Naar toneel

Woedend was ik, na het rennen voor een toch al te missen trein. Mijn grote geliefde bleek nog in de Media Markt dvd’tjes te bekijken. Woedend was ik, dat ik na grote haast en stress een  half uur op de volgende trein moest wachten. Gillend ben ik naar de winkel gelopen en rood en buiten adem kwam ik bij het dvd-rek aan.
‘Dag schat.’
‘Waarom laat je me rennen voor een trein ALS JIJ HEM TOCH AL NIET HAALT?!’
‘Oh? Dacht dat ik nog tijd had.’
‘NU HEB IK DIT STUK AL TWEE KEER GEREND.’
‘Ehh, schat,’
‘NEE.’
‘Ben je soms een beetje uit balans?’
‘UIT BALANS?!’
‘Ongesteld?’
‘WAT?!’
‘Nou?’
‘Ja en ja, nou en…’

Na het ‘gedraag je’ commando sjokte ik achter hem aan naar de volgende trein.
Ik uit balans en hij met een blikje cola.
Hopelijk was de te bekijken voorstelling de moeite van het reizen waard.

Na een niet-interessant gesprek over niet-interessante mensen hebben we een nieuwe regel ingesteld: We mochten allebei twee personen uitkiezen waar de ander nooit meer over mag spreken. Die ene hele vervelende klasgenoot, die ene hele saaie kennis, die ene moeizame regisseur.
‘Doe maar die, want die is niet stom genoeg om grapjes over te maken, maar zijn leven interesseert me geen zier.’
‘Oke, maar dan mag jij niet meer over hem, want hij is saai.’
‘Zonde! En ons lied over hem dan..?’
‘Oh ja, oh ja!’

Bij familie werd het lastig, want hoe kun je iemands zus, broer, vader of andere mensen waar eender wat voor jeugdtrauma aan verbonden zit dan ook, verbieden.
Een ethische, zeer belangrijke discussie volgde, tot ik het ineens had:
‘Ik heb het! Jij mag niet praten over… Jezelf!’

Ik blij, hij beteuterd, want het werd behoorlijk stil.
(…Je herkent de acteur aan de glazige blik in de ogen als het gesprek niet over hemzelf gaat…)
Helaas mocht hij ook nog iemand kiezen en dat werd natuurlijk ik.
Heel flauw vond ik dat, maar het mocht natuurlijk wel.
We hadden daar nog geen regel op bedacht.

De voorstelling was best een beetje saai.