Digitalisering van de samenleving

‘Hee.’
‘Hee.’
‘Heb je nog wat meegemaakt de laatste tijd?’
‘Cees was een hele dag niet op facebook!’
‘Wat?!’
‘Echt waar, ik voelde me ontheemd.’
‘Ik ook.’
‘Nu maar hopen dat hij er wel is als ik straks inlog.’
‘Ja.’
‘Biertje?’
‘Ik ga naar huis denk ik.’
‘Ik ook.’
‘Doei.’
‘Doei.’

Flugeltje Drinken de Dorpszot

Met twee tassen vol flesjes loopt Flugeltje Drinken door de Dorpsstraat.
Kleng kleng klong klink klong! Klong! Kleng!
De bakkersvrouw, Maarten de postbode en Edo staan op de hoek van de straat te praten over het nieuwe kind van Chantal van verderop.
Edo kijkt op: ‘Nee he, ‘t is Flugeltje.’
‘Verstop je!’ sist Maarten de postbode.
Flugeltje glimlacht breed en zwaait naar het groepje.
‘Flugeltje drinkeeee!’
De tassen zwaaien met veel geluid heen en weer, de flesjes slaan tegen elkaar.
‘Ik weet ook niet wie de vader van dat kind van verderop is, maar ik maak dat ik wegkom’, fluistert de bakkersvrouw verstandig.
Flugeltje laat een handvol flesjes zien.
Het groepje stuift uiteen.
‘De plicht roept.’
‘Melk op het vuur.’

Een groeps-sms wordt verzonden.
Flugeltje moet weg. Hij verprutst de rust.
Dit is een dorp, geen feestcafe. Gr. Maarten.

Flugeltje komt thuis, hij heeft al zijn flesjes nog.
Hij zet Guus Meeuwis op en drukt een geel dopje op zijn neus.
‘Proost, Flugeltje.’
En zachtjes neuriet hij mee, want in Brabant, daar brandt nog licht.

Twee synopsissen

Uit het moeizame leven van Panic Attack Joepie.

Panic Attack Joepie loopt op straat.
‘Hee Joepie!’
‘AAAAAH’.

Panic Attack Joepie in de Supermarkt.
‘Aah, RIJST! Nee! Dreft!’
Bij de boterhamzakjes zakt Joepie in elkaar.
Hyperventilerend.
Dat kwam dus goed uit.

In feite is het nog zomer. Toch?

Al mag ik van de Grip-op-Griep-flyer (oh wat zou ik de bedenker van deze hippe antiziekte slogan graag eens met vele glazen bier onder de bar drinken, om hem eens goed duidelijk te maken dat alliteratie en bijna-volrijm niet per definitie een krachtige leus betekenen, ware het niet dat ik natuurlijk nooit meer drink) mijn kleenex-balsam-zakdoekjes maar één keer gebruiken en moeten deze na gebruik meteen de prullenbak in, ligt mijn bureau helaas toch bezaaid met, soms wel meer dan één keer, gebruikte tissues.
Ik kamp namelijk met een fikse verkoudheid, ik ben nogal lui en Kleenex is nogal duur, dus die prullenbakregel heb ik even niet gehoord.

Snotterend en triest doe ik voornamelijk niets.
De een roept: drink thee met rum, de ander vindt whiskey (Glenfiddich! Nee gadver, gewoon Jackie D natuurlijk!) en de derde beveelt mij een warm cognacje aan.
(Ik begin langzaam te vermoeden dat ik een alcoholproblematische vriendengroep heb, want niemand zegt: gewoon niet roken, vijf sinaasappels en homeopatische druppeltjes voor het vroege slapengaan.)

Ik stort me op de amaretto, want dat smaakt naar hoestsiroop.

Maar waar het me om ging:
In deze tijden van herfst en gezever is er altijd iemand die het minstens zo zwaar heeft als wij allemaal, en in verband zijn chronische verkoudheid zelfs iets zwaarder:

Mijnheer de Waard.

Lees.

Er is een clubje opgericht

En ik ben erbij!

Ik blaas op mijn uitroltoeter en roep hoera.

Ik ga het vieren met een bitterbal.

Straatnieuws

Bij de pinautomaat van de Rabobank zag ik gister mijn daklozenkrantverkoper zijn pincode intoetsen.
Ik voelde me enigzis belazerd.

Als ik hem zo om dag weer met een tas vol brood en chips zo onzichtbaar mogelijk voorbijloop, ziet hij mij altijd en zwaait breed glimlachend met zijn stapel kranten. Meteen voel ik me schuldig, meteen wil ik mijn broccoli, smeerkaas en andere luxe-artikelen zo-hup de prullenbak in sodemieteren en mijn handen in onschuld in de lucht steken: Ik heb het ook moeilijk.
Maar nee, wat volgt is mijn leugen: ‘Nee dank je, ik heb hem al.’ 

Bah. Ik hou niet van de leugenaars op deze wereld.
Maar ja, ik zit bijna altijd wel met mijn huichelachtige zelf opgescheept en ik wilde dat mijn mezelf wat meer moraal en geweten kende en eerlijk durfde te zijn (‘Nee dank je, ik wil die krant niet en laat me voortaan alsjeblieft met rust, wil je?’)

En toch.
Ik zat op de fiets en was boos, wat ik ook al niet kan maken.
De man mag toch pinnen als hij wil?
Nee.
Jawel.
Nee, want hij heeft niet eens een pinpas.
Wel.
Hoe komt die daar dan weer aan?
Hoe kom jij daar zelf aan?
Maar ík verkoop geen kranten!
Nasja.
Ja.
-
Hmpf.

 

Mijn oude straatnieuwsverkoper had een e-mailadres.
Dat was ook vreemd, maar hij schreef zelf gedichten.
Dat compenseerde de boel.

Waarom

krijg ik van mijn docente de werktitel ‘Carnaval de Musical’ mee?
Hoe moet ik nu ooit afstuderen!

In vervoering

Morgen in Amersfoort, zondag in Utrecht:

Festival in Vervoering.

Voorproefje van mijn kant:
(Waar zou de titel dan toch vandaan komen, vraag ik mij af.)

In Vervoering

Mijn hart kent de routine
van het reizen elke dag.

Een uurtje heen en ’s avonds terug.

Waar in het Zuiden
mijn bed weer leeg en onbewogen wacht.

Amsterdam Centraal.
Eind van deze lijn.

U kunt hier overstappen op

Tram en bus
streekvervoer en trein.

Het tempo van mijn hart,
onveranderlijk gewoon.

Al loopt het nu vertraging op
wegens aanrijding met persoon.

De terugkeer

Hallo.

Ik ben er weer.

(Om deze zin kracht bij te zetten, wat hij mijns inziens nodig heeft, gooi ik er een uitroepteken achteraan: )

Ik ben er weer!

Een vakantie, een schaafwond, veul stress, nog een vakantie en een aantal willekeurige gebeurtenissen verder, besloot ik mijn webstukje weer tot leven te roepen. Dat is toch iets gezelliger, dan zo’n stilstaand virtueel, eh, gebied.

Ik ben niet verhuisd, geen boek geschreven en ik heb geen geld meer.
Oh, de tijden van oneindige welvaart en financiele meevallers, wat waren jullie wellustig en heerlijk en, oh, hoe snel ook weer vervlogen. Waarom moest ik ook alweer zo schandalig op vakantie? Voorlopig zal ik stokjes eten en regen drinken, maar met de glimlach van een gelukgzalige armoedzaaier. Geluk is niet te koop, zeg ik altijd wijselijk in de spiegel. Een uiterlijk wel, maar ja, das wel heul duur.

Gister dronk ik bier in Den Bosch.
Daar betekent bier veel bier.

Excuses

Wegens persoonlijke omstandigheden gaat NJ Covers even dicht.
Alsof ik een soort van winkel ben, maar het wel zo.
Zodra ik er weer ben, hoort u dat.

(Zie bovenstaande, die horen hier.)

 

P.s. Wie heeft er een enorme hoeveelheid lijm over?