele megarommel en heb ik al een stukje fruit gegeten. Toch liggen alle spullen die ik heb op mijn printer, ben ik alleen thuis en is mijn agenda voller dan ik aan kan.

Ik heb sinds een week of twee een abonnement op een krant. (Je weet wel, zo een die verkocht wordt door lollige studentenjongens met halflang haar en bier in de planning, die aan hun target moeten komen en daarvoor rustig over lijken, of druilerige meisjes die te moe voor weerstand zijn, gaan.)
Ik weet niet waar ik het oud papier moet laten. Want dat is wat zo’n abonnement blijkt te zijn, een prijzig overschot aan oud papier, waar mijn kamer nog niet op gebouwd is.

Tijd voor een liedje.

Mededeling

Ik wil op dit moment voornamelijk naar de zon.
Of dat de zon hier was. 

(Als het straks lente is, met zonneschijn, denk ik na twee weken al: hè gedverderrie, al die zon, dan wil ik régen, want alleen in de regen mag je klagen.)