Ha! Eindelijk!

Vandaag bezocht iemand mijn site na het googlen van:
Lekker ding in bikini.
Yes.

Zware last

De wandeling van huis naar West waar ik werk is precies drie minuten lang.
Het miezert een beetje.
Een wat oude mevrouw met plastic mutsje en boodschappentas passeert me.

Haje het niet droog kenne houe?

Bijt ze me toe.
Ik lach geschrokken en zeg iets in de trant van

Nee ik was te laat.

Of iets dergelijks.
Een net niet opmerking met een net niet giechel.

Ze hoort me al niet meer.

Een gebeterd leven begint vandaag

Vandaag stond ik in de fitnessruimte te hupsen op een crosstrainer.
Dat is een heel modern apparaat, zeker in de sprotschool waar ik vandaag was, want op het schermpje waar je je gewicht en kan invoeren en hoeveel calorie per uur er af moet, daar kun je ook tv op kijken.
Dus terwijl ik op de loopfiets stond heb ik de voorrondes van de provinciale missverkiezingen kunnen zien. Nummer 1001 was niet door, en moest daar hard om huilen, want een miss worden was haar droom. Terwijl 733 of 702 (ik weet niet meer zo goed) wel door mocht, en echt een beetje lelijker was.
Er was ook een meisje heel arrogant, maar die mocht natuurlijk ook naar de volgende ronde.

*reclame*

Na de reclame zou ik gaan zien waarom ‘Joyce’ moest huilen en wie er verrast werd.

Ik probeerde mezelf te peilen met de meisjes op tv.
Wie met mij te vergelijken was en hoever ik dus zou komen.
Ik wist zeker dat ik van sommige qua intellect best zou winnen.
Al was dat niet belangrijk meer, want de interviewronde was al geweest.
Ik probeerde te voorspellen hoever ik zou komen.
En op welke billen in bikini ik het meeste leek.
Ik vond het maar een lastige opgave dus ik keek even om mij heen.

Daar stond Arthur Japin op een loopfiets.
Hij keek heel intelligent in het niets en trapte extreem normaal door.

Hij was zichzelf vast ook aan het vergelijken.
En zijn billen.

***

 
Mag je trouwens wel mensen kijken in de sportschool?
Mensen die moeilijk doen op moeilijke apparaten; ik zie niets liever.
Maar toch. Misschien is het onbeleefd.

Zaterdagrust

Om half negen ging de telefoon of ik alsje alsje alsjeblieft even een telefoonnummer wilde opzoeken op internet want iemand zat in de trein en die trein reed niet.
Het was koud in mijn kamer, het voelde als nacht.

Om twaalf uur werd ik weer wakker, om Pinter’s Bedrog nog eens te lezen.
Vervolgens smeerde ik wat crackers en keek in pyama naar de Kerstspecial van The Office.
Ik heb gehuild.
(Ook al heb ik hem al vier keer gezien.)

En toen kwamen de boodschappen.
En toen ging ik YouTuben.

Interessante fragmenten van interessante interviews met interessante mensen over hun interessante leven.

Dit fragment vond ik het gezelligst.

En dan ga ik nu wat sla snijden.

Gelukkig denk ik niet hardop

‘Ben je niet bang voor een brugklas vmbo?’
Vroeg de schooljuffrouw aan de telefoon, die interesse had in mijn soapschrijfworkshop, voor een creatieve bijzondere schooldag op een scholengemeenschap in Uitgeest.
‘Nee hoor, helemaal niet, juist niet’, sprak ik met een grote auditieve glimlach en de juffrouw was opgelucht.

Ik ben wel bang voor een brugklas vmbo.
Ik ben wel bang voor de twintig slaperige gezichten die me zullen aankijken alsof ik andijvie ben.
Ik ben wel zeker bang voor de meisjes die er op hun twaalfde al ouder uitzien dan ik nu.
Ik ben bang voor de grote bakkes die ik ga krijgen als ik een vraag aan ze stel.
Ik ben bang voor de chaos die zal ontstaan als ik vraag duo’s te vormen.
Ik ben bang voor de wapens die vmbobrugklassers altijd bij zich hebben.
Ik ben bang voor de kinderen die nog kind zijn en per ongeluk, omdat ze bijna twaalf worden, al in de brugklas terecht zijn gekomen. Die thuis nog playmobilehuizen maken met hun kleine broertjes en gaan schreeuwen dat ze de les saaaaaaaai vinden.
Ik ben bang voor de jongens die lekker wijf zullen roepen en nog andere schunnigheden, want van schunnigheden krijg ik altijd een gezonde blos op de wangen die doortrekt tot diep in mijn trui.
Als ze ontdekken dat ik om ieder vies grapje een rood hoofd zijn heb ik al helemaal redenen genoeg bang te zijn, want dat is pas echt het hek los en zullen ze me het lokaal uit piemelen en kutten.
Ik ben bang voor het talentje achter in de klas die stil is en al puistjes heeft.
Ik ben bang voor dikke kinderen.
Ik ben bang voor kinderen.

‘Ik kan ze wel aan hoor, dat vind ik alleen maar leuk’, blufte ik nog vrolijk en de afspraak werd definitief.
Ze heeft er zin in.
Ik ook.

Techniek staat voor niets

Vandaag sloegen de stoppen door.
Ik zat gewoon heel klein te zijn achter de laptop op de bank.

(Het internet komt hier draadloos, waardoor mijn verbinding tot stand komt via zo’n usb-internetontvanger met een knipperend groen lichtje erop. Mijn computer heeft ook een muis en dat soort dingen, waardoor alle usb-ingangen volzitten, en de draadloosinternetplug-in past er net tussen. In de loop der maanden is het ding, dat sitecom heet, zich steeds meer gaan vormen naar de kleine ruimte tussen de andere snoeren. Hij trok een beetje krom, en deed hetzelfde met de internetverbinding. Die doet het dus af en toe wel, maar soms ook niet, want een recht ding hoort niet krom te zijn. Nu heb ik met mijn techniekskills en electronicabaggagekennis het sitecomapparaat opengekrikt. (Ik wilde opengeklikt zeggen, maar het was absoluut geen klikje.) Zonder buitenkant, heb ik bedacht, doet hij het vast beter.
Inmiddels heb ik zoveel aan de usb-ontvanger geprutst dat hij het niet meer doet.
Hij ligt in twee stukken.
De chip aan de ene kant en een usb-stekkertje (heet dat zo?) aan de andere kant.
Dus nu zit ik achter de laptop want daar zit het internet bij in.)

En toen zat ik te typen op de bank
En toen sloegen de stoppen door.
En toen werd het nu.
Het is hier nogal donker.

Ter informatie

Niemand heeft op de bruiloft iets over de behabandjes onder mijn jurk gezegd.
Ik kreeg in de auto op weg naar de prachtige bruiloft- en partijlocatie al een ladder in mijn panty.
(Zet vooral ook het geluid even aan bij het bezoeken van de site.)
Ik ben niet van de oprijlaantrap gevallen.
Het bier kwam in hoge glazen met een goud randje.
Om twaalf uur draaiden ze gabbermuziek.
Om kwartover twaalf was de boel afgelopen.
Ik heb het boeket niet gevangen.
Zij droeg een lange witte jurk met een geel grapje.
HIj droeg ook een geel grapje, en een pak.

Voorlopig trouw ik niet.
En ik ben ook helemaal totaal niet jaloers.

Liefde is… ?

‘Ik word zo ontzettend moe van jou.’

‘Ik ook van jou.’

Ontdekking van de dag

Ik schijn op zo’n poppetje te lijken waarbij gras uit zijn hoofd groeit als je hem water geeft.

Vrouwenpraat is ook praat

De juffrouw van de beha- en onderbroekenwinkel probeerde mij desnoods een plakbeha te verkopen.

Ik had een beha met zonder bandjes nodig, in verband met een bruiloft en bijpassende jurk, aankomend weekend.
Ze hadden er drie. Een witte, een zwarte en een zalmbeige. (De meest onaantrekkelijke kleur ter wereld, als je het mij vraagt, en toch hangt lingerieland er vol mee.)
Drie verschillende kleuren dus, helaas uitgevoerd in slechts één model.
Ik koos de zwarte, want mijn jurk is ook zwart, met grijs, en je weet het nooit met zo’n bruiloft.

Natuurlijk had ik teveel tassen, de verkeerde broek en een onhandig vest aan voor het passen van beha’s zonder bandjes. Het is namelijk nogal wat, dat passen. Daadwerkelijk álles moet uit, in een piepklein hokje, en eigenlijk moet daarna ook van alles weer aan, om te kijken of de beha ook leuk staat onder de trui.
Dat was op dit moment niet het geval.
De beha zonder bandjes, strapless in vaktaal, trok en duwde op zodanig agressieve wijze aan mijn voorkant, dat Frits en Jan (niet dat mijn borsten een naam hebben, maar ik wist even geen andere woorden) ergens onder mijn oksel verdwenen en angstvallig ver richting navel wezen. Onflatteuze hobbels en bobbels bleven mij ditmaal godzijgedankt bespaard, maar toch zag ik eruit alsof ik oneerbiedig was dichtgetaped.
(Zoals mummies, maar met heel strak en ongelooflijk zwaar plakband.)

Bezweet, met rood hoofd en een tikkeltje sip liep ik naar de balie.
Ik zei dat ik vond dat ik er nogal raar uitzag met dat ding aan en of er geen andere was.
Alleen de plakbeha dus.
Met zonder geen enkel bandje.
In zijn geheel nie.
Alleen twee flapjes met heel veel tape aan de binnenkant.

Ik heb extreem vriendelijk bedankt.
Misschien mag je op een bruiloft die van iemand anders is wel gewoon een normale beha aan waarvan je een beetje de bandjes kan zien.
Ik hóóp het.