Was ik maar Spaans,

en maakte ik maar liedjes zoals deze.
Dan was ik zwoel en tevreden.
En nooit meer gestresst.

De pré-lente is mijn minst favoriete seizoen van het jaar. De herfst komt altijd gezellig binnenzetten, omdat ik tegen die tijd zin in de verwarming begin te krijgen. Terwijl de lente-terwijl-het-nog-geen-lente is, hevig door door straten waaiend, de daadwerkelijke warme lente voor zich uit zit te regenen. Ik zit ver van de inmiddels veel te hete verwarming vandaan, te wachten op tijd en zon. Moedeloos. 
Ik zie door de papieren heen de opdrachten niet meer, en ik vergeet deadlines, omdat ik mijn agenda niet meer kan lezen.
Carnaval komt altijd op een slecht moment.

Ik luister Spaanse liedjes, dan lijkt de zon wat dichterbij, zet koffie en wacht tot de problemen die schrijven en leven met zich meebrengen zich vanzelf oplossen.