Vakantie

Buiten medeweten om van de meeste mensen hou ik een weekje vakantie. Ik zit op mijn kamer, in een cafeetje, ik werk een beetje en ik doe niks. En dit al bijna een week. Wat me verbaasd dat ik niet wordt lastiggevallen door het schuldgevoel dat bij dit soort weken hoort. Ik voel me niks niet schuldig, om niks.
Vanaf maandag ga ik weer aan de slag, boeken lezen en dergelijke, typen en dergelijke, dat soort intellectvergrotende activiteiten om verder te komen in dit leven. (Zo noemt men dat, hoor ik wel eens.)

De koffie loopt.
Heerlijk.

Voor alle bewuste en betrokken koffiedrinkers onder ons:

De samenwerking tussen Philips en Douwe Egberts schijnt goed gelukt gelukt te zijn. In menig kantoorruimte of huiskamer staat het Senseoapparaat te zoemen, om met dat helse kabaal een miniscuul kopje ‘koffie’ uit te persen. Met dit ‘een-kopje-te-gelijk-is-lekker-zuinig-apparaat hebben de bedrijven een gat in de markt veroorzaakt, die ons verder en verder zal laten wegdrijven van de eens zo gemoedelijke en kneuterige Hollandse jaren een halve eeuw geleden.

Zijn we blind geworden?
Denken we niet meer voor onszelf?
En wat zit er nou precies in dat papieren zakje, de ‘pad’.

Weg met inlegkruisjeskoffie, weg met de nonchalance van de alleendrinker.
Juist als je alleen met jezelf koffie drinkt, behoort die koffie van gedegen kwaliteit te zijn!

Stop de waterige would-be-koffie.

senseoisgeenkoffie.hyves.nl

 

Huh?

Ik google earth.

Nood

Wordt het niet eens tijd om weer eens als theatermaker aan de slag te gaan uit liefde voor het vak? Dat schrijvers weer theaterstukken schrijven, omdat ze iets moois willen maken. Dat regisseurs het beste in de spelers naar boven halen en de meest gave en waanzinnige manieren verzinnen om de acteurs de tekst te laten uitspreken. Dat acteurs geen diepere lagen pretenderen, maar zich juist een slag in de rondte acteren, om het publiek mee te nemen in de wereld die de schrijver met de vormgever en de regissereur wil laten zien.

Theater moet toch niet gemaakt worden vanuit een kramp? Vanuit een interne woede op het theaterlandschap? Het klassieke repertroire wordt bijna vaker als nooit tevoren gespeeld, vijf maal Romeo en Julia een jaar is misschien wat overdeven, maar het blijft een prachtig stuk. Alsof Shakespeare zat te kniezen, en boos was op de Grieken. HIj had een vak, hij vond het gaaf.

Ik zie hem voor me als een man op een kamer met een pen. Hij schrijft, hij knutselt en geniet. Wat zijn gekke personages, wie kan ik nu laten opkomen om de situatie op scherp te krijgen, wat zijn de grote drama’s in het leven en wat zijn de prachtigste woorden om dat te laten zien. Dat zijn de vragen die hij zich tijdens het werken stelt.
HIj zoekt en zoekt en zoekt en lacht zich een kriek om de vunzigheden die hij de personages in omfloerst taalgebruik laat zeggen.

Dit is natuurlijk gissen, mijn Shakespearekennis is nihil, en ik heb hem nooit aan het werk gezien, maar ik hoop het zo.

Huidig theaterland lijkt zo boos op zichzelf. Wil die boosheid vanuit boosheid vernieuwen met andere boosheid en vervolgens haast proberen het publiek ook nog boos te krijgen.

Theater vanuit liefde voor het vak, het medium, voor iedereen die het wil zien.
Het moet toch kunnen?

Ik schrok me wezeloos

in de supermarkt.
Het was zo’n echte schrik, met flinke hartkloppingen en buikpijn, een rood hoofd en een beetje zweet.
Ik dacht dat ik een beest zag.
Een beest dat extreem snel ergens afsprong en op me af schoot.
Ik dacht aan aan zeer grote rat, muis, fret, hamster of natuurlijk wezel.

Het was een appel.

Poëzie met Ellen en Cees

Nee,

Frits Bom is de vakàntieman.

***

De ready-mades are back.

En neefje Willem

die nog piepjong, maar wel heel gaaf is,
vloog mij om mijn nek (de kracht van de tweedrievierjarigen)
Hij was blij me weer te zien.

‘Weet je wel wie ik ben?’
Vroeg ik om een gesprekje op gang te brengen.
De laatste keer dat wij elkaar zagen, kon hij nog niet praten.

‘Ja! Jij bent Iris!’

Wie Iris is weet ik nog altijd niet. Zijn zussen weten het ook niet.
(Arme Willem, die wordt nog in een jurk gehesen, omdat dat zo leuk staat, net als de lippenstift van mama. Jongens met grote zussen hebben het altijd moeilijk gehad.)

Zeven jaar

En nu al ijzersterke logica.

“Nas, ik heb twee halfzussen.
Dus eigenlijk heb ik een hele zus.”

Coosje heeft een soort van gelijk.
Er is weinig tegen in te brengen.
Alleen op mijn vraag:

“Maar ik heb een half broertje en een half zusje,
wat wordt dat dan?”
Had ze zo gauw geen antwoord.

Het is wat met al die gesplitste gezinsconstructies.

UIteindelijk zijn we op ‘een brus’ uitgekomen, wat mijn halve broertje en zusje betreft.

Bij nader inzien

had ik gisteravond de piemel van Harry Potter niet moeten bekijken.

Om tien uur gisteravond heb ik een belangrijke sollicitatie-laatste-ronde-schrijfopdracht verstuurd, die mij aan een mooie schrijfklus kan helpen. Dit soort deadlines zijn na het versturen altijd zenuwslopend. Ik wacht nu al bijna een halve dag op de uitslag, die voorlopig niet gaat komen.

Ik droomde, dat valt dus te verklaren, dat ik een auditie had.
Een belangrijke auditie, ik was nog met een iemand over en we moesten een liedje zingen.
De ander was als eerst.
De ander had maar een heel kort liedje, maar speelde wel piano.
De ander gedroeg zich ronduit schandalig tijdens mijn beurt.
De ander was Harry Potter.

BIj elke zin die ik speelde lachte hij me harder uit. Ik vroeg de producenten of ik opnieuw mocht beginnen. Dat mocht natuurlijk niet. Wel werden ze boos op Harry Potter, dat hij zich zo belachelijk gedroeg. Dit werd een discussie tussen de partijen, terwijl ik nog bezig was met zingen.

Na mijn liedje richtte ik me huilend naar Harry Potter:
‘Ik vind dat je zuigt.
Sorry dat ik nu onproffesioneel ga zijn, maar je zult hier nog eens voor gepakt gaan worden. Denk maar niet dat je zomaar alles kan maken omdat je Harry Potter bent.’

Toen klonk daar een gek melodietje door de ruimte.
Mijn wekker.

Oei

Ik was wat aan het surfen.
Zo op het internet.

Dat lijkt op het begin van een versje, maar dat is het niet.
Ik ben gewoon geschrokken van de piemel van Harry Potter.
Er is zelfs een filmpje van.
Ik wil dat helemaal niet zien.
En zeker niet over hebben.

Kan die jongen er wat aan doen dat hij zo heftig moet acteren en dan ook nog in zijn blootje terwijl hij ook gewoon Harry Potter is geweest.