Vrouwenpraat is ook praat

De juffrouw van de beha- en onderbroekenwinkel probeerde mij desnoods een plakbeha te verkopen.

Ik had een beha met zonder bandjes nodig, in verband met een bruiloft en bijpassende jurk, aankomend weekend.
Ze hadden er drie. Een witte, een zwarte en een zalmbeige. (De meest onaantrekkelijke kleur ter wereld, als je het mij vraagt, en toch hangt lingerieland er vol mee.)
Drie verschillende kleuren dus, helaas uitgevoerd in slechts één model.
Ik koos de zwarte, want mijn jurk is ook zwart, met grijs, en je weet het nooit met zo’n bruiloft.

Natuurlijk had ik teveel tassen, de verkeerde broek en een onhandig vest aan voor het passen van beha’s zonder bandjes. Het is namelijk nogal wat, dat passen. Daadwerkelijk álles moet uit, in een piepklein hokje, en eigenlijk moet daarna ook van alles weer aan, om te kijken of de beha ook leuk staat onder de trui.
Dat was op dit moment niet het geval.
De beha zonder bandjes, strapless in vaktaal, trok en duwde op zodanig agressieve wijze aan mijn voorkant, dat Frits en Jan (niet dat mijn borsten een naam hebben, maar ik wist even geen andere woorden) ergens onder mijn oksel verdwenen en angstvallig ver richting navel wezen. Onflatteuze hobbels en bobbels bleven mij ditmaal godzijgedankt bespaard, maar toch zag ik eruit alsof ik oneerbiedig was dichtgetaped.
(Zoals mummies, maar met heel strak en ongelooflijk zwaar plakband.)

Bezweet, met rood hoofd en een tikkeltje sip liep ik naar de balie.
Ik zei dat ik vond dat ik er nogal raar uitzag met dat ding aan en of er geen andere was.
Alleen de plakbeha dus.
Met zonder geen enkel bandje.
In zijn geheel nie.
Alleen twee flapjes met heel veel tape aan de binnenkant.

Ik heb extreem vriendelijk bedankt.
Misschien mag je op een bruiloft die van iemand anders is wel gewoon een normale beha aan waarvan je een beetje de bandjes kan zien.
Ik hóóp het.