Blauw en Wit

Alleen aan de wandel op tweeduizend meter waar, want vrij van sporen, nog niemand is geweest.
Diek op weg naar het bankje, waar in de zomer ook sneeuw ligt.

 

 

Twee januari tweeduizendnegen was een mooie dag.
Een januari was nog mooier, maar daar was geen camera bij.
Terwijl half Europa nog op zijn oren lag uit te slapen, na teveel champagne en oliebollen, stapten broertje Diek en ik al in de gevaarlijke gondel naar de gevaarlijke piste die nooit open is omdat er bijna nooit iemand komt omdat ze bang zijn voor de lawines. Behalve soms, dan mag het wel.

Dit is het uitzicht van twee januari, net zo mooi, maar toen was iedereen al wakker, dus zij gingen ook naar de piste die gevaarlijk is, want bijna nooit open. Al heb ik die mensen natuurlijk niet op de foto gezet.

 

Wit en blauw zijn soms mijn lievelingskleuren: niet om aan te trekken en ook niet in de zomer, want dan lijkt het teveel op zeilen, maar op de bergen als de zon schijnt, kunnen geen kleuren mij beter stemmen dan wit en blauw.

De wisseling van tweeduizendacht naar negen was de eerste, sinds het besef dat het leven anders loopt dan ik hoop, waarbij ik niet heb hoeven huilen. Er viel sneeuw in mijn oog, maar tranen van verdriet of schrik had ik niet. Ik ben op tijd naar bed gegaan.
Als dat maar geen verbittering betekent.