Gelukkig denk ik niet hardop

‘Ben je niet bang voor een brugklas vmbo?’
Vroeg de schooljuffrouw aan de telefoon, die interesse had in mijn soapschrijfworkshop, voor een creatieve bijzondere schooldag op een scholengemeenschap in Uitgeest.
‘Nee hoor, helemaal niet, juist niet’, sprak ik met een grote auditieve glimlach en de juffrouw was opgelucht.

Ik ben wel bang voor een brugklas vmbo.
Ik ben wel bang voor de twintig slaperige gezichten die me zullen aankijken alsof ik andijvie ben.
Ik ben wel zeker bang voor de meisjes die er op hun twaalfde al ouder uitzien dan ik nu.
Ik ben bang voor de grote bakkes die ik ga krijgen als ik een vraag aan ze stel.
Ik ben bang voor de chaos die zal ontstaan als ik vraag duo’s te vormen.
Ik ben bang voor de wapens die vmbobrugklassers altijd bij zich hebben.
Ik ben bang voor de kinderen die nog kind zijn en per ongeluk, omdat ze bijna twaalf worden, al in de brugklas terecht zijn gekomen. Die thuis nog playmobilehuizen maken met hun kleine broertjes en gaan schreeuwen dat ze de les saaaaaaaai vinden.
Ik ben bang voor de jongens die lekker wijf zullen roepen en nog andere schunnigheden, want van schunnigheden krijg ik altijd een gezonde blos op de wangen die doortrekt tot diep in mijn trui.
Als ze ontdekken dat ik om ieder vies grapje een rood hoofd zijn heb ik al helemaal redenen genoeg bang te zijn, want dat is pas echt het hek los en zullen ze me het lokaal uit piemelen en kutten.
Ik ben bang voor het talentje achter in de klas die stil is en al puistjes heeft.
Ik ben bang voor dikke kinderen.
Ik ben bang voor kinderen.

‘Ik kan ze wel aan hoor, dat vind ik alleen maar leuk’, blufte ik nog vrolijk en de afspraak werd definitief.
Ze heeft er zin in.
Ik ook.