Tussentijdse stop in de grootse stop

Vakantie kan ik het niet noemen, dat wat ik de laatste tijd doe.
Neen, die begint aanstaande zondag.

In verband met theatrale activieiten op Festival Over ‘t IJ, was ik een grote tijd afwezig.
Meer afwezigheid volgt in verband met een reis vol zon naar Italië, waar naar ik hoop de olijven, pizza’s en rode wijnen zullen vloeien.
Ik hoop daarbij ook dat mijn fles shampoo niet opengaat onderin de ruige backpackersrugzak die ik bij me zal dragen.
Al weet ik zeker dat dit wel het geval zal zijn.
Vieze zooi hè.

Een korte, stekwoordtechnische samenvatting van Festival over ‘t IJ:

-Containers waar normaal bananen in worden vervoerd zijn nu ineens theaters.
-Boze mensen in de regen.
-Catering-eten dat ongeacht het nou pasta fungi of thaise teryaki is, iedere dag hetzelfde smaakt.
-Bezopen toeschouwers.
-Bezopen zelf zijn.
-Stand-up carnavalskrakers.
-’Wat een leven.’ ‘Dit is geen leven.’
-Noise. (Als in nooaaze, niet als in herrie) Het dekt de lading van zo ongeveer alles dat even tegenzit.
-Mijn naam is dan nu ook Noisja. (Nooaasja)
-Buuu. (Zelfde lading die het dekt als noise, alleen wat treuriger en erg onherroepelijk.)
-Logeren, eten, treinen, varen en spreken met de grote Johan Vanderpol.
-Niet tongen met Thijs Römer. De énige kans daarop genant verprutst.
-Bliepjes van de audiotechnische muziekman.
-Huilen om een opengaande deur.
-Knuffels van productiemensen.
-kunst. Kunst dus, met die grote k.
-Toeschouwer zijn van aanslag op de rabobank. Met politie en brandweer. Te Amsterdam. Vet.
-Nachttreinen missen. Daardoor getuige zijn van nachtelijke spoor-familieruzies.
-Honderdmiljoenduizend snoepjes.
-Koffie.
-Zei ik al koffie?
-Theatermensen die conceptdansen in de buitendisco.
   (Als je geen voorstelling kan maken van conceptdansen kan je me ten alle tijden vragen een impressie te     geven van die toestand, ik kan dat inmiddels zeer goed imiteren.)
-Woordgrapjes.
-Wind. Wind. Wind.
-Maar dan toch: zeven voorstellingen per avond. ‘n Boel bezoekers met blije gezichten en een zeer fijn team. Het was dan ook zeker zeer fantastisch en onwijs ontzettend leuk.

Al spreekt de volgende zin bijna voor zich:
Dit eens maar nooit meer.

 

Dag lieve kinderen, ik pak mijn tas in en vertrek.
Tot over een stel weken…!