Een beetje wat voelen

Soms, zoals exactement nu, voel ik iets maar toch ook weer niets. Wat ik wel en voornamelijk niet voel hangt ergens tussen in, zoals dat wat er in de lucht overblijft nadat de rookmachine is uitgezet. Zo’n sliert, zinloos, maar het valt wel op.

Zo is mijn kamer niet een hele megarommel en heb ik al een stukje fruit gegeten. Toch liggen alle spullen die ik heb op mijn printer, ben ik alleen thuis en is mijn agenda voller dan ik aan kan.

Ik heb sinds een week of twee een abonnement op een krant. (Je weet wel, zo een die verkocht wordt door lollige studentenjongens met halflang haar en bier in de planning, die aan hun target moeten komen en daarvoor rustig over lijken, of druilerige meisjes die te moe voor weerstand zijn, gaan.)
Ik weet niet waar ik het oud papier moet laten. Want dat is wat zo’n abonnement blijkt te zijn, een prijzig overschot aan oud papier, waar mijn kamer nog niet op gebouwd is.

Tijd voor een liedje.