Flugeltje Drinken de Dorpszot

Met twee tassen vol flesjes loopt Flugeltje Drinken door de Dorpsstraat.
Kleng kleng klong klink klong! Klong! Kleng!
De bakkersvrouw, Maarten de postbode en Edo staan op de hoek van de straat te praten over het nieuwe kind van Chantal van verderop.
Edo kijkt op: ‘Nee he, ‘t is Flugeltje.’
‘Verstop je!’ sist Maarten de postbode.
Flugeltje glimlacht breed en zwaait naar het groepje.
‘Flugeltje drinkeeee!’
De tassen zwaaien met veel geluid heen en weer, de flesjes slaan tegen elkaar.
‘Ik weet ook niet wie de vader van dat kind van verderop is, maar ik maak dat ik wegkom’, fluistert de bakkersvrouw verstandig.
Flugeltje laat een handvol flesjes zien.
Het groepje stuift uiteen.
‘De plicht roept.’
‘Melk op het vuur.’

Een groeps-sms wordt verzonden.
Flugeltje moet weg. Hij verprutst de rust.
Dit is een dorp, geen feestcafe. Gr. Maarten.

Flugeltje komt thuis, hij heeft al zijn flesjes nog.
Hij zet Guus Meeuwis op en drukt een geel dopje op zijn neus.
‘Proost, Flugeltje.’
En zachtjes neuriet hij mee, want in Brabant, daar brandt nog licht.