HEMAmeta drie (slot)

Ik kwam het filmpje tegen op het internet en dacht: ja. JA. JAAA.
Volgens mij zegt dat dan meer over mijzelf en mijn huidige staat van zijn,
dan over het filmpje.

Ik wil verder niet klagen, of digitaal uithuilen.
Nee, ik ben volstrekt gelukkig.
Misschien grijpt het liedje terug naar een gevoel van een ándere keer. Van vroeger, of bijvoorbeeld vorige week, maar niet naar nu.
Nu schijnt de zon en loopt de koffie.

***

De foto’s zijn binnen. Ik mocht ze halen van de HEMA en het pakketje was inderdaad goedkoop. Nog geen zeven euro voor dertig foto’s.
Alleen heb ik toch iets fout gedaan want de meeste foto’s zijn een beetje raar. Bij sommige zie je de pixels nog en bij andere snap je gewoon niet wat je ziet.
Dat kan trouwens ook komen door mijn bananenhoofd.
(Op foto’s lijkt mijn hoofd altijd op een banaan.
In het echt bijna nooit. Ik weet niet waarom.)
Maar goed, de foto’s zijn binnen en de vakantie is klaar, tijd voor nieuwe kwesties.

 

***

Daarbij ga ik ook pleiten voor een drankvrije horeca.
Maar dat heeft niets met bananen te maken.

HEMAmeta twee

Mijn bestelling met ongeveer het ordernummer 4164179 is verwerkt en wordt zo spoedig mogelijk verzonden. Ik mag over een werkdag of twee mijn bestelling ophalen op de HEMA-vestiging op de Steenweg. Dan moet ik deze e-mail laten zien en geld meenemen. Zes euro en ongeveer negentig cent. Ik mag niet terugmailen naar de HEMA-email, want de e-mail is een automatisch verzonden bericht. Ik heb de HEMA niets te vertellen op dit moment.
Ik hoef ook niets te mailen.

Nu nog twee dagen op de foto’s wachten. 

 

(Soms, of nee, nu voor het eerst, vraag ik me af wiens werkdagen dat zijn. Die twee. Waar ik op moet wachten. Voor mij zijn het gewone dagen. Niet werk-.)

HEMAmeta

De HEMA-fotoservice laat op zich wachten.
Ik heb dertig foto’s upgeload en HEMA stuurde mij een bevestigingsmail, dat ik ze, als ze klaar zijn, kan op halen bij de vestiging op de Steenweg. Dat zal me maar zes euro en negentig cent gaan kosten. Dat is weinig tot geen geld; dertig foto’s voor een kleine zeven euro. Zo is de HEMA dan ook wel weer.
Er zit ook een mogelijkheid op de website voor het bestellen van uitvergrotingen.
Dat lijkt me mooi, een glanzende uitvergroting van een zelfgemaakte zonsonderganglandschapsfoto in een lijstje aan de muur. Op net boven ooghoogte naast de kast met boeken.
Deze foto zou dat dan zijn geweest.

 

 
Ik heb geen uitvergroting bijbesteld, omdat ik de uitvergrootknop niet kon vinden. HEMA.nl deed zijn best op mijn vakantiekiekjes en ander digitaal beeldgeweld, maar een extra vergroting kon de site er niet bij hebben.
Of het is andersom.
Dat ik mijn foto’s online laat afdrukken maakt waarschijnlijk lui.
Dat ik nu wacht tot ik de virtuele afstand naar de HEMA-website heb afgelegd, voor ik mijn vergroting zal bestellen.

De HEMA-fotoservice laat op zich wachten. Zolang ik geen mailtje krijg dat de foto’s binnen zijn ga ik niet surfen voor een nieuwe, grotere bestelling.
En fiets ik al helemaal niet naar de Steenweg.

***

Een muzikant speelt de riedels van Chopin
en ik stel mijn hardloopgoedevoornemen nog even uit.

Meetaa

Ook dit wordt een kort stukje dat gaat over dat het stukje over de vakantie zal gaan, maar in feite gaat het daadwerkelijke stukje alleen over mezelf.
Ik denk namelijk samen met die getrokken kies alle ongewenste gebeurtenissen van de afgelopen jaren, die dan ook slecht zijn uitgepakt, in de prullenbak zijn gegooid.
Dat de ontsteking symbool staat voor alle misère en rotte plekken in mijn geschiedenis, waardoor ik mijn zware koffers van mijn schouders heb afgegooid op het moment dat de jolige tandarts zijn bovenarmspieren aantrok.

Mijn nieuwe leven begon gister.

En precies daarom hoef ik nog niet te schrijven over de vakantie.
Omdat ik nog diep in de symboliek zit die zomaar onaangekondigd langskwam.
Zo zit alles aan elkaar vast.
Ik heb niet voor niets een grote tasvol fruit gekocht.

Maar goed.
De vakantie.
De vakantie. Was. Leuk. (Ja. Natuurlijk.)
En ik heb ook wel. Leuke dingen. Gedaan.
En dan volgt nu een lang, samentvattend, sfeeromvattend verhaal dat waarschijnlijk eindigt bij die kies, maar in ieder geval de tijd neemt voor de bijzondere, rakende, vervreemdende detailtjes van het onderweg-zijn.
Zoals de prijs van een kopje koffie.
Een bepaalde boom in een landschap.
Een gek Italiaans oud mannetje.
Camping-anekdotes.
Iets met een tomaat.
Een taalcommunicatieverwarring.
En om de zoveel zinnen het woord Liefde of Liefje of Geliefde.
…

Ik begin er niet aan.

Nog niet.

Ach, oké.
Een klein stukje dan:

 

Ik ben in mijn drieweekse wegzijnvakantie exact negen uur lang een alleenreiziger geweest.
Dat zag er zo uit:

 

Althans, dat zag er vier van die negen uur zo uit.
De andere uren zat ik niet op die boot, maar daar heb ik dan ook geen foto van.
Er is op die boot weinig tot vrijwel niets gebeurd.
Ik heb Tirza van heer Grunberg uitgelezen en iets gedronken.
Cola was het.
Of nee, ik kreeg Tirza bijna uit, maar niet helemaal.
De dag daarna heb ik het boek pas uitgelezen.
En daarna iets van Kees van Beijnum.
Maar dat boek was belachelijk.

Eerst even dit:

Voordat ik hieperdepieper ga vertellen dat ik weer teruggekomen ben; dat weblogland gewoon weer even mag zuchten; dat ik vrolijk en flitstend neerschrijf hoe gaaf en vet en warm de vakantie allemaal wel niet is geweest, mét natuurlijk de bijbehorende illustratieve bronnen; vóórdat ik die onvermijdelijke tekst met jullie delen ga, moet mij eerst dit van het hart:

Ik loop al drie dagen rond met een ontstoken linker-onder-verstandskies.
(Overigens lig ik daardoor meer dan ik loop.)
Gaat-ik vandaag naar de tandarts, trekt die vrolijke snuiter, die mijn tandarts natuurlijk is, met volle kracht en fijne leus:
durf jij nu maar eens te zeggen dat het pijn doet
In één keer, krrrrnagk, mijn linker-boven-verstandskies eruit.

Nu heb ik dus een onstoken onder-verstandskies én een boven-gat.
Dat is meer dan ik als mens kan verdragen, dus die vakantielol komt even wat later.
Ik ben nu herstellende.