Scrubs is niet eens mijn lievelingsserie

Wie was er de laatste week niet ziek?
Van alleen maar slapen, naar slapen en thee drinken, naar theedrinken en Scrubs kijken, naar thee maar ook andere dingen drinken en gewone televisiekijken, naar nu eindelijk iets opruimen. Dat betekent een zonnetje aan de horizon.
Het vriespunt is dit jaar simpelweg te snel bereikt, dat zal het zijn…

Bijnadoodervaring

De bodem van de Albert Heijn Exclusief Pizza was nog zacht, voelde ik, toen ik heel eventjes de pizza uit de oven schoof. Misschien hoort dat wel bij exclusieve pizza’s. Ik twijfelde over het terugleggen in de oven.
Ineens werd het iets lichter in de keuken.

Ik hoorde een klap en dacht dat ik dood was.

Er lagen witte scherven op de keukenvloer en ik deed de oven weer dicht.
Dat deed ik zelf dus ik was niet dood.

De witte glazen lampbol die bij ons in de keuken hangt, was naar beneden gevallen. Een centimeter of twintig naast mij hij met een klap uit elkaar gespat op de vloer. Dat had ook op mijn hoofd kunnen zijn.

Ik bedacht hoe ik gevonden zou gaan worden, leeggebloed op de keukenvloer, met een nog niet aangeroerde pizza van Albert Heijn Exclusief. Ik zou een tragisch boegbeeld worden voor de hedendaagse snel-maar-zonder-verlies-van-kwaliteit-eenzaamheid van de virtuele generatie. Mijn allerliefsten zouden huilen om mij, de anderen zouden huilen om zichzelf en de herkenning.
Mijn dagboeken gevonden en postuum uitgebracht.

De pizza was overigens niet te eten.

 

***

En dit heeft er niets mee te maken.
Misschien omdat het ook niet is wat het lijkt.
Het klinkt gewoon leuk.

 

 

De leukste plek op aarde:

Het Scheepvaart- en Transportcollege te Rotterdam.

Een school met vijf meisjes en driehonderd jongens. Driehonderd bonkige jongens met kortgeknipt rossig haar en puisten of sproeten op het gezicht.
Rode Rotterdamse Carrie (die van de prostituees en de radio) las voor dat ze zo hetero als een metro is en dat je van tering niet meer doodgaat tegenwoordig, evenals tyfus en de pleuris. Succes alom.
De brug- en tweedeklassers kregen vandaag soapschrijfles van mij.
Op het schoolplein reden hijskranen rond en containerheftrucks, om de juiste container op de juiste stapel achter te laten, na een manoeuvre achteruit. Met soap hadden ze wat minder.

De eerste oefening die ik gaf was het noteren van een woord dat bij ze opkomt als ze denken aan soap. De woorden die werden opgeschreven waren gemiddeld genomen: Mensen, liefde, nep, seks, spaning en zoenen. Het blonde jongetje vooraan had echter opgeschreven: Lading die van een vrachtwagen af valt.

De dialoog die hij vervolgens schreef ging over de vraag waarom iemand ‘Kim’ van de zendmast op de Maashaven had gegooid.
Mijn uitleg over de spanning in dit verhaal stokte toen ik uit het raam aan de overkant van het schoolplein de vlammen uit een gebouw zag slaan.
“Jongens, jullie school staat in brand!” gilde ik.
Even gebeurde er niets.
“Ja, juf, DUH.” Riep een jongen met rood haar en de hele klas begon te lachen.
“Das een oefening!”
Blijkbaar kregen deze heren niet alleen hijskraan- en containerstapelles, maar ook brandblusles in vuurwerende pakken.
“Kunt u ook niet weten.”

En na de opmerking “ik zit in de eerste, maar ik zie eruit alsof ik in de tweede zit,” van een jochie zo hoog als mijn knie, die er ook nog “nu al?!?” uitfloepte toen ik het einde van de les aankondigde, kon mijn dag niet meer beter.

Ik wil ook hijkraanles, en vuurblusles, en botenbouwles, en vaarles, en havenles, en vrachtwagenoplaadles en…

Over hoe een rol sintpakpapier mijn dag verpest heeft.

Het is al bijna vijf december, is mijn eerste gedachte deze ochtend, nadat ik ben bijgekomen van de wekkerschrik. Het is al bijna vijf december en ik heb nog geen surprise, laat staan cadeautjes voor mijn lieve naasten. Wat willen ze hebben, wat staat niet te goedkoop en wat is al helemaal niet te duur.
Als ik principieel was geweest, had ik als argument kunnen gebruiken: Stop het commerciele denken, koop niets meer. Ik had de familieleden kunnen overtuigen van de zinloosheid van het koopgedrag en hoe dit in tijden van de hoopvolle kredietcrisis het kapitalisme alleen maar extra voeding geeft.
Het kapitalisme is de wortel van alle kwaad. (Ik hoor het mezelf graag zeggen.)
Helaas weet de familie allang, al ver voor het ontstaan van mijn eigen bewustzijn, dat ik geen principes heb.
Nooit gehad ook.
Ik haat ze.
Misschien een idee voor de surprise van degene die mij heeft:  Een principe met een rode streep erdoor.

De stress van het geen cadeautjes danwel surprise danwel surprise-idee hebben, maakt mijn dag nu al een fractie minder leuk. Dat mijn brood op was legde hier een schepje bovenop en een belegje minder.
Ik spring op de fiets op weg naar de HEMA, bij de HEMA hebben ze alles, dus ongetwijfeld ook cadeaus. Ik ontdek na twintig meter dat het kouder is dan ik kleren aan heb, maar ik ben al te ver om terug te gaan voor een extra trui. Dan maar kou. Verkouden ben ik laatste week al geweest.
Met trillende rode vingers probeer ik mijn fiets op slot te zetten, maar het kettingslot is nog kouder dan de buitenlucht en werkt totaal niet mee. De reling van de Oude Grachtbrug ook niet, en terwijl ik zachtjes vloek valt er regen op me. Ook dat nog. Regen als het vriest is koud, nat en vies.

Bij de HEMA kocht ik vervolgens handige aluminium kaarsdingetjes waardoor de kandelaar niet lekt en de kaars niet omvalt, (voor mezelf) van die rode en witte ledlampjes, (voor mezelf) sokken, (voor mezelf) een extreem handige en nodige stift, (voor mezelf) en schoolbordverf (voor mezelf en een beetje mijn huisgenoot, want het is ook haar keuken waar geschoolbordverft gaat worden.)
Ook kocht ik een rol pakpapier voor alle cadeautjes, dan kan ik die zelf inpakken thuis, dat is handig. Met Sinterklaasjes erop. Dan kan ik al mijn cadeautjes zelf inpakken. Dat is leuk. Al mijn cadeautjes inpakken. (Voor jullie, familie! Allemaal voor jullie!)

De betreffende rol pakpapier heeft vervolgens veroorzaakt:
Stress, in verband met het waarschijnlijk ergens laten liggen ervan.
Ruzie met het kassameisje van de Albert Heijn, omdat ik haar ermee sloeg.
(Niet express, ik had haar niet eens gezien. De gangetjes bij de kassa zijn ook zo verdraaid smal, hedentendage.)
Fietsproblemen, in verband met wind, regen, koude vingers, omdat de rol niet bleef zitten in de tas.
Interne woede, ik ben nog nooit zo kwaad geweest op papier. (Dit riekt naar therapiebehoefte.)
En als laatst:
Een kapotte rol pakpapier met Sinterklaasjes erop, want ik heb erin geknepen en dergelijke.

Ik heb trouwens ook nog geen enkel cadeautje en nu zijn de winkels alweer dicht.