O, de nostalgie.

Soms, ditmaal dankzij Annefé en Anna, komt er iets ter sprake waar ik op zijn minst al vijftien jaar niet meer aan gedacht heb.
Filmpjes en bandjes van vroeger.
Ik denk weer aan mijn pyamajas en de rijstwafel die ik op zondagochtend voor het ontbijt mocht opeten bij de televisie.
Aan mama, die ik mocht wakkermaken als het afgelopen was.
En aan de stemmen van de meneren, die ik weer uit mijn hoofd ken alsof ik het gister nog heb gezien.

De Grote Dikke Beer vertelt.