Met oma naar bejaardentoneel

 “Nee zeg.”
“Maar anders kom ik er niet in.”
“Wat moet ik tussen die bejaarden.”
“Bejaarden zijn jouw ding. Oma, je moet!”

Ik nodigde haar uit voor Bejaarden & Begeerte, de voorstelling van Oscar Kocken en Lucas de Man bij Het Zuidelijk Toneel. Oma is drieëntachtig, alleen, want opa is niet meer, maar ze moet van al die bejaarden niets weten.
Toch had ik oma nodig. Zonder haar kwam ik er niet in. Leeftijdsondergrens. Alleen toegankelijk onder begeleiding van een vijfenzestigplusser. Ik mompelde onverstaanbaar dat het ook een beetje over seksachtige dingen zou gaan, maar dat hoorde ze niet.

“Het is bejaardentoneel, en jij bent een oma.”
“Goed dan.”
“Goed?”
“Goed. Ja ja.”

Daar ging ik, zenuwachtig met de trein. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ik ben haar oudste kleinkind, maar dit was ons eerste gezamenlijke uitje. Zou ze het wel aankunnen? Een voorstelling over de liefde bij vijfenzestigplussers?

Bij de vraag “wie is er ouder dan vijfenzeventig” stak oma haar hand niet meer op.
“Oma, hallo?” fluisterde ik.
“Nee zeg, dan ben ik de sigaar. Over de negentig, dan wordt het weer interessant.”

Oscar en Lucas vertelden openhartige verhalen van mensen. Stelden directe vragen aan het publiek. En zoals de titel doet vermoeden, algauw waren ze aanbeland bij de fysieke liefde. Seks in de generatie van mijn ouders vind ik al onsmakelijk, maar vozen boven de vijfenzeventig, daar komt mijn hoofd niet bij. Ik kan daar niet aan denken. Lukt niet. Gaat niet.

Ik was geschokter dan de rest van de zaal, toen de jongens het over ‘een hand in haar broekje’  hadden. Zijn die oudjes nou preuts? Of ik? Mijn generatie met zijn wilde feesten, seksgrappen in het café, probleemrubrieken in de Viva, voorstellingen vol naakt, verf, harde bas en tongen op toneel. Wij zijn het, de preutse jonkies. Ik ben het, preuts. Ik grinnik van schrik als het gaat over zoenen in portiekjes. Ik probeer ongemakkelijk onzichtbaar te zijn bij het woord masturbatie.
En daar lachen ze om, die bejaarden, want die hebben het allemaal al meegemaakt.

Kon ik het wel aan? Een voorstelling over de liefde bij vijfenzestigplussers?

Taboedoorbrekend was de voorstelling niet, taboes waren gewoon niet aan de orde. Geen schaamte, geen gedoe. Hierdoor kon er liefdevol en brutaal gesproken worden over ouderdom, eenzaamheid, seks, angst, liefde en de dood. Zoveel voorstellingen gaan hierover, maar zo weinig zo eerlijk.

Oma en haar vriendinnen willen geen nieuwe man, of scharrel.
“Wij zitten er niet op te wachten hoor, zo’n weduwnaar met een mand vol vuile was.”
“Vuile was?”
“Eerst even vleierij, maar vroeg of laat komen ze allemaal met een wasmand.”
“Onderbroeken?”
“Die moet je heel heet wassen, maar ik begin er niet meer aan.”
“Maar als-ie zijn was nou thuislaat?”
“Nee hoor. Voor je het weet sta je de volgende het graf in te verzorgen.”
“Oh. Oh ja.”

Daarom zal ik mijn middag bij Bejaarden & Begeerte nooit meer vergeten. De voorstelling werpt het ‘dat-vraag-je-niet-hek’ omver.
Ik heb met oma gesproken. Voor het eerst zo open. Over vroeger. Over oud worden. Over verliefd worden. Over versierd worden door opa. Mijn zo keurige oma vond ook iemand leuk.
Als twee meiden in de kroeg zaten we daar. Wat nou bejaard. Zoveel verschilt er nou ook weer niet.

Bejaarden & Begeerte van Kocken & De Man en Het Zuidelijk Toneel, gezien in Chasse, Breda. 8 januari 2012, 15:00