Nood

Wordt het niet eens tijd om weer eens als theatermaker aan de slag te gaan uit liefde voor het vak? Dat schrijvers weer theaterstukken schrijven, omdat ze iets moois willen maken. Dat regisseurs het beste in de spelers naar boven halen en de meest gave en waanzinnige manieren verzinnen om de acteurs de tekst te laten uitspreken. Dat acteurs geen diepere lagen pretenderen, maar zich juist een slag in de rondte acteren, om het publiek mee te nemen in de wereld die de schrijver met de vormgever en de regissereur wil laten zien.

Theater moet toch niet gemaakt worden vanuit een kramp? Vanuit een interne woede op het theaterlandschap? Het klassieke repertroire wordt bijna vaker als nooit tevoren gespeeld, vijf maal Romeo en Julia een jaar is misschien wat overdeven, maar het blijft een prachtig stuk. Alsof Shakespeare zat te kniezen, en boos was op de Grieken. HIj had een vak, hij vond het gaaf.

Ik zie hem voor me als een man op een kamer met een pen. Hij schrijft, hij knutselt en geniet. Wat zijn gekke personages, wie kan ik nu laten opkomen om de situatie op scherp te krijgen, wat zijn de grote drama’s in het leven en wat zijn de prachtigste woorden om dat te laten zien. Dat zijn de vragen die hij zich tijdens het werken stelt.
HIj zoekt en zoekt en zoekt en lacht zich een kriek om de vunzigheden die hij de personages in omfloerst taalgebruik laat zeggen.

Dit is natuurlijk gissen, mijn Shakespearekennis is nihil, en ik heb hem nooit aan het werk gezien, maar ik hoop het zo.

Huidig theaterland lijkt zo boos op zichzelf. Wil die boosheid vanuit boosheid vernieuwen met andere boosheid en vervolgens haast proberen het publiek ook nog boos te krijgen.

Theater vanuit liefde voor het vak, het medium, voor iedereen die het wil zien.
Het moet toch kunnen?