Het had allemaal anders kunnen lopen

Tekst en regie:
Nasja Covers

Met:
Joost Gimbel als Willem
en
Jilles Flinterman als Bram

Willem en Bram zitten op een hunebed in Drenthe. Ze kamperen daar voor onbepaalde tijd, in de hoop zichzelf te vinden.
Therapie is het nieuwe zelfhulpboek en jezelf vinden hoeft niet per se alleen. Toch?
Of is er iets anders aan de hand?

Waar:
In het programma ‘Theater Vrij Zwemmen’ van Festival de Wintertuin te Nijmegen.
Woensdag 25 november 15:00
In de Yurt-tent op de campus van de Radboud Universiteit
En de twee Nijmeegse Nachten:
(in combinatie met de eenakter Vis van Ilse Schaminee.)
Vrijdag 27 novemder om 21:00 en 22:45
Zaterdag 28 november om 20:45 en 22:15
Theater de Lindenberg,
Ridderstraat 23.

Komt allen!
Er zijn vast nootjes en glaasjes bier.

wat is het toch heerlijk.
Met blauwe pen schreef ik een te doen-lijst, met roze stift zet ik strepen door ’gedaan’.
Het lijkt zowaar alsof ik structuur begin te begrijpen.
Misschien ben ik zo aan puntje ‘pauze’ toe, of ‘koffie’, of ‘facebook’.

dat er vandaag twee mensen op mijn weblogje terecht zijn gekomen door het googlen van ‘keuveltjes’.
Dit moeten toch twee heerlijk gezellige mensjes zijn geweest, die van het internet een aangenaam warme plek vol oud-Hollandse hutspot en kaneelthee proberen te maken?

Vanochtend zat ik nog op de Veluwe. Met een bak gelderse koffie na te praten over het  familiefeest bij de Bijsterboschjes. Keuveltjes hier, keuveltjes daar, uiteraard.

“Wanneer ga je nou trouwen?” was in feite de kern van iedere vraag die aan ons Ellen (gekke ontspoorde creatieveling, die jongste spruit van gezin Bijsterbosch,) werd gesteld.

Daar dronken we dan maar een Flügeltje op.
Hééérlijk.

“Wat ben ik in vredesnaam aan het doen?”

De docent keek me aan, liet me nog even uitrazen, en sprak: “Dankjewel, Nasja.”

HIj ging naar de volgende klasgenoot, mij zwemmend in een poel theatermodder achterlatend.

Hoe, hoe hoe moet ik ooit, ooit, ooit een scriptie schrijven als het verzinnen van een onderwerp al zo een pijn en leed met zich meebrengt?

In volle vaart tegen een muur oprennen heeft zelden enige zin.

‘Je ding doen’, is verkozen tot taalergernis van het jaar.
En terwijl ik graag mijn ding doe, ben ik het eens! eens! eens! met deze winnaar.

Mijn ding doen is iets anders dan een stukje pro-actief zijn.
Mijn ding doen lijkt meer op per bus naar de HEMA vertrekken, om daar honderd euro armer en twee fietslampjes, twee roze pannen en heul veul sokken rijker weer te vertrekken.
In de winkel daar enigzins naast vond ik een vest in precies de juiste modekleur zeg maar voor de winter van 2009 en dat vest heb ik een mooi plekje kunnen geven in mijn kast.

Afijn.

Deze dag is dus belangrijk, want als ik voor mezelf gekleurde pannen en truien mag kopen, mag ik deze ‘leuke webstek’  ook van een nieuw jasje voorzien.

Zonder bloemen dit keer, maar met een stukkie kleur.

Lekker leuk.

(Al had ik graag de KANSarm op de lijst gezien. Met de K van Pijnklachten Aan Nek en Schouder. Woordgrappen liggen op de loer, terwijl de muisarm die ik mezelf aangeklikt en gesleept heb zeurt en piept. Internetknutselen op ‘n leptoppie, dat doet zal ik maar zeggen pijn! pijn! pijn! )

Typen in de Coffee Company.
Ik ben minstens zo hip als de rest.
De letters vliegen mijn toetsenbord uit; ik maak theater!

Dan volgt er nu, dames en heren, een fragment uit:

Het had allemaal anders kunnen lopen.

Een eenakter, speciaal geschreven voor het Wintertuinfestival.

Met in de hoofdrollen:
Jilles Flinterman als Bram 
en
Joost Gimbel als Willem.

Stilte.

WILLEM
We kunnen ook wandelen.
Dan kan jij mijn walking coach zijn.
Door de fysieke beweging van het lopen, raak je sneller tot de kern.
Die wordt als het ware losgetrild, naar het schijnt.
En jij vraagt me tenminste niet bij elke sessie zowat ten huwelijk.
Zoals Rita, een walking coach van niets. 

BRAM
Ten huwelijk?

WILLEM
’Jij hebt problemen met intimiteit, Willem’, zei ze. Bla, bla, bla.
Ik ben maar één keer met haar naar bed geweest.
Dan hoef je niet meteen te trouwen!

BRAM
Als je verliefd bent.

WILLEM
Vrouwen!
Allemaal geschift!
En ik me maar staande houden.
In de grote poel van het feminiene verderf.
Ik kan het niet meer.
Ik heb hulp nodig.
Bram, we moeten wandelen.
Walking coach me, alsjeblieft.
Je moet gewoon hetzelfde vragen, maar dan lopend.

Deze zondag douche ik  ’s avonds.
Eerder vandaag heb ik mijn leven afgestoft met mijn nieuwe roze microvezeldoekje en vond ik brieven uit een lang vervlogen tijd.
Ik als iemands alles. Ik als iemands jij. Ik als iemands grote ware. Ik als iemands nog zoveel voor de boeg.

Ik als iemands vermoeden, alleen een klein vermoeden, van het fatale karakter van liefde.
Ik als iemands hoop op dat dit nooit bewaarheid wordt.

Onder de douche denk ik aan wat er allemaal is weggeslagen door de tijd, die er cynisme en een chronisch terugverlangen voor in de plaats zet.
De tijd zal het leren? de tijd maakt het stuk.

Als ik nu donker krassend mijn emoties teken en mijn bureau in brand steek, is dat belachelijk, terwijl ik daar destijds met zeventien jaar nog een flinke dosis ondersteunende gitarenmuziek met schreeuwende zangers bij afspeelde om de ellendige boel een stuk geloofwaardiger te krijgen.

Nu heb ik verantwoordelijkheden.
Maar ik wil ze niet.

Nu drink ik thee.
Maar dat wil ik niet.

Thee voor ontspanning, gezondheid en rust.
‘Ik ben van levensbelang!’ lijkt het zakje me toe te schreeuwen. ‘Kook water, zet mij, oude knar, ik ben een gezondheidsproduct!’ Door de merknaam Kneipp op de verpakking en de sterke smaak die op lavendel lijkt, krijg ik het vermoeden dat ik vanavond badschuim drink.

zou het

Covers Casting heten.

Of nee, Covers Kast&Bureau.

 Er zijn voornamelijk kasten en bureaus te koop.

Laura gaat niet zeilen, er is al een meisje hier in Nederland zomaar doodgegaan aan die ene griep en het allerergste is nog dat facebook weer eens is veranderd.

Oh en
“Aan alles komt een eind, ook aan deze reis!”
werd door een conducteur omgeroepen in iemands trein.

Erik Leker heeft mijn zaterdag ietsje opgeleukt, met hele stoere muziek met hele stoere teksten.

‘ I’m a adult..!’