Bijnadoodervaring

De bodem van de Albert Heijn Exclusief Pizza was nog zacht, voelde ik, toen ik heel eventjes de pizza uit de oven schoof. Misschien hoort dat wel bij exclusieve pizza’s. Ik twijfelde over het terugleggen in de oven.
Ineens werd het iets lichter in de keuken.

Ik hoorde een klap en dacht dat ik dood was.

Er lagen witte scherven op de keukenvloer en ik deed de oven weer dicht.
Dat deed ik zelf dus ik was niet dood.

De witte glazen lampbol die bij ons in de keuken hangt, was naar beneden gevallen. Een centimeter of twintig naast mij hij met een klap uit elkaar gespat op de vloer. Dat had ook op mijn hoofd kunnen zijn.

Ik bedacht hoe ik gevonden zou gaan worden, leeggebloed op de keukenvloer, met een nog niet aangeroerde pizza van Albert Heijn Exclusief. Ik zou een tragisch boegbeeld worden voor de hedendaagse snel-maar-zonder-verlies-van-kwaliteit-eenzaamheid van de virtuele generatie. Mijn allerliefsten zouden huilen om mij, de anderen zouden huilen om zichzelf en de herkenning.
Mijn dagboeken gevonden en postuum uitgebracht.

De pizza was overigens niet te eten.

 

***

En dit heeft er niets mee te maken.
Misschien omdat het ook niet is wat het lijkt.
Het klinkt gewoon leuk.