Ik nodigde haar uit voor Bejaarden & Begeerte, de voorstelling van Oscar Kocken en Lucas de Man bij Het Zuidelijk Toneel. Oma is drieëntachtig, alleen, want opa is niet meer, maar ze moet van al die bejaarden niets weten.
Toch had ik oma nodig. Zonder haar kwam ik er niet in. Leeftijdsondergrens. Alleen toegankelijk onder begeleiding van een vijfenzestigplusser. Ik mompelde onverstaanbaar dat het ook een beetje over seksachtige dingen zou gaan, maar dat hoorde ze niet.

“Het is bejaardentoneel, en jij bent een oma.”
“Goed dan.”
“Goed?”
“Goed. Ja ja.”

Daar ging ik, zenuwachtig met de trein. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ik ben haar oudste kleinkind, maar dit was ons eerste gezamenlijke uitje. Zou ze het wel aankunnen? Een voorstelling over de liefde bij vijfenzestigplussers?

Bij de vraag “wie is er ouder dan vijfenzeventig” stak oma haar hand niet meer op.
“Oma, hallo?” fluisterde ik.
“Nee zeg, dan ben ik de sigaar. Over de negentig, dan wordt het weer interessant.”

Oscar en Lucas vertelden openhartige verhalen van mensen. Stelden directe vragen aan het publiek. En zoals de titel doet vermoeden, algauw waren ze aanbeland bij de fysieke liefde. Seks in de generatie van mijn ouders vind ik al onsmakelijk, maar vozen boven de vijfenzeventig, daar komt mijn hoofd niet bij. Ik kan daar niet aan denken. Lukt niet. Gaat niet.

Ik was geschokter dan de rest van de zaal, toen de jongens het over ‘een hand in haar broekje’  hadden. Zijn die oudjes nou preuts? Of ik? Mijn generatie met zijn wilde feesten, seksgrappen in het café, probleemrubrieken in de Viva, voorstellingen vol naakt, verf, harde bas en tongen op toneel. Wij zijn het, de preutse jonkies. Ik ben het, preuts. Ik grinnik van schrik als het gaat over zoenen in portiekjes. Ik probeer ongemakkelijk onzichtbaar te zijn bij het woord masturbatie.
En daar lachen ze om, die bejaarden, want die hebben het allemaal al meegemaakt.

Kon ik het wel aan? Een voorstelling over de liefde bij vijfenzestigplussers?

Taboedoorbrekend was de voorstelling niet, taboes waren gewoon niet aan de orde. Geen schaamte, geen gedoe. Hierdoor kon er liefdevol en brutaal gesproken worden over ouderdom, eenzaamheid, seks, angst, liefde en de dood. Zoveel voorstellingen gaan hierover, maar zo weinig zo eerlijk.

Oma en haar vriendinnen willen geen nieuwe man, of scharrel.
“Wij zitten er niet op te wachten hoor, zo’n weduwnaar met een mand vol vuile was.”
“Vuile was?”
“Eerst even vleierij, maar vroeg of laat komen ze allemaal met een wasmand.”
“Onderbroeken?”
“Die moet je heel heet wassen, maar ik begin er niet meer aan.”
“Maar als-ie zijn was nou thuislaat?”
“Nee hoor. Voor je het weet sta je de volgende het graf in te verzorgen.”
“Oh. Oh ja.”

Daarom zal ik mijn middag bij Bejaarden & Begeerte nooit meer vergeten. De voorstelling werpt het ‘dat-vraag-je-niet-hek’ omver.
Ik heb met oma gesproken. Voor het eerst zo open. Over vroeger. Over oud worden. Over verliefd worden. Over versierd worden door opa. Mijn zo keurige oma vond ook iemand leuk.
Als twee meiden in de kroeg zaten we daar. Wat nou bejaard. Zoveel verschilt er nou ook weer niet.

Bejaarden & Begeerte van Kocken & De Man en Het Zuidelijk Toneel, gezien in Chasse, Breda. 8 januari 2012, 15:00

Vijf teksten verkozen uit inzendronde Verse Tekst 2011

Uit 50 nieuwe, onopgevoerde teksten heeft het leesteam 2011 van het
Platform Theaterauteurs vandaag vijf nog onopgevoerde teksten gekozen.
De schrijvers, regisseurs en dramaturgen Paul Knieriem, Rob de Graaf,
Joris van der Meer, Sandra Tromp Meesters, Judith de Rijke, Helen de
Zwart en Heleen Verburg kozen voor de volgende stukken – gegeven in
alfabetische volgorde:

Carnaval de musical door Nasja Covers,
Huid door Sytze Schalk,
Nachtijs, of het nut van handelen door Annet Bremen,
Uw penis door Bruno Mistiaen
Vader door Fons Montevirgenes.

Het Platform Theaterauteurs feliciteert deze schrijvers van harte met
hun uitverkiezing.

Deze teksten en hun schrijvers worden voorgesteld aan het publiek op
zondag 16 oktober, in de Grote Zaal van Theater Bellevue.
Toneelspelers brengen fragmenten, de schrijvers worden geïnterviewd,
gevolgd door de toekenning van de PTa Stimuleringsbeurs ad € 2.500 aan
een van de vijf schrijvers. Ook aanwezig is De Nieuwe Toneelbibliotheek,
met nieuwe en eerdere uitgaven, en met speciale
aandacht voor de lunchvoorstellingen van Theater Bellevue.

Zaal open vanaf 14 uur. Start program 15 uur, einde 17 uur, uitloop in
De Smoeshaan. Theater Bellevue, Leidsekade 90, Amsterdam. Toegang
vrij, reserveren 020-5305301 of aan de kassa.

Epic winning week, deze week.
Terwijl ik in mijn eigen geschiedenis alleen nog maar ooit genomineerd ben voor een barbiekleurwedstrijd. Die ik niet won. Ik was al te oud.
In de war dus. Maar wel leuke war! 

Op de vooravond van dierendag kwam mij het volgende heuglijke feit ter ogen:
In de categorie Beste Jeugdvoorstelling hebben de lezers van MusicalOnline gestemd op
Achtste-groepers huilen niet!

Ik maak een avonddansje van blijdschap, dat mag best.

Klik en kijk, het bewijs!

Tot zover dit pretbulletin van Radio Covers.

‘You’re still in the running towards becoming hollands next awarded top playwright’ zou mij kunnen worden gezegd.

* ping *

]]> http://njcovers.wordpress.com/2011/10/03/and-the-winner-is/feed/ 0 Covers Musical_awards http://njcovers.wordpress.com/2011/09/14/achtste-groepers-huilen-niet/ http://njcovers.wordpress.com/2011/09/14/achtste-groepers-huilen-niet/#comments Wed, 14 Sep 2011 11:56:28 +0000 NJ Covers http://njcovers.wordpress.com/?p=1018 ]]> Kijk eens aan!

De voorstelling Achtste-groepers Huilen Niet, waar ik de toneelbewerking voor schreef, is genomineerd voor een musical-award. In maar liefst twee categorieën, twee weten ‘beste originele productie’ en ‘beste jeugd/familievoorstelling’ heeft dit online musicaltijdschrift Musicalworld ons in een lijstje gezet.

Als je wil, kan je nog op ons stemmen (ja!)

En dat kan dus HIER.
En je kan er ook nog heen.
Tot zover dit persbericht uit het woelige leven van schrijver NJ Covers.

* ping *

Volgende week weer gewoon een stuk tekst over Kelloggs Ontbijtgraanstokjes voor in de magere melk waar je dun van wordt en ik dus een grondhekel aan heb. Stukjes vloer zijn niet lekker! Ook niet in de yoghurt!

Het begint altijd als een paradijs, het water lekker warm, handdoek op de verwarming en niemand die je ergens voor nodig heeft: douchen, leukste ooit.
Behalve heel vaak.
Als de shampoo is ingetrokken en de schouders rood van de hitte is het zover. Ik pak het mesje uit de zeepbak en haal een diepe adem stoom. Ik murmel nog gauw even een soort tekst van Shocking Blue.

I got it
Yeah baby I got it
I’ve got my Venus, got my fire
your desire?

Het blauwe mesje en ik kijken elkaar strijdlustig aan.
De Aloë Vera Verzachtlaag trekt zich geïmponeerd in haar schulp terug.
”Het is tussen jou en mij, bitch, wie heet er nou weer Venus.”
”…”
”Ja, dan ben je stil.”

Ik stoot mijn hoofd tegen de kraan, rasp een muggenbult van mijn enkel en krijg volumeshampoo in mijn oog. Venus lacht in haar blauwe knuistje, want ik ben nog niet eens aangekomen bij, verdomme, de ve-nus-heu-vel. De naam alleen al.
Ze wint.
Samen met die wijven met die lange benen in die zonrijke strandreclames.
Geen haar te bespeuren bij de bikinilijn. Wat zou dat een doodzonde zijn.

Here God Jezus en Christus, antwoord mij: wanneer zijn haartjes weer in?

Begrijp me niet verkeerd. Dit is geen excuus om eens onbeschaamd en uitgebreid over mijn eigen schaamstreek te wauwelen. Dat zou een, eh, kutstreek zijn.
Sterker nog, ik ben zo iemand die nog om het woord vagina giechelt:
“Vagina.”
”Hihi.”
”Billen”
”Hihi.”
”Piemel.”
”Piemel! Hahaha.”
Kinderachtig, preuts, flauw, ik ben het allemaal.
Maar is er niet ergens een dokter die kan aantonen dat schaamstreekscheren het imuunsysteem aantast? Dik maakt? Een psychische aandoening is?

Week in week uit moeten we met gevaar voor eigen leven met mesjes en haren en schuim en water en onmogelijke houdingen in een heel klein douchehokje een soort porno-smile-with-your-eyes-between-your-legs-uiterlijk creëren waar alleen maar jeuk van komt.

Kaal kan niet, hoe vierjarig is dat, en hoe angstaanjagend is dát.
Ludiek kan ook niet. Al ettelijke malen probeer ik vergeefs ‘Hoi, gezellig dat je er bent’ erin te scheren, maar verder dan een onleesbare i kom ik niet.
Nee, been over het zeepbakje heen en tanden bijten. Het is zo voorbij.

Hipsters, hier volgt de oproep:
Jullie hebben de snor teruggebracht in het straatbeeld.
Hartelijk dank daarvoor, erg eightiesverantwoord. Kunnen jullie nu aan de slag met de vrouwensnor? Retro, Deep Throat-waardig en om voor te lachen. Dat is toch precies hoe jullie iets dragen? Misschien kun je er zelfs een geinig rasta-vlechtje in draaien met een neonroze elastiekje.
Help ons, verhip het schaamhaar.
Je redt er een heleboel meisjes mee.

***

Nou, dan mag ik ook. Dan maar zonder zout, dan maar smakeloos.

Daar ga ik dan.
Het is toch waanzin dat:

-Autobelasting wordt gelijkgetrokken, waardoor kleine, zuinige wagentjes duurder worden, en grote, benzineslurpende bakken duizenden euro’s goedkoper. De Audi R8, patserbak pur sang, krijgt een korting van 40.000, ik herhaal, veertigdúízend euro.
Dit zegt iets over de fysieke gesteldheid van de stoere jongens van het kabinet. Hoe groter de auto, hoe kleiner het gereedschap. Dat weet iedereen.

-Niemand is veilig wordt gezien als een prima onderbouwing voor beukhamerbezuinigingen.

-Limburg wordt teruggeven aan de Limburgers, Nederland aan de Nederlanders en Cultuur terug aan de elite.

-Onderwijs duurder en duurder wordt, waardoor slechts rijkeluiskindertjes hoogopgeleid kunnen worden. Moeilijk lerende kinderen worden nooit écht heel slim, dus we kunnen ze toch allemaal bij elkaar in grote klassen gooien? Investeren heeft wat dit betreft geen enkele zin, geld komt niet bij de zwakken vandaan. Het draait in de wereld om de winnaars, niet om het jongetje dat als laatst wordt gekozen bij trefbal. Dat jongetje kan beter thuisblijven en voor zijn moeder zorgen, dan doet hij nog iets nuttigs.

-Joint Strike Fighters. (De woorden alleen al.)

Zo. En toch is ongezouten niet lekker. Een onaangenaam gevoel blijft.

Ik ben schrijver, dus ik zit graag. Dat is een van de basisvoorwaarden van voor het schrijversschap, stil kunnen zitten. Ik niet goed voetballen, niet goed fietsen, mijn fijne motoriek is teleurstellend te noemen en mijn conditie is al jaren zoek.
En dan moet ik nu verdomme twintig kilometer van Rotterdam naar Den Haag gaan lopen, om een statement te maken tegen een kabinet dat liever 34,5 seconden winst maakt op de Afsluitdijk, dan dat het water geeft aan het tere plantje dat cultuur heet. We maken dikke benzineslurpende bralwagens fiscaal voordelig, terwijl alles van waarde (niet voor niets weerloos) als overbodig wordt beschouwd.
Ik hou niet van lopen, maar doe het toch.

Ik roep iedereen op mee te gaan.
26 juni, Den Haag, de Mars der Beschaving.
Voor ons aller belang.

Deze tendens is wat mij het meeste zorgen baart in deze tijd. We weten niet meer waar we voor kiezen.
Van de bezuinigingen in de culturele sector zijn de gevolgen niet alleen voor de klein- en middeninkomens. Ze zijn voor ons allemaal. Flauw maar waar: het Niets van Michael Ende komt terug, in een bombastisch hoog tempo.

Ik ben een jonkie. Een jonge theatermaker met een vers diploma in een lijst aan de muur.
Bij een van de eenentwintig productiehuizen aankloppen lijkt zinloos te worden. Zijlstra heeft de aanvoer, stimulering en opvoeding van jong talent in zijn geheel wegbezuinigd.
Want ja, de argumentatie “als hun dat willen, best, maar niet van mijn centen” lijkt tegenwoordig het meest geldig. Toch zijn  redeneringen van die aard bloedjelink. Zo heb ik te weinig verstand van internationale betrekkingen om te eisen dat van mijn belastinggeld geen defensie wordt betaald. En opheffing eisen van de snelwegen omdat ik geen auto heb, is ronduit dom. Al zou ik niets liever willen.

Maar het gaat niet om mij. Ik schenk biertjes achter de bar en hou daarmee mijn hoofd fier boven water. Een werkloze kunstenaar is niet meer of minder dan een werkloze verpleger. De gevolgen van het cultuurbeleid dat als een baksteen op een porseleinen kopje slaat, strekken verder dan het op non-actief stellen van een enorme groep kunstenaars.
Nederland wordt grauw. Festivals verdwijnen of worden onbetaalbaar. We gaan meer en meer op Amerika lijken, terwijl the American dream allang een luchtbel blijkt. De partij die staat voor vrijheid maakt minder en minder mogelijk. Tenzij het geld oplevert. Geld bezit en geld, dat wordt ons hoogste goed. Geld=geluk? laat me niet lachen. Vrijheid is geen synoniem voor winst.

Ik geloof in cultuur, in schoonheid, in kunst. In het onbenoembare.
En heel veel mensen met mij. Het lijkt alleen zo, mede door onze vrienden van de media, dat niemand hier nog op zitten te wachten. En dat is niet waar. Ook de bedrijfsmanagers kunnen straks geen rosétjes meer wegdrinken bij een parkfestival. Ook bankiers kunnen straks de blits niet meer maken met de aankoop van een nieuw, oh zo hip schilderij, omdat er niet meer zoveel hips zal worden gemaakt. Ook diëtisten kunnen straks niet meer met vriendinnen naar de vrouwenpremière van een nieuwe Nederlandse film. Ja, óók die leuke gekke kopjes uit dat leuke gekke winkeltje worden óf onbetaalbaar óf overgenomen door een massaproducent en dan zijn ze niet zo leuk en gek meer.

We rennen met zijn allen op een harde, boze, grijze samenleving af en dat wil niemand. Het beleid raakt ons allemaal.
Hier ligt een taak voor de kunstenaars: wij weten het al, nu de anderen nog.
We hoeven alleen maar bewustwording te creëren van gevoelens die er al zijn.

Stop met de sloop van het land.
Wij bouwen het wel weer op, nu het nog kan.

Mij kan ook vandaag gestolen worden.

Omdat ze altijd Brinta voor mijn neus zet, eet ik dat.
Ze kijkt naar me tot ik de deur uitloop.
Ik loop alleen.
Zeven minuut veertig.
In de heg bij de boom links gooi ik de melk uit mijn beker.

Mijn moeder vindt me wereldwijs.
De klas vindt mij raar.
Ik ben geen van beiden

Het is lang stil. Mijn T-shirt zit tegen mijn rug geplakt. Natte stof op huid. In de geul tussen mijn schouders druipt zweet naar beneden, het jeukt, alsof er woon-werkverkeer van een colonne mieren plaatsvindt op mijn ruggengraat.
Mijn schouders zijn minstens zo nat, alleen druipt daar niks, daar ligt en dampt en ruikt het.
Het bankje kleeft vast aan mijn benen. Latex, zout, huid, hitte, vocht, het heeft allemaal een zuigende werking op elkaar, op mij. Ik trek mijn knieholtes los van de zitting en ga verder naar voren zitten, zodat alleen mijn korte broek de bank nog raakt.
Uit mijn rugzak haal ik een fles bronze sunscreen factor dertig en ik smeer mijn gezicht vol.
Nu verbrand ik niet en word ik net zo bruin als in de reclame. En zo dun.

“Het zit op je neus.”

Ik veeg, tot ik niets kleverigs meer voel. Mijn neus is heet. Ik wil een ijsje.
Gezinnen met paarse vaders, moeders met family packs kiloknallerappelsap in een rugzak die ze op hun buik dragen die huilend de smeltende ijsjes achter hun kroost oprapen. Kinderen die elkaar om de beurt met een gebroken Nintendo DS in het gezicht slaan. Mannen die een fotocursus hebben gevolgd en de wallen van hun ooit zo schitterende verovering vastleggen naast een leuke fontein, een mooi kerkje, een leuk kerkje en een hartstikke leuke fontein.
Ik ruik een mengsel van bubbelgum, voeten, factor veertig, quatro formaggio en citronella. Families lopen langs. Nederlanders zien er nergens zo Nederlands uit als in het buitenland. Ik zit op een bankje, ontzettend local. Zo local als iemand kan zitten, naast een stomende groene backpack.

“Maar, wat gaan we nu doen?”
”Nou gewoon, we zijn er toch?”

Ik had een kaartje en een boek en een folder en een campinggids en blaadjes vol internetadressen. Alles zat in mijn hoofd, maar ik heb het geheugen van een wasbak: alleen resten blijven liggen, koeken aan en zijn amper weg te poetsen. Wat van belang is, een lens, de pil, een oorbel, verdwijnt door het gat en zie ik nooit meer terug.
Dat ene leuke plekje, dat ene leuke plaatje, dat ene leuke adresje, ik heb geen flauw idee.  Ik ben een backpacker zonder Lonely Planet. Belachelijk. Het beste schepijs ooit moet hier ergens in de buurt zijn. Het balkon. En de trein terug naar huis. Maar we zijn er net. Net tien minuten.

Verona, de stad van de liefde.
De stad waar Romeo zijn Julia zag, overwon, nam, en deed. De stad waar zij door elkaars onoplettendheid, of de onoplettendheid van de kosmos natuurlijk, een ferme dood vonden in de armen van de ander.
Shakespeare is een Brit. Romeo een Italiaan. Shakespeare heeft nog nooit zijn woonplaats verlaten en de Montecci’s hebben niet bestaan. Dus dat iedereen de naam van zijn geliefde in een muur onder een willekeurig balkonnetje krast is net zo’n mysterie als dat bewust genieten tegenwoordig een gangbaar begrip is. Schillen zijn niet lekker, afslankyoghurt ook niet, friet wel.

”Wat is het plan?”

Ik weet van geen plan. Ik ben op reis.

”IJsje halen? Mooi hier, hè?

We praten in vragen. Antwoorden hangen in de lucht, ongrijpbaar op een plek waar mensen samen één zijn. Ik kan geen ander zijn, een ander alleen verstaan. Ook het ongezegde.
Ik wil een dagjesmens zijn en met buideltas en blaarpleisters leuke pleintjes vinden. Ik  wil een vijfliterblik olijfolie kopen, of een boompje in een terracotta pot. Ik wil een kaarsje opsteken voor iemand die er niet meer is, of er gauw niet meer zal zijn, in een leuk kerkje met geschiedenis en een wandschildering.
Ik wil je vertellen dat dit een fresco heet.
Ik wil kiekjes schieten op een met slotjes behangen brug.
Ik wil dat koppel imiteren en acteren dat ik Julia van achter in de veertig ben.
Verteerd door sleur en ingezakt, en jij als Romeo op het balkon. Ook verlept, moe. Jaar in jaar uit die serenade, maar de huur moet ook betaald. Alwéér dat gedoe met die sterren en die roos met die geur en die naam -

“Ik weet eigenlijk niet wat we hier doen.”

Mijn gedachten stoppen. Er loopt een man langs met zwart glimmend haar, het lijkt of hij een nat wetsuit als kapsel heeft. Hij maait wild met een gladgeschoren arm om zich heen en joelt en schreeuwt in een zilveren telefoon.

”Sorry?” zeg ik.
“Ik weet eigenlijk niet wat we hier doen.”

We zijn net tien minuten hier. Mijn adem is heet, mijn zuurstof verdwenen. Het lijkt of ik een sok aan het inhaleren ben. Ik wil water, ijs, cola. Ik ben niet gemaakt voor een backpack. Ik ben iemand die een poloshirt overtuigend dragen kan, geen Teva-sandalen. Mijn benen kleven weer aan de bank. Zelfs mijn broek plakt. Ik zou moeten zwemmen.
Er zit een badmintonset in mijn tas, ingepakt. Vakantiecadeautje, voor pas als we er zijn. Voor jou. Voor als we op een camping zijn. Of op een plein. Voor om te lachen.

Er zijn momenten in het leven die niet onverwacht passeren, water bubbelt eerst voordat het kookt. Er zijn momenten die beweging omzetten in stilstand, met de kracht van een vrachtwagen die te hoog blijkt voor het viaduct. Metaal op metaal op beton. Er zijn momenten in het leven dat ik niet de bestuurder ben maar een voorbijrijdende fietser, die het allemaal meters voor de klap ziet gebeuren. Dat gaat niet passen. Ik ben zometeen getuige van een frontale botsing.
De schrik, de pijn; niet de verassing, maar puur en bruut geweld, vrij van ruis.

“Dit was een erg slecht idee.”
”Wat zeg je?”
”Ik ben niet gemaakt voor een backpack.”
”Ik ook niet.”
”Ik ben gewoon graag thuis.”
”Jij bent gewoon graag thuis.”
”Ik ben gewoon graag thuis. Ja.”
”…”
”De toeschouwer bepaalt bij een film binnen zeven minuten of hij de film een positief of negatief oordeel zal geven. Onbewust, maar onherroepelijk.”
”Maar we waren al twee dagen onderweg.”
”We vallen in slaap in de trein, omdat er geen onverwachte bewegingen zijn. De trein doet hetzelfde als het lichaam op hetzelfde moment. Dat werkt ontspannend. Treinreizen is daarom prettig. Het baarmoedergevoel. Rust”
”Oh.”
”Nu zijn we er.”
”Ja.”
”Ik ga terug, denk ik.”
”…”
”Gewoon terug.”
”…”
”Omdat het kan.”
“…”
”Ik kies. Ik moet wel. Ik heb straks alleen mezelf nog.”
”…”
”Dit ga je me toch niet vergeven.”

De zonnebrand zweet uit mijn gezicht. Factor dertig stroomt in mijn ogen, prikt, traant. Er zitten wespen in mijn oren, heel veel wespen en mijn bloed is van steentjes. Het stroomt niet meer, het gruist. Ik hoor alleen gezoem, ik zie alleen wit, rood en vloeibaar.

Verona, de stad van de liefde.
Ik open mijn rugzak. De boekjes, de folders, mijn notities van dagen en nachten internetresearch, de adressen. Het ligt allemaal bovenop. Zoals in elke Italiaanse stad ligt de beste ijssalon van de wereld een halve kilometer het oude centrum in. Ik haal de badmintonset uit mijn tas.  Ik gebaar naar een jongetje met roze vlekken rond zijn mond, dat naast mijn bankje glazig op iets staat te kauwen.
”Hier, wil je dit hebben?”
Hij kijkt me verontwaardigd aan. Hij mag niets aannemen van vreemden, mensen geven namelijk nooit zomaar iets weg. Ze willen er altijd iets voor terug dat het daglicht niet verdragen kan. Hij haalt zijn neus op en loopt langzaam achteruit, richting een van al die moeders. Ik duw de rackets in een vuilnisbak. Het past niet. Ik blijf duwen en klem het hele pakket vast in de opening. Verwrongen speelgoedwinkelstaal in een pittoreske prullenbak.

Er steekt een wind op. Een kleintje, die verkoeling brengt vanuit de Via Principale. Een oude man met mediterrane rimpels komt dichterbij. Hij verkoopt koude blikjes uit een koelbox die om zijn nek hangt. Ik ga achterover zitten en pulk een euro uit mijn broekzak.

“Wel op tijd gaan hoor, anders kom je er niet in”, werd ik van te voren gewaarschuwd. Het wordt altijd te druk, als mensen vrijheid vieren. Horrorscenario’s van verdrukkingen, agressieve poortwachters, over-het-hek-klimmers, pijn in de benen, het werd me in geuren en kleuren verteld. Dus ik toog op tijd, met mijn toegestane ene halve litertje cola en een zak chips, naar het festivalterrein. Domme ik. Iederéén had biertjes in zijn tas, zak of schoen. Alleen ik, met mijn brave inborst gehuld in een alcoholvrije PET-fles, moest mijn dopje inleveren. Mijn dopje! Ik zou namelijk met mijn dopje streken kunnen flikken die het daglicht niet verdragen, laat staan een feestdag, want met mijn dopje, mijn dopje, kon ik zomaar in het wilde weg mensen decapiteren. Of overmannen. Of een schaafwond toebrengen. Mijn pas geslepen fietssleutels, explosieve zonnebrand, sloophamer, schaar, nitrylhydroxide en voordeelverpakking kiloknallercocaïne mochten gewoon mee naar binnen.
Wat mij later nog meer verbaasde is dat je op het festivalterrein flesjes water kon kopen. Weliswaar van een milieubewust recycle-bedrijf, maar allemaal, stuk voor stuk, afgesloten met zo’n levensgevaarlijke draaidop.

Bellen met mensen gaat niet als er veel mensen tegelijk ergens zijn, dus ik stuurde coördinaten-smsjes de wereld in en zette mij op een kleedje ergens tussen de muntenkassa en een VVD-ballonnenbus.
Je herkent me aan de rolstoel ontving ik anderhalf uur later van de vriendin met het gebroken been, terwijl ik een dame op leeftijd, of inmiddels uit leeftijd, voorbij geploeterd zag worden door haar begeleider. Vrijheid is van jong en oud.
Mijn kleedje werd drukker, we vonden elkaar. Met of zonder bier, met of zonder stoel, met of zonder bereik. We zaten wat, we praatten wat en lieten de optredens langs ons heen glijden. De zon scheen immers en alles mag toch?

Mijn D66-vriendin (het zal E. Bijsterbosch toch weer niet zijn…) speelde politieke wedstrijdjes met bruingebronsde levensgenieters (die van het góede léven) (VVD-ertjes dus) (van die partij voor, eh, Vrijheid, Vrijheid en Duh… Democratie!) en de zon scheen en we waren vrienden en biertjes en o wat een feest. Het laten mengen van subsidieslurpers met plank-voor-de-kop-rijke-elitairen ging voor de wind. Frietjes erbij, bands op de achtergrond, plasstempel op de pols, “twéé euro? dat is veel. Wacht, dat is vier keer, dat haal ik er minstens uit!”, en omstebeurt een barre tocht naar de muntenkassa, want we schatten steevast alles te laag in.

De zon zakte, tijd voor een dansje.

[En hier vindt de anekdote plaats die op een andere site te lezen is. (Zie boven) Anders wordt dit stuk veel te lang.]

Oh nee, toch maar geen dansje.
We waren kapot en hoorden de eerste tonen van de afsluitende act. We draaiden om, terug naar een veilige afstand, in het gras. En in plaats van dat het stil was aan de overkant, zongen we:
“Ga teruuuuuug, naar de dierentuin”, tegen de band en we proostten. (Ik kan mijn kont niet keren of ik kom Go back to the zoo tegen. Zó eclectisch vind ik dat. Of moet ik zeggen, elektrisch? Het publiek gedraagt zich dan precies zoals ze dat doen, bij snel populair geworden bandjes in Nederland: pom, pom, biertje? pom, pom, gezellig. Dan komt die ene noot, die ene die iedereen kent, dan stijgt er een gejuich op, zingt iedereen het refrein mee en vervolgt gewoon zijn gesprek over het biertje en het bandje. Dat het een leuk bandje is. Dat het hier leuk is. Dat iedereen leuk is. Geheel terzijde eigenlijk, dit.)

Oh vrijheid: een verkeringsvriendje die “ik ga even mijn tas pakken”, zegt en vervolgens terugkomt met een broodje kroket. (Voor mij dus.)
Het werd tijd om te gaan. We zochten onze laatste, duurbetaalde, munten bij elkaar. Thuis heb je er niets meer aan, die plastic rondjes. Wie heeft er niet een bakje staan, met onbruikbaar geworden betaalgoed van obscure discotheken en vergeten feesten.

We liepen het park uit, op zoek naar fiets, tram, of kruk.
Toch nog een laatste.
Chips en wijn, om de avond af te sluiten.

Ik open mijn portomonnee in de nachtwinkel en daar zit er nog een. Zo’n rooie.
Die kan in mijn bakje, voor volgend jaar.