Mededeling

Ik wil op dit moment voornamelijk naar de zon.
Of dat de zon hier was. 

(Als het straks lente is, met zonneschijn, denk ik na twee weken al: hè gedverderrie, al die zon, dan wil ik régen, want alleen in de regen mag je klagen.)

Gevonden op het internet

Defenestreren betekent:
Uit het raam gooien.

En als ‘hippopotomonstrosesquippedaliofobie’
angst voor lange woorden betekent, dan wil ik wel weten hoe mijn angst heet:
angst voor trage fietsers en / of roltrappen.

Prominent, prominent, gewoon een feestje zonder vent.

‘Ik moet toch laten zien waar ik vandáán kom’, schreeuwde mijn zusje dwars door de december- en mijn vaders vijftigste verjaardag-stress heen. Ze zou eenentwintig jaar gaan worden en het is traditie onder de jaarclubs dat dit gevierd wordt met een diner bij de ouders thuis.
‘En alsjeblieft géén pompoensoep!’
Met degelijk schor stemgeluid en een fikse Delftse -r begon ze op te sommen wat er zoal dan wel niet goed gerègeld zou moeten worden en wel een beetje superleuk allemaal.
Mijn vader begon te huilen.
(Hoopte ik.) Maar nee, hij vond het een beregezellig plan.

Zeven februari, 2009, gisteravond dus, was het zover.
Jonne 21.
Twintig vrouwen van twintig, bloesjes, jaarclubliederen, -r -r, lekker gezellig, en we proostten ‘Goedemorgen!’ (Aangezien Jonne de eerste was die 21 werd, was ze ook de eerste in de traditie. (…))
Aan het andere eind van de tafel zat de naaste familie, ik dus, met de ouders, de zogeheten stiefouders en nog wat halfzusbroertjes. Mama keek wat verschrikt naar de parelkettingen en papa kon amper nog iets anders uitbrengen dan: ‘leuk muziekje hè.’ En ‘moet het vlees al op?’

Jonne straalde. De stress en basale angsten van de familieleden gingen, godzijdank, aardig langs haar heen en ze genoot zichtbaar. Van de gezellige keuveltjes van de genootjes, van de prachtige doch emotionele fotoreportage van mama, van het pompoenenlied van papa en alle andere speeches en gezangen van club en omstreken. Jonne is de Veurzitter en daar werd door de dames vaak aan gerefereerd, dat ze zo creatief is en goede liederen schrijft en zomaar zongen ze luidkeels het lied waarvan ik alleen de woorden ‘tien bavariaaa’ heb kunnen verstaan.
Clubje 1 keek even op haar neus toen de familiekant ging staan en het beste lied uit de Veurzitters hand terug scandeerde: (denk aan Kedeng Kedeng)
‘Prominent, prominent, prominent, prominent, prominent, prominent, stoephoerrr.’
Dat had mama natuurlijk nooit mogen weten, laat staan zingen, want lid zijn is een serieuze aangelegenheid, maar ik had ‘per ongeluk’ wat vertrouwelijke informatie doorgespeeld.

Het schijnt dat er in Delft alleen maar jongens studeren, maar papa’s Baileys werd met gilletjes ontvangen en geen enkele kerel schreeuwde om bier.
Geen mannelijke Virgilianen in de club want een club is een club en dat snap ik ook wel. En mannen hadden geen lief plakboek in elkaar geknutseld met foto’s en briefjes vol fijne herinneringen. Een boek wat over twintig jaar een raar gevoel in de buik en een traan teweeg zal brengen, met gedachten aan de mooie en vervlogen tijden.

Tijden van brak en pils, van gillen en themafeesten, van tentamens maar waar, reizen en gala’s en een overvloed aan vriendschappen. Dierbaar, druk en dag na dag is belangrijk.

Het eten was heerlijk, Jonne was prachtig, en de meisjes waren allemaal aardig.

Wisselend tussen afkeer en afgunst sloeg ik ze gade, want ik ben ‘kunstenaar’, en dus niet lid.
Ik dien daar op de Academie wat van te vinden.

Ach.

Wat is ‘t mooi om lid te zijn.
Wat is ‘t mooi om lid te zijn.
Wat is het lidmaatschap toch mooi,
En belangrijk.
En geil.

Grmbl -

Waarom luister ik naar Katie Melua en zing ik hardop mee?
Het klipje is stom. En toch.

Ik heb ook nog twee verschillende sokken aan. In mijn gympen.
Het is geen weer voor gympen.

Geen nieuws vandaag

Ik ben niet brak.
Ook niet heel erg uitgeslapen.
Niet ziek, maar ook niet voldoende fruit in huis om gezond te zijn.
Ik weet niet meer of ik nu wel of niet rook en ik ben ook niet heel erg blut.
Met niemand ruzie en er is ook niemand dood.
Er zijn wel mensen die ik nu zou willen zien, maar die zie ik bijvoorbeeld zondag.
Ik heb het heul druk, maar dat niet in de gaten.
Ik wil niet eens per sé op vakantie nu.
Poeh.

Wel is de wasmachine stuk, maar ik heb gewoon een handwas gedaan. Zomaaar.

Het ziet er zonnig uit

Het leven met Obama als suikeroom is een stuk eenvoudiger geworden.
Ik heb nu genoeg zakcentjes om nieuwe theedoeken te kopen.
Ik heb een to do-list opgesteld.
(Waar ik me aan ga houden, want zo werkt dat met To Do Lists (onmogelijk uit te spreken in het Engels voor een van afkomst Brabantse Friezin) heeft Obama me uitgelegd. (Hij heeft zich altijd aan al zijn To Do Liststs gehouden en je ziet waar je daarmee komt.))
Ik heb mijn kamer schoongemaakt. (Het witte huis is ook heel schoon, maar daar hebben ze mensen voor. Ik heb nu ook om die mensen gevraagd aan Oomama en misschien krijg ik ze wel.)
Ik mag nu wel eens met het vliegtuig voor een familiefeestje, en dat komt goed uit want mijn vader (ook familie) heeft nog vliegpunten over van het vliegen.
Ik kan nu bijvoorbeeld voor een belangrijke première eenbelangrijk iemand meenemen. Een beroemd mens bijvoorbeeld, want Obama kent heel veel beroemde mensen.
Ik hoef me niet meer te schamen voor mijn afkomst
Ik kan zijn wie ik ben.
Ik ben trots op mezelf, want ik ben nu ook iemand.
Yes I am.