Plastisch Fantastisch

 

…De wereld is van plastic geworden. Hoe moeten we overleven in een wereld waarin alles maakbaar is? Grote vragen in een mini-musical, met een licht absurdistisch tintje…”

Samenvatting van het werkproces:

BIES
Maar thematisch moeten we toch iets meer naar de Oude Grieken kijken. En naar Adam en Eva. En met zo’n inhoud zou het beter zijn als het publiek óók invloed heeft op de tijd.
Kan het publiek niet meedoen? Nee? Niet alsnog wel? En als het publiek nu meedoet, wat dan?

ELLEN
Jááá hoor.

NASJA
Als het allemaal maar roze is. En geen tijd kost. En grappig is. En het publiek doet niet mee. Dan vind ik het best.

MARNIX
Ik heb nog wel een digitale functie die van de terts een kwint maakt. Snap je. Dat klinkt dan beter, omdat de hogere stem ineens laag wordt als ik dat dan zing. Oke?

ELLEN
Lame.

NASJA
Volgens mij moet er een grapje in…

ELLEN
Niet fucken met de tijd. Komen ongelukken van.

BIES
Inhoud.

MARNIX
Je moet even om een miniparretje bellen. Als het kan twee. En doe daar ook twee haspels bij, en speakertjes, en nog wat TL. Dankjewel.

Ja, ja, dat wordt nog wat.
Kom allemaal kijken, daar tussen de 3e en de 13e. Op het terrein in een container.
Lijkt me leuk!

Zo’n leuk stel

 

Vanavond op ‘t werk zat er weer een.
‘Zo’n leuk stel.’
Zo’n stel met een bloedmooi maar heel erg normaal meisje en een jongen met een grote gulle lach en genoeg grappen naar de ober-ik, wat dat gewone meisje helemaal niet erg vindt, want ze zijn nu eenmaal gezellig en dat mag best met de rest van de wereld worden gedeeld.
Ze vonden mij ook leuk, en het eten, en het weer, en elkaar, en nog een drankje, en de sfeer, en het leven, en alle mensen, en hun werk, en zelfs als het eten lang duurt is dat leuk. En fooi geven is leuk. En elkaar vinden ze in deze fleurigheid nog voor altijd de hele tijd het aller allerleukst.
Mijn haar gaat daarvan pieken.
Van zo’n leuk stel.
Met zo’n leuk meisje en heel knap met zonder veel make-up, want dat heeft ze niet nodig.
En geen machoklootzak, maar een lolbroek met grollen en kuiltjes en blauwe ogen.

 

samenvatting van het radionieuws

Bern gaat ons zo missen.
Nu oranje naar Basel gaat, blijft Bern met een wat leeg gevoel achter.
Dat zeggen ze.
Dat ze ons zo leuk vinden.

Want ik zit ook een soort van in Bern, maar dan thuis.
Zoiets.

Hoe werkt dat voetbal toch?
Dat ik me getreeld voel door een complimentje wat iemand, nee, een paar iemanden, in een ander land krijgen?
Dat ík gisteravond ook heb gescoord.
Dat ik oprecht denk dat oranje de beste kleur is die je als land kan hebben, en dat wij de enigen zijn die écht leuk zijn.

Poeh.

Wel denkt heel af en toe bijna héél Nederland hetzelfde: ‘Jaaaa. Goaaaal.’ 

Ik ben ook een soort van Shakespeare.

Hij is, was, en blijft toch onze grootvader van het sonnet.
Als ik dan terugvind wat ik jaren geleden als Shakesperiaanse poëzie ervoer, want ik zat achter mijn computer te zoeken wat ik schreef toen ik ‘oh-ja-19′  was, als ik dan de desbetreffende poëzie onder ogen krijg, en ik mij bewust word van de trappen op de intellectualiteitsladder die ik genomen heb, word ik mij erg bewust vab de hoge schattigheidsfactor.
Want ik ben inmiddels echt anders geworden.
Om serieus te nemen.
Voor de echt.

Al moet ik zeggen dat ik een verdomd soort van gelijk had, toendertijd.
Ik bedoel met dat winnen en EK en schieten enzo en wat er dan gebeurt.

***

Tivoli 1
Ookal is het nog wat vroeg,
zet me na wat glazen bier,
gewoon midden in de kroeg:
Je hebt gegarandeerd plezier. 

Want voor mij niet ideaal,
Is dat aan-de-bar-geleun.
Ik wil hossen, heel banaal,
Op een fikse bas en dreun. 

Maar na een bijna halfleeg fust,
Slaat het hossen om in lust.
Raak me dan liever niet kwijt.

Morgen volgt de brakke spijt,
En die moet dan weer gesust.
Dronken wordt ik graag gekust.

***

Ditzelfde heb ik in een later stadium van dezelfde maand ook post-modern geprobeerd uit te drukken.
Dan krijg je dit:

***

Tivoli 2
Bewegen zoals zij daar.

“Dat kan ik ook” en ze sloeg keihard op de vloer.
“Ik ben echt wel vet normaal als ik op de vloer sla.”
Allemaal blikken van joh zie je dat is die wel normaal
Dan maar zo :
Ze sloeg haar hoofd in duizend stukken. Op die vloer dus.
Vet hard.

En de hersens vielen van het plafond.

Duizend stukken hersens.
De hersens van weleer zijn niet zo degelijk meer.
Het geeft niks joh het geeft niks.
Maar het valt wel op.

Ze slaapt nu ook een beetje raar.

***

Ik heb nog geen bundel gevonden die mij hiermee wil opnemen.
Maar het is ook al laat.
Daar ligt het aan.

Voor als je onder een ei zat en dit nog niet wist

We wonnen met twee-nul, ja ja, van Roemenië.

Ik vind dat leuk.

We winnen toch wel alles, heus alles.

It’s all about the money

Ik heb niet zoveel nodig.
Geef mij een appel, een ei, en een bus vrienden en ik ben alweer tevreden.
Ik hou van de wolkjes in de lucht, van een goede grap, of het horen van een liedje. Lachende gezichten, gras en een tekening. Ik hou ook heel veel van de trein.

Ik wacht niet op een nieuwe jurk, of eventueel een auto. Ik graaf liever de worteltjes uit de tuin dan dat ik moet eten in een restaurant. Waar je bediend wordt. Dan zit je daar maar te wachten en te niksen. Niksen is dus echt niets voor mij.
Ik ben van het graven. En rotsen. En moestuin. En hark.
Dat zijn de woorden uit mijn straatje. Ik bedoel dan ook stráát.
En banksaldo is een hol begrip, het cijfer dat daar staat is niet écht. Het is alleen maar een computernummer en ik heb het niet met computernummers. Een leeg saldo is een leeg begrip, en min plus min is plus, dus wat doet het er toe?
Ik zou gewoon niet nog meer spullen willen.
Want dat zou betekenen dat ik weer eens in een grote huis moet gaan wonen.
Ook dat hoeft voor mij niet zo.
Dat verhuizen.
Naar een appartementje aan een gracht.
Neuh.

***

Hallo. Maar:

Waarom droom ik dan al nachtenlang over geld?
Over veel geld, dat ik gewoon krijg.
Een laatste nacht waren het bakken met munten,
vannacht kreeg ik om de haverklap dikke vette brieven.
Stapels geld!
In mijn hand!
Ik moest het zelfs soms even ergens neerleggen, want het was teveel om vast te houden.

En niet dat ik nu ineens toch die nieuwe jurk wil, nee hoor.
Doet me niets.
Kleding.
Of geld.
Neuh.

geheimpje

(We worden vet wel kampioen… dat heb ik namelijk doorgekregen. sst.)

Evert de reclameman

Evert de reclameman ging laat naar huis vannacht
Hij tuurde naar zijn scherm
en was nog lang niet klaar.
Hij staarde naar de cursor van zijn
merchandise-campagne,
die op het ritme van een knipperlicht
weer aan ging en weer uit.
Een salade honing-geit
met pitjes op zijn schoot,
En Evert wachtte op zijn
genialiteitsmoment.

Dat hij dan
Briljant
Nog nooit vertoond
Reclameland
op zijn kop
want een tikkeltje gewaagd
onderbouwd met intellect
dat hij dan
naam gemaakt
in een klap roem
en binnenliep 

Evert had eens meegewerkt
aan een sinas zonder prik.
De take it easy-slogan
had hij bijna zelf bedacht
maar op zijn minst de aanzet
weet ik zeker
wist hij zeker.

Met een 0 tussen twee haakjes
Gaf zijn inbox e-mails aan
En op zijn voicemail
een oud bericht
van dochter Hannelore.
Kom je thuis vanavond papa?
Ik heb een tekening gemaakt.

Eens was Evert binnen:

Want zijn vruchtenconcentraat in pakjes-commercial werd op primetime vlak na het RTL-journaal anderhalve week lang uitgezonden. Dit leverde hem een goede naam binnen het bedrijf op alsmede drie dozen sap met een rietje en voor ieder gezinslid een pet met propellers.
De dozen sap staan in de schuur.
Hannelore lust dat niet. 

Komt tijd komt bier
Met mannen en de kroegen
En een pianist
was Evert’s favoriet.
de dichtste benadering
van zijn ultiem geluksgevoel 

Hoe lang was het geleden dat hij nog studeerde?

Er zat een beetje zand
en bruine vlekjes in de sla
en honger werd met pitjes
toch niet gauw gestild. 

Maaltijden uit plastic dozen
Laten vaak te wensen over.

 En

Als ik nu uit het raam spring,
zou ik dan met mijn benen of mijn hoofd?-

Evert maakte van schrik
zijn gedachte niet af.
en zei hardop:
Ik ben een genie.

Evert had een koffiemuntje
aan een sleutelhanger.
Deze paste precies
in de cappuchino-automaat.
Twee keer knopje suiker,
Caffe Latte dan op start.
Lekker kopje koffie
in zijn Super-Papa-mok. 

Woon jij soms op dit kantoor!
Riep Art-Director
Brede Ben.
En Evert lachte: Nee natuurlijk niet waarom zou ik.
En even later hoorde hij
het brommen van de motor.
Brede Ben die gas erop
het parkeerterrein afreed. 

Alleen
Best Goedkoop, Maar Wel Lekker
dekte net de lading niet.

Oh. Dat is dan weer jammer.

Ik zat op een boot.
Het was vakantie en ik had twee hele grote bakken kleingeld.
Dat is dus zomaar heel veel geld.
Het was gezellig op de boot.

En toen werd ik wakker.

Dit heeft helemaal echt niets met het ontwijken van studiemateriaal te maken

Deze staat hier om te lachen:

 

 

Deze klassieker staat om nog harder te lachen, zoals toen, als in van: oh ja dat was écht grappig.
Gewoon om nog eens terug te zien.

 

 

Leuk hè…

(p.s. volgens mij staan de filmpjes in de verkeerde volgorde. Het bovenschrift lijkt niet te kloppen. Onze excuses daarvoor. Het beste is dan ook de bovenzinnen van de filmpjes in de verkeerde volgorde te lezen, anders zou dat enige verwarring kunnen opleveren. Nogmaals onze excuses, ook namens die van mij. sorry man.)

*** 

Wisten jullie, lieve kindertjes, dat er nog veeeel meeer van deze filmpjes op het internet staan? En die heeft mevrouw Covers nu al bijna allemaal gezien. En dat houdt ze ook al heel lang vol. Is dat geen open-mond-der-verwondering waard? Een blik der verbazing?
Zijn jullie onder de indruk?

 

En hoe zijn jullie onder de indruk dan?

 

Een beetje zo?

 

 

Of iets meer zo?

 

 

Of dan toch maar gewoon zo:

 

 

Nou?