Over hoe een rol sintpakpapier mijn dag verpest heeft.

Het is al bijna vijf december, is mijn eerste gedachte deze ochtend, nadat ik ben bijgekomen van de wekkerschrik. Het is al bijna vijf december en ik heb nog geen surprise, laat staan cadeautjes voor mijn lieve naasten. Wat willen ze hebben, wat staat niet te goedkoop en wat is al helemaal niet te duur.
Als ik principieel was geweest, had ik als argument kunnen gebruiken: Stop het commerciele denken, koop niets meer. Ik had de familieleden kunnen overtuigen van de zinloosheid van het koopgedrag en hoe dit in tijden van de hoopvolle kredietcrisis het kapitalisme alleen maar extra voeding geeft.
Het kapitalisme is de wortel van alle kwaad. (Ik hoor het mezelf graag zeggen.)
Helaas weet de familie allang, al ver voor het ontstaan van mijn eigen bewustzijn, dat ik geen principes heb.
Nooit gehad ook.
Ik haat ze.
Misschien een idee voor de surprise van degene die mij heeft:  Een principe met een rode streep erdoor.

De stress van het geen cadeautjes danwel surprise danwel surprise-idee hebben, maakt mijn dag nu al een fractie minder leuk. Dat mijn brood op was legde hier een schepje bovenop en een belegje minder.
Ik spring op de fiets op weg naar de HEMA, bij de HEMA hebben ze alles, dus ongetwijfeld ook cadeaus. Ik ontdek na twintig meter dat het kouder is dan ik kleren aan heb, maar ik ben al te ver om terug te gaan voor een extra trui. Dan maar kou. Verkouden ben ik laatste week al geweest.
Met trillende rode vingers probeer ik mijn fiets op slot te zetten, maar het kettingslot is nog kouder dan de buitenlucht en werkt totaal niet mee. De reling van de Oude Grachtbrug ook niet, en terwijl ik zachtjes vloek valt er regen op me. Ook dat nog. Regen als het vriest is koud, nat en vies.

Bij de HEMA kocht ik vervolgens handige aluminium kaarsdingetjes waardoor de kandelaar niet lekt en de kaars niet omvalt, (voor mezelf) van die rode en witte ledlampjes, (voor mezelf) sokken, (voor mezelf) een extreem handige en nodige stift, (voor mezelf) en schoolbordverf (voor mezelf en een beetje mijn huisgenoot, want het is ook haar keuken waar geschoolbordverft gaat worden.)
Ook kocht ik een rol pakpapier voor alle cadeautjes, dan kan ik die zelf inpakken thuis, dat is handig. Met Sinterklaasjes erop. Dan kan ik al mijn cadeautjes zelf inpakken. Dat is leuk. Al mijn cadeautjes inpakken. (Voor jullie, familie! Allemaal voor jullie!)

De betreffende rol pakpapier heeft vervolgens veroorzaakt:
Stress, in verband met het waarschijnlijk ergens laten liggen ervan.
Ruzie met het kassameisje van de Albert Heijn, omdat ik haar ermee sloeg.
(Niet express, ik had haar niet eens gezien. De gangetjes bij de kassa zijn ook zo verdraaid smal, hedentendage.)
Fietsproblemen, in verband met wind, regen, koude vingers, omdat de rol niet bleef zitten in de tas.
Interne woede, ik ben nog nooit zo kwaad geweest op papier. (Dit riekt naar therapiebehoefte.)
En als laatst:
Een kapotte rol pakpapier met Sinterklaasjes erop, want ik heb erin geknepen en dergelijke.

Ik heb trouwens ook nog geen enkel cadeautje en nu zijn de winkels alweer dicht.