Een gewone maandag

Ik heb me altijd afgevraagd hoe ik zou reageren, als er iets is.
Ben ik het type relaxte superheld, paniekwijf, blind-in-de-ondergang-storter of de berekenende strateeg?
Hoe reageer ik als er een man met een bebloed hoofd ons café binnenloopt en schreeuwt om een taxi…

Dik bloed droop onder zijn zwarte muts vandaan en hij was gigantisch. Ongetwijfeld had deze man teveel gedronken, want hij kon niets anders uitbrengen dan taxi. Taxi.
HIj had zo’n hoofd als je ziet in horrorfilms, vlak vóórdat iemand met een hakbijl dwars door een glazen raam loopt, zie je even zijn hoofd opduiken uit het donker. Daar zit dan altijd al bloed aan, van vorige slachtoffers.
Sarah en ik waren met een Spaans en Engels door elkaar heen sprekende vrouw in gesprek, die door haar man, niet haar eigen man, maar wel de man die haar slaat, in het café verlaten was. (Haar lip was net zo gezwollen als haar borsten en werd bij elkaar gehouden door een zwaluwstaartje.) Ze wilde wel betalen, maar ze had geen geld en die ‘fucker’ was richting het centrum gelopen. Nu had ze geld nodig om haar zoontje van twee met de taxi te laten komen, zodat hij kon betalen.

Op dat moment kwam de grote man binnen en we dachten allemaal: hij komt haar halen. Hij is haar pooier en zij heeft het geld van de onvriendelijke zakenman zelf gehouden en nu heeft de pooier de zakenman doodgestoken en is daar zelf gewond bij geraakt. Dan wil je een taxi.

Gelukkig bleek de Spaanse vrouw, die ook nog geen huis had, niets met de enge man te maken te hebben.

Sarah zette de man op een stoel, vroeg nog lief: Meneer? Gaat het?
Michelle rende naar boven, waar de keukenjongens nog waren en ik belde 112.
Voor het eerst.

De telefoon ging over en het duurde lang, voor mijn gevoel. Ik was bij de derde tuut al verkracht en bij de vijfde doodgeslagen, maar toch kreeg ik ze aan de lijn en drie minuten later stonden er twee zwaailichtauto’s met vier agenten op de stoep. Ze waren stoer, vooral het meisje. De man wilde niet mee, het bloed hing aan zijn neus en de politie had het al over ‘dan niet’.
De ambulance arriveerde en de jongen ‘hoopte al dat het hier was, want West is zo’n gezellig cafeetje.’
Helaas weigerde de enge man hulp en mocht het ambulancepersolneel niets doen. Ze hebben alleen wat bloed weggehaald. En uiteindelijk met zijn allen de man in een taxi gestopt.

We hebben nog gevraagd of de politie de dronken vrouw die dingen doet voor haar geld ook maar mee te nemen, maar dat deden ze niet, daar waren ze veel te stoer voor.

Ik heb het erg druk.

Omdat Don Duyns een zeer hoge score bij het facebookspelletje Word Challenge heeft doe ik nu niets anders meer dan woorden maken uit zes letters. (Want zo gaat het spelletje.)
Dan zie je staan: ekzeers en dan kun je combinaties maken als: zes, en kees en bijvoorbeeld zeker, wat veel punten oplevert.
En dat alles binnen de tijd.

Het is wel goed dat mijn nieuwe schoolhoofd beter is, want hoe moet ik ooit een evaluatie ondergaan van iemand met een lagere topscore dan ik?

Misschien moet ik wat minder vaak gaan spelen en eens nadenken over het afstuderen.
Nee, juist niet!
Winnen, winnen, winnen! Van Don! Das vet!

Jeej.

‘De Final Sale van de H&M is begonnen!’
Gilt een meisje op de radio.
Ze is vast zo’n meisje dat alles kan hebben. Een hele hoge broek, een hele strakke broek, een losse broek, een hele lage broek, een panterprintbroek of een legging met zonder rokje.
En daar boven een sjaal met een print en sliertjes.

Ik heb wel tien uur geslapen vannacht en toch wil ik niet naar de H&M.
Ik ben nog steeds moe.

Bark

Er is geen mooier moment dan de dag van de inauguratie, om te vertellen dat ik familie ben van Barack Obama.
Mijn verre verre achteroudoomneef Sjoerd-Bark Obbema (die iets, in die tijden kon het wél, met de elfstedentoch deed,  en wiens grootvader Jelle een rokkenjager was met de voorkeuren voor Keniaans-achtige vrouwen) is zelf de overgrootvader van onze lievelingspresident Barack Obbema.

Mijn vader kent de avonturen van Durk en Bark Obbema op het ijs nog goed.

En aangezien mijn oma de naam Obbema niet aan mij heeft doorgegeven, valt het niet op dat ik ook lid van de presidentiële familie ben.

Een hele prettige, rustgevende ontdekking, zo op een gewone middag.
Dat Barack Obama een gewone Fries is.
Kunnen we dat geloven?

Ja, wy kinne.

Naar toneel

Woedend was ik, na het rennen voor een toch al te missen trein. Mijn grote geliefde bleek nog in de Media Markt dvd’tjes te bekijken. Woedend was ik, dat ik na grote haast en stress een  half uur op de volgende trein moest wachten. Gillend ben ik naar de winkel gelopen en rood en buiten adem kwam ik bij het dvd-rek aan.
‘Dag schat.’
‘Waarom laat je me rennen voor een trein ALS JIJ HEM TOCH AL NIET HAALT?!’
‘Oh? Dacht dat ik nog tijd had.’
‘NU HEB IK DIT STUK AL TWEE KEER GEREND.’
‘Ehh, schat,’
‘NEE.’
‘Ben je soms een beetje uit balans?’
‘UIT BALANS?!’
‘Ongesteld?’
‘WAT?!’
‘Nou?’
‘Ja en ja, nou en…’

Na het ‘gedraag je’ commando sjokte ik achter hem aan naar de volgende trein.
Ik uit balans en hij met een blikje cola.
Hopelijk was de te bekijken voorstelling de moeite van het reizen waard.

Na een niet-interessant gesprek over niet-interessante mensen hebben we een nieuwe regel ingesteld: We mochten allebei twee personen uitkiezen waar de ander nooit meer over mag spreken. Die ene hele vervelende klasgenoot, die ene hele saaie kennis, die ene moeizame regisseur.
‘Doe maar die, want die is niet stom genoeg om grapjes over te maken, maar zijn leven interesseert me geen zier.’
‘Oke, maar dan mag jij niet meer over hem, want hij is saai.’
‘Zonde! En ons lied over hem dan..?’
‘Oh ja, oh ja!’

Bij familie werd het lastig, want hoe kun je iemands zus, broer, vader of andere mensen waar eender wat voor jeugdtrauma aan verbonden zit dan ook, verbieden.
Een ethische, zeer belangrijke discussie volgde, tot ik het ineens had:
‘Ik heb het! Jij mag niet praten over… Jezelf!’

Ik blij, hij beteuterd, want het werd behoorlijk stil.
(…Je herkent de acteur aan de glazige blik in de ogen als het gesprek niet over hemzelf gaat…)
Helaas mocht hij ook nog iemand kiezen en dat werd natuurlijk ik.
Heel flauw vond ik dat, maar het mocht natuurlijk wel.
We hadden daar nog geen regel op bedacht.

De voorstelling was best een beetje saai.

Blauw en Wit

Alleen aan de wandel op tweeduizend meter waar, want vrij van sporen, nog niemand is geweest.
Diek op weg naar het bankje, waar in de zomer ook sneeuw ligt.

 

 

Twee januari tweeduizendnegen was een mooie dag.
Een januari was nog mooier, maar daar was geen camera bij.
Terwijl half Europa nog op zijn oren lag uit te slapen, na teveel champagne en oliebollen, stapten broertje Diek en ik al in de gevaarlijke gondel naar de gevaarlijke piste die nooit open is omdat er bijna nooit iemand komt omdat ze bang zijn voor de lawines. Behalve soms, dan mag het wel.

Dit is het uitzicht van twee januari, net zo mooi, maar toen was iedereen al wakker, dus zij gingen ook naar de piste die gevaarlijk is, want bijna nooit open. Al heb ik die mensen natuurlijk niet op de foto gezet.

 

Wit en blauw zijn soms mijn lievelingskleuren: niet om aan te trekken en ook niet in de zomer, want dan lijkt het teveel op zeilen, maar op de bergen als de zon schijnt, kunnen geen kleuren mij beter stemmen dan wit en blauw.

De wisseling van tweeduizendacht naar negen was de eerste, sinds het besef dat het leven anders loopt dan ik hoop, waarbij ik niet heb hoeven huilen. Er viel sneeuw in mijn oog, maar tranen van verdriet of schrik had ik niet. Ik ben op tijd naar bed gegaan.
Als dat maar geen verbittering betekent.