Ik ben ook een beetje Viva

De actrice was zwanger, dat kon je heel goed zien.
Aan bijvoorbeeld de dikke buik.

Het toneelstuk was enorm stom en saai, waardoor ik ononderbroken en ongegeerd naar de buik van het matig acterende meisje kon staren.
In het normale leven kan dat niet. Dan kijk ik altijd alsof er niets met ze aan de hand is, als ik een zwangere vrouw zie. (Ik werk in een lichtgroen, yupperig wijkcafé, dat op zondagmiddag altijd volzit met zwangere vrouwen (als een vrouw ijsthee in plaats van witte wijn bestelt kun je er een slok op nemen dat er een kind in aangroei is) en die vrouwen behandel ik net zoals bijvoorbeeld jongens, of rokende meisjes.)

In de theaterzaal kon ik er een uur naar staren, naar een buik die niet zomaar dik is.

Sommige vrouwen die ik ken worden misselijk bij de gedachte aan een kind en eten nog liever een baksteen op, sommigen kunnen niet wachten en huilen omdat ze nog te jong zijn en er maar geen juiste man komt, sommigen denken alleen maar: waarom zij wel en ik niet.

Ik weet het niet,
Bij het kijken naar het stuk (buik) dacht ik nogal veel:
Ik werd jaloers, eenzaam, nog lekker jong, ongezond, te dik, moe, enorm gelukkig met mijn vrije leven, interessant, belezen, bang, een beste vriendin, gaaf, en leeg.

Ik weet het niet.
Volgens mij lijkt het me wel gezellig. En een enorme verlossing van een leven dat zich voornamelijk afspeelt in mijn hoofd, maar toch hè.
Maar toch…