Advies: Reizigers wordt geadviseerd om niet meer met de trein te reizen.

Dat vind ik een mooi voornemen voor het jaar ‘10.

Na een jaar vol stress, crisis, onthyven, zeilmeisjes en andere emotionele rompslomp is het nu zover: de feestdagen komen eraan! We kunnen weer zingen bij de boom, met een slee van een verkeersdrempel afsjezen en straks huilend het oude jaar aftellen, om met een laatste snik en een nieuwe slok bubbels 2010 verwelkomen zoals we nog nooit een jaar tegemoet zijn gegaan. Volgend jaar wordt alles anders. Toch? Alles beter. Volgend jaar wordt mijn jaar.
Het is in elk geval zo dat ik op 10-10-’10 25 jaar zal worden. (Wat een ellende.) Dus er zit een mijlpaal aan te komen, evenals diploma en dat soort ongein, maar ik ga me daar absoluut niet nu mee bezig houden. Eerst nog Kerst en een stukje sneeuw.

Gisteren was ik er zo een, die op het station met een beker gratis citroenthee, stond te wachten op Utrecht Centraal. Om half vier wilde ik naar Eindhoven, om half twaalf stapte ik uit in Den Bosch. Bellen kon niet meer, alles lag plat -even vermoedde ik een samenspanning tussen de NS en KPN, en tussen tienduizend verbaasde mensen voelde ik me opperbest.

‘Als dit het menselijk lichaam was, en de rode lijnen de slechte aderen’, sprak de conducteur die mij een actueel railnetwerkkaartje met alle probleemsporen liet zien, ‘en ik was cardioloog, dan zou ik de boel zo snel mogelijk dichtnaaien, hier valt niet tegenop te dotteren.’ Hij verzekerde mij dat, ondanks het volstrekt lege beroemde blauwe vertrektijdenbord, iedereen nog thuis zou komen vannacht. Al moesten ze de hele nacht heen en weer. Om half elf gebeurde er iets met het bord boven spoor vijftien. Er verscheen een treintijd! Geen twintig, maar honderden Brabanders renden om het hardst naar deze slechts vijf uur vertraagde, maar ook wellichtde laatste, trein naar Maastricht. Een rijdende trein leverde nog nooit zoveel gejoel en gejeej op. We versierden de coupe met slingers en zingend lieten we ons naar Brabant sukkelen. De ergernis voorbij, we rijden dus we vieren!

Het heeft een WK-eske uitwerking op de mensen, zo’n algehele treinstoring. Rijden of niet rijden, winnen of verliezen een kwestie van leven op dood. (Ook voor de N(iet)S(nel). Vrienden voor het leven, want de trein gaat vooruit!

Zet mij elke dag maar in zo’n trein, laat mij elke dag het rijden vieren, dan is het meteen gedaan met al die nazomer- herfst- en winterdepressies.

Zo, tijd om de feestdagen te ontvluchten.
Covers gaat op vakantie.
Waar de sneeuw geen problemen met vooruitgaan betekent.
Tot volgend jaar!

Vandaag googelde er iemand op ‘godallemachtig’ en kwam bij mij uit.
Oh, hulde aan de statistieken.

Godallemachtig, als uitroep van verbijstering, ontluistering, verbazing en ‘ik kan niet meer’.
Je zou het maar moeten intypen in google, omdat er niemand is, tegen wie je het kan schreeuwen. Je zou je uitroep maar moeten intypen in google, omdat elke keer als je iets godallemachtigs meemaakt, je helemaal alleen bent.
Ik wilde ‘het komt wel goed’ teruggooglen, maar dan kom ik bij roosvicee-reclames uit, en een glaasje roosvicee, daar zit jij vast niet op te wachten.

‘7,6 kilo!’
‘In vier weken?’
‘Vier weken, goed hè.’
‘Dat is véél. Dat zijn véél pakken suiker.’
‘Mijn man kan het niet hebben dat zijn broer nu voor het eerst een vriendin heeft die slanker is dan de zijne, dus ik moest aan de bak. Ik pas weer in mijn broek! Ik pas weer in mijn broek!’

Mijn lange stiefmoeder, met ludiek rood brilletje, vierde haar verjaardag.
Vrouwendiner.
Wat?
Vrouwendiner.
En ik mocht erbij zijn.
De jongste was ik, in principe zelfs een hele generatie jonger, maar ik hoefde niet aan de kindertafel. Ik hoorde er ook bij, als echt mens, ik was een echt iemand.
Overigens was ik, als ik mij niet vergis, de enige niet-moeder en niet-hockeyer.
En de enige zonder figuurcorrigerende hemdjes ‘die zo lekker strak zitten, maar waar je niet meer uitkomt’ in huis.

Natuurlijk ontbraken de speeches niet. Het merendeel van de vrouwen kenden elkaar nog van het Delftsch Studentenleeven en daar spreek je elkaar toe, staand achter de stoel. Een verjaardag zonder toespraak is het net niet, dat lijkt teveel op gewoon uiteten op een gewone dag. Mijn stiefmoeder nam zelf ook het woord. Sprak over het nieuwe leven van haar man -mijn vader, haar nieuwe hobby: het HEMA-fotoboek (een hobby die ik meer iets voor mijn vader vind, maar ach) over het zevenenveertig worden (dus nog lang geen vijftig zijn) en over mij.
Ze richtte op het eind haar speech op mij.
Over mij.
Oh, en God.
De dames keken me bemoedigend aan en ik bestudeerde gauw maar even de details van de wandschildering in het restaurant. Ik word niet vaak en niet graag toegesproken in het openbaar, dus de gebeurtenis alleen al kneep mijn keel dicht. Ik concentreerde me op mijn lijzige glimlach om maar geen emotie toe te laten, want emoties geven tranen en ik zat niet alleen thuis.
Over papa ging het.
Over mij.
Over mijn band met haar, als stiefmoeder.
Over dat ik een goed stiefkind ben.
Een leuk stiefkind met een verassend talent.
Er werd mij verteld, tegenover zo’n vijftien vrouwen, dat ik iets kan.
Uitermate vreemd.

Voor ik in huilen zou uitbarsten, op zondag ben ik altijd moe, dus snel in de jankstand, begon ik gauw maar weer te denken aan het gesprek over acht pakken suiker verliezen in vier weken. Ze past weer in haar broek, maar mag wel maar drie zakjes poedervoer per dag en soms een beetje groente. Een heftige afweging: Maatje 34 of 34 biertjes…

Dat ik studeer en afstudeer en schrijf en creatief ben en theatermaak en dat dit niet altijd makkelijk ben is het gesprek wat ik toch veertien keer gevoerd heb. Daarna werd mij onherroepelijk duidelijk gemaakt dat het diner ook een zeer uitstekende inspiratiebron is.
‘Dit moet je opschrijven, Nasja!’
‘Dit moet je op je website zetten!’
‘Je moet haar leven gebruiken joh, zij heeft echt heftige dingen meegemaakt!’
‘Nasja, volgens mij kun je alles wat hier gebeurt wel opschrijven, misschien kun je wel een toneelstuk over ons maken.’
‘Ja! En dit bijvoorbeeld, Nas, kijk ons nou zitten!’
‘Nou, als jij opschrijft wat ik allemaal meemaak en daar een soap van maakt geloven ze het nooit. Dan denken ze van jááá hoor, dat kan echt niet.’
‘Jeetje, Nasja, wat een schrijfvoer hier hè, allemaal familietragedies, echt helemaal leuk voor jou!’

Het eten was heerlijk, de wijn zo mogelijk nog heerlijker en gezellig was het uiteraard ook. En de suggestie ’schrijf een soap over mijn leven’ van mevrouw Vrolijk schept natuurlijk mogelijkheden. Het reilen en zeilen van de familie Vrolijk: een (on-)gezellige familiesoap, nu op RTL4!
“Papa, waarom eet mama alleen maar vies poeder uit zakjes?”

Maar ik zal nooit, nooit stukjes schrijven als dat van mij verlangd wordt door vijftien vrouwen. Dat is me iets te gortig, daar begin ik niet aan.

Misschien maak ik iets over mijn vader, want die was er niet bij…

Vriend Olislagers is een zeer intelligente jongeman met zeer sterk onderbouwde meningen over allerhande zaken als bier, vrouwen en bier.  Hij heeft een uitstekend gevoel voor humor; hij weet zijn grappen precies verkeerd te timen en weet exact de opmerkingen te maken die zowel te ver gaan als misplaatst zijn.
Zo vaak mogelijk een grap herhalen, daar wordt hij leuker van, is Olislagers’ motto.
Het in het gezicht slaan van meisjes, maar dan net achter de oren in de eigen handen klappen, waardoor er niemand geslagen wordt, maar er wel en slaggeluid vrijkomt, is zijn favoriete kroegmop.
‘Hoer, haal eens bier’, is zijn immer resultaatloze lievelingsopdracht.
Olislagers haalt zijn biertjes zelf. Olislagers neemt biertjes voor de anderen mee, gewenst en ongewenst. Hij heeft een zeer sociale ziel, dat vindt hij zelf ook.
Olislagers leidt een belangwekkend leven en heeft de grootste tv van het huis, sterker nog, hij heeft er twee.
UIteraard kijkt hij op regelmatige basis naar films en besloot, op een kantoorvrije dag, dat hij zijn filmkennis met de rest van de wereld zou kunnen delen.
Hij weet dat hij de rest van de wereld hier een plezier mee doet.
Dat misgunt hij de wereld uiteraard niet.

Olislagers recenseert, een site vol gefundeerde en vredelievende conclusies over oude en nieuwe films. Een belangrijke site. Zoals hij zelf zegt: briljant.

Op een dag, lang geleden in een ver verleden, werd er een nieuwe regel opgesteld:
Ik mocht niet meer alleen zeggen of ik het boek stom, vet of moeilijk vond, ik moest ook verklaren waarom. Ergens rond, of ver daarna, mijn negende levensjaar was het gedaan met het lukraak meningen ventileren in iedere huiswerkopdracht; het beargumenteren begon.
Boekverslagen werden langer, boekspreekbeurten eindeloos, want verklaren waarom ik Morgen ben ik beter een vetsaai boek met een belachelijk einde vond, was een haast onmogelijke opgave. En sinds de dag dat tijdens het ploeteren op ‘het waarom’ de tegenargumenten werden ontdekt, raakte ik een volledige infrastructuur aan sporen bijster.

Vanaf toen vond ik nooit meer iets mooi.
Dat vond ik veel te ingewikkeld.

Lelijk nog wel, een hoop dingen vond, en vind ik nog steeds, hondslelijk, want het beargumenteren van ’stom’  is inmiddels een makkelijk appeltje, overal is wel iets te vinden dat niet deugt. Gna, denkt mijn negatieve ziel dan, gna, heb ik je!
Mooi, is daarentegen, een scheepslading vol onmogelijkheidsfruit.

Door de angst voor het bewijzen van schoonheid verloor ik mijn blik op schoonheid.
Ik vind iets mooi, omdat mij dat wordt verteld.
Zo loop ik altijd achter de feiten aan en ben ik niet hip.
Daarom koester ik een sterke wrok tegen de argumentatietrend die al jaren, jaren duurt.
Omdat ik geen smaak meer heb.

Inmiddels leef ik bijna in 2010 en overkomt me het volgende:
Ik heb Hyves, ik wil ervan af, mag ik er alleen vanaf, als ik de waaromvraag beantwoord!
De waaromvraag!
Woedend dreig ik in te vullen ‘Omdat ik stervende ben,’ maar ik weet me te beheersen en hou het bij een bescheiden ‘omdat ik mij genoodzaakt zie een andere identiteit aan te nemen.’ Hyves zegt terug of ik wel weet waar ik mee bezig ben en geeft me tot middernacht om erover na te denken. Als ze een simpel knopje ‘delete account’ hadden gehad, had ik misschien overwogen, dat spijt hebben, maar nee. Geen spijt, met recht. Wat een belachelijke toestand.
Ik vraag me af, sinds afmelden bij Hyves de nieuwe trend ‘09- ‘10 aan het worden is, wat mensen zoal hebben ingevuld. Daar moet toch een database voor zijn?

Hyves vraagt: Waarom wil je van ons af?

-Omdat het kan
-Omdat mijn buitenechtelijke relaties aan het licht dreigen te komen
-Omdat mijn vriend buitenechtelijke relaties opbouwt via hyves
-Omdat jullie achterleke mogole zijn
-Waar bemoeie hun zich mee
-Dat is persoonlijk
-Dat moet van de FBI, voor het Witness Protection Program waar ik in zit.
-Omdat ik geen verzekering kan aanvragen, omdat iedereen mijn levensstijl kan zien
-Omdat ik zelf niet meer weet wie ik ben
-Je bent zelf Hyves
-Je @$((*#@@{_))
-Mijn vrienden zijn ook allemaal gestopt, en ik wil niet achterblijven. Toch heb ik het best leuk gehad bij jullie. Dankjewel Raymond voor het uitvinden. Wist je dat ik jou en Kluun altijd een beetje door elkaar haal? Ik weet ook niet waarom, maar het is wel zo. Nou dankjewel dan maar he, doei. xx
-Bakkes jonge!

Afijn, ik ben benieuwd. Ik heb niets liever in handen dan al die reacties van al die vertrekkende hyvers.
Over die reacties heb ik vast een sterk onderbouwde mening paraat.

zag die film waar alles heel erg is, vooral voor hem,
maar vond het toch een beetje een k****rfilm.

Mijn USB-stick verloor ik op een onhandig moment.
Nu kan ik net doen alsof ik al een flink onderzoek achter de rug heb, maar het materiaal verloren ben, omdat alles op mijn stickje stond.
Ik geloof daar zelfs in.
‘Nu kan ik weer helemaal opnieuw beginnen,’ roep ik ondersteunend tegen mezelf in de reflectie van het raam.
Ik steun de gedachte dat ik daar helemaal geen zin in heb.
‘Als alles zo tegenzit, kun je beter geen scriptie schrijven, Covers,’ help ik mezelf.
Leugenaar.

De enige USB-stick die ik nog heb is een wit autootje met echte wielen en brandende koplampen.
Af en toe, met name als ik hem inplug, komt er het geluid van een optrekkend vervoersmiddel uit.
Zo kan ik me toch niet concentreren?!
Tussen al dat speelgoed?!
Ik ben geen klein kind!

De Mediamarkt is naar mijn smaak iets te ver weg om nu een nieuwe serieus te nemen USB-stick aan te schaffen.
Het is tenslotte verdraaid koud buiten.

Ik ga maar even kniezen, de komende uren.
Om al dat verloren materiaal.

De charme van het barvrouwspelen wordt mede mogelijk gemaakt door het kunnen tappen van biertjes voor eigen gebruik. Na, maar vooral ook tijdens werktijd. Het harde, onderbetaalde werken van het op zijn tandvlees strompelende horecapersoneel doet pijn. Maar niet voor lang:
Rokend en schreeuwend tijdens de nazit wordt de ellendige avond vol stress, gevallen hoofdgerechten en scheldkannonades van de chef, binnen een mum van tijd vergeten. Nu kunnen ze het weer over zaken hebben die er toe doen. “Als ik op de bar ga staan, raakt mijn hoofd dan het plafond?” “We moeten toch weten wat we verkopen, geef eens hier, dat likeur.” “Wil er iemand met me tongen?” En meer van dat soort diepgaande gesprekken over het leven, want wie het meeste drinkt en nog steeds interessante verhalen te vertellen heeft, heeft de grootste status, uiteraard.
De nazit krijgt de nasleep van zweet en hoofdpijn, die pas weer verdwijnt, als de dag erna rond een uurtje of negen het diner op zijn einde loopt, en een glaasje zelfgetapt bier weer aantrekkelijk wordt en steeds dichterbij komt.

Tot voor kort was ik er ook een, een barvrouw, jarenlang, in mijn fijne buurtcafé.
Overspanning, burn-out, stress en een drie keer per week terugkerend dilerium lieten mij beslissen dat mijn horeca-carrière op stil moest.
Ik ben minder vaak moe, heb minder geld, en heb meer tijd voor de toestand die afstuderen heet, en aangezien de IB-groep een knopje heeft met ‘wil je meer geld, hier, klik maar, dan kan dat’, was mijn beslissing de juiste.

Evenzomeer juist bleek gisteren, toen ik aan de koffie zat met een ex-collega.
De bazen hebben ingegrepen. De duizenden liters ‘verloren’ bier, de nachtelijke overlasten in de buurt, de lijst met de tijden dat het alarm er werd opgezet (twee á drie keer per week verliet het personeel het gebouw rond zessen), het grote aantal resultaatloze waarschuwingen, maakten in de bazen een woede los, in de orde van grootte van een ingreep. Een echte ingreep.

Geen alcohol onder werktijd. Geen gratis drank voor wie dan ook. Geen nazit.
Wat?!
Geen nazit.
Om half één moet de kroeg dicht, om één uur moet het alarm erop. Kassa geteld? Opgesodemieterd. Drinken doe je maar ergens anders.
”Het voordeel is wel, dat ik de dag na het werk niet meer rond enen brak uit mijn bed kom. Zo heb ik nog wat aan mijn dag,” zei mijn ex-collega met een stem waar de zelfbewuste glimlach ingekleurd werd met een merkwaardige klank vol weemoed en verdriet.

Horeca is niet bedoeld voor baantjes waar je de dag erna fit van wakkerwordt.
Neen, horeca doet pijn, zo hoort dat, dag in dag uit.
De charme van het barvrouwspelen is door de ingreep van de bazen tenietgedaan. Mis ik het? Ja. Wil ik terug? Nee, onder geen beding. Als ik op tijd weer thuis wil zijn, ga ik achter de kassa werken, niet in de kroeg.

Mijn arme, arme oud-collega’s.
Ze kunnen nu om half tien in de ochtend met zijn allen gaan joggen.  Tripjes maken naar het bos. Fit en slank van de zonsopgang genieten, ná de nachtrust, in plaats van ervoor.
Het leven is leuk, leuk! als je in de kroeg werkt.
Toch?
Ja toch?

Ik vanavond naar de kroeg denk ik, waar ik kan drinken, omdat ik er niet meer werk.

Ik heb drie huisgenoten, M, M en M.
Gisteren waren M en M weg, dus alleen M en N (ik dus) waren thuis.
Ik probeerde wat te typen en ineens was het donker.
Met een zacht zuchtje, voor zover electriciteit kan zuchten, vielen al mijn gezelligheidslichtjes en muziekjes een voor een uit.
Stroom weg. Dus ik kon even flink intern zieden van woede, want hoe durft M zomaar de stroom eraf te halen als ik eindelijk echt eens aan het werk ben. Tot ze in mijn kamer bleek te staan, en voor ik kon gillen ‘wat heb je met de stroom gedaan!’ wees ze me op buiten. (Of ze zei er iets over, want wijzen in het donker heeft zo weinig zin.)
Heel Lombok op zwart. Geen straatlantaarns, geen verlichte wijzers op de kerktoren. Alleen uit een enkele huiskamer verscheen het zwakke schijnsel van van een in nood aangestoken kaars, om de te nuttigen maaltijd ook te kunnen zien.
Toch bleef de Douwe Egbertstoren fier verlicht overeind staan.
Het logo stralend als nooit tevoren.
Fijn, in donkere tijden blijft de koffiemolen draaien.

In donkere tijden hokken mensen samen.
Elke stroomuitval betekent negen maanden later een kleine geboortegolf in de regio.
Over een jaar of vier-en-een-half zal de basisschool om de hoek van de Kanaalstraat een lokaal moeten bijbouwen.

Ik zou het geen probleem vinden, als ze daar bij de energiefabriek eens per maand in de wintertijd de grote schakel der stroominvoer omzetten zodat wij met zijn allen warm bij elkaar kruipen en zo collectief de vergrijzing kunnen wegwerken bij het schijnsel van waxinelichtjes en oliebrandertjes.
Flesje wijn, dikke trui en een lief met goede armen.

M is mijn lief niet, dus we hebben maar een boterham gesmeerd bij laptoplicht.
Voor mij geen stroomuitvalbaby over negen maanden, lijkt me.
En ergens, op een hele merkwaardige manier, vind ik dat jammer.
Maar dat is natuurlijk niet waar.

Luisterend naar Skyradio, met een handje pepernoten, in de bus naar Antwerpen; De HKU Schrijfopleiding.
Antwerpen is het buitenland en in Antwerpen kun je pintjes drinken, dus de gehele opleiding zat druk van de spanning achterstevoren op de stoelen te joelen en schreeuwen naar elkaar.
Een enkele verdwaasde afstudeerder probeerde achterin nog wat theaterliteratuur in zich op te nemen, terwijl voorin de wagenziekers verwoed op de horizon bleven focussen, plastic zakje binnen handbereik. Je weet het nooit met de Vlaamse snelwegen en een nukkige buschauffeur en sommige meisjes hebben nu eenmaal aanleg voor misselijkheid.

Schoolhoofd Don zag eruit als iemand die dit jaar toch echt zijn diploma moet gaan halen, anders kan hij zijn hele studieschuld terugbetalen, met zijn woeste baard en dollart-shirt. Met zijn NRC-artikel over zijn Snorro in de krant huppelde hij door de bus, trots als een derdejaars wiens stagestuk in een recensietje is verschenen op de website van een streekgebonden hippe jongerencultuurorgantisatie.
“Jullie krijgen soep en brood en wie om tien uur niet in de bus zit, heeft pech,” riep vertrekkend ander schoolhoofd Paulien over de intercom en onderwijl nadenkend over de mogelijkheden die het missen van de bus met zich meebrengt zongen we nog een WatnuPaulienvertrekthit:

…dus weg met de malaise, het is weer tijd voor de Paulienaise.

Het was al bijna donker, toen ruim dertig schrijfstudenten de stad in holden.

“Wist je dat er wijken zijn in Antwerpen waar Nederlanders in elkaar geslagen worden,” schreeuwde Liewma.
“Hoezo!” riep ik vanaf de overkant van de straat.
“Omdat ze zoveel herrie maken!”
Bedeesd als een echte Vlaming wandelden we verder, onze Nederlandse afkomst weg-acterend.
“Allez, laten we een pientje pakken,” fluisterde een slimmerd. Rombouts wist een kroeg en in een mum rookten we ons door twee pilskes heen. Roken mag nog in België en we wisten even niet meer waarom we ook alweer niet in Antwerpen wonen. In Antwerpen is het leven schoon, in Antwerpen zijn we gelukkig, in Antwerpen leven echte mensen, in Antwerpen…

Oh ja! Schoolreisje!

Een theaterschool rijdt niet zomaar naar het buitenland, nee, daar komt natuurlijk een cultuurwaardige activiteit bij kijken.
Iets met theaterteksten en een prijs en belangrijke gasten, dat was het, oh ja.
Peter de Graef, met zijn Zoals de dingen gaan, Stijn Devillé met zijn Hitler is dood en Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels met The Broken Circle Breakdown featuring The Cover-ups of Alabama waren de genomineerden.
Genomineerd voor de prestigieuze Taalunie Toneelschrijfprijs, met zijn hippe naam en 10.000,- euro.

En the winner is…
Hitler is dood van Stijn Devillé.
Uiteraard.
Precies zoals Kate Winslet al zei in Extras:
“I’m doing it, because I’ve noticed, if you do a film about the Holocaust, guaranteed an Oscar”

Verder werden er nog belangrijke dingen gezegd door belangrijke mensen.
Van de soep met brood ontbrak de soep, maar er was wel snoep en glaasjes bubbels.
Deze bubbels hadden als vanzelfsprekend een vrolijke uitwerking op de nochtans zo norsige, want chronisch in een crisis levende, afstudeerders, dus het werd tijd voor spelletjes in de touringcar. Het was inmiddels tien uur in de avond en geen enkele student had de bus gemist.
Behalve Erik Leker, maar die was er toch al niet.

We probeerden de Chlamydia-ketting uit, wie-heeft-met-wie-gebekt-binnen-onze-school, in de hoop iedereen aan elkaar te linken en uiteraard nieuwe roddels en geheimen te ontdekken. Helaas lukte het niet een docent in de ketting de krijgen, maar dat we vanuit De Waard in een stap of zeven bij Steven Spielberg uit konden komen was natuurlijk een kroon op ons werk.

Ons Han beet zich vast in het Six Degrees of Kevin Bacon-fenomeen: Via élke acteur is het mogelijk binnen zes stappen bij Kevin Bacon, ensemblespeler per uitstek, uit te komen. Een spel dat pijn doet aan de hersenen, want we móeten het weten, maar filmkennis blijkt een onontwarbare brij in het brein te zijn, waar Helen Hunt en Mel Gibson telkens weer een verwarrend cirkeltje veroorzaken.

Achter de computer is het spel een stuk handiger: Hier.
Als iemand de onmogelijke acteur vindt, wil ik dat nú, nú weten, want ik zit alleen nog maar namen in te voeren, de godganse dag.

Dat we er ineens waren, in ons stadsie Utrecht, was natuurlijk alleen maar jammer.
In het café waren de meeste afstudeerders te moe na de hoofdbrekerijen in de bus, om meer dan één Hollandse Bavaria te nemen en we togen naar huis. Bavaria smaakt ook helemaal niet Vlaams, ineens werd het rookverbod weer belachelijk en Kevin Bacon en Helen Hunt bleven maar in het hoofd rondzingen.

Tijd voor nachtrust.
Tijd voor het overdenken van inmiddels vijf jaar schrijfopleiding en een éérste schoolreisje achter de rug.
Tijd voor het zoeken van een woning.
In Antwerpen.