It’s all about the money

Ik heb niet zoveel nodig.
Geef mij een appel, een ei, en een bus vrienden en ik ben alweer tevreden.
Ik hou van de wolkjes in de lucht, van een goede grap, of het horen van een liedje. Lachende gezichten, gras en een tekening. Ik hou ook heel veel van de trein.

Ik wacht niet op een nieuwe jurk, of eventueel een auto. Ik graaf liever de worteltjes uit de tuin dan dat ik moet eten in een restaurant. Waar je bediend wordt. Dan zit je daar maar te wachten en te niksen. Niksen is dus echt niets voor mij.
Ik ben van het graven. En rotsen. En moestuin. En hark.
Dat zijn de woorden uit mijn straatje. Ik bedoel dan ook stráát.
En banksaldo is een hol begrip, het cijfer dat daar staat is niet écht. Het is alleen maar een computernummer en ik heb het niet met computernummers. Een leeg saldo is een leeg begrip, en min plus min is plus, dus wat doet het er toe?
Ik zou gewoon niet nog meer spullen willen.
Want dat zou betekenen dat ik weer eens in een grote huis moet gaan wonen.
Ook dat hoeft voor mij niet zo.
Dat verhuizen.
Naar een appartementje aan een gracht.
Neuh.

***

Hallo. Maar:

Waarom droom ik dan al nachtenlang over geld?
Over veel geld, dat ik gewoon krijg.
Een laatste nacht waren het bakken met munten,
vannacht kreeg ik om de haverklap dikke vette brieven.
Stapels geld!
In mijn hand!
Ik moest het zelfs soms even ergens neerleggen, want het was teveel om vast te houden.

En niet dat ik nu ineens toch die nieuwe jurk wil, nee hoor.
Doet me niets.
Kleding.
Of geld.
Neuh.