Goede reis, zusje.
25 mei, 2008
Om vijf uur klonk de wekker van het broertje.
Zo’n wekker met panfluitgeluiden en vogeltjes.
Zo’n wekker die doet alsof opstaan het grootste cadeau des levens is.
Zo’n wekker die dat altijd weer bij het verkeerde eind heeft.
En deze ochtend zeker.
Om vijf uur is het nog geen ochtend.
Vijf uur is dat sluimerende gebied tussen dag en nacht, waarin de stilte het hoogste woord voert.
Zelfs in Amsterdam was het stil,
terwijl Amsterdam een van de nooit slapende steden is.
Slechts een enkeling fietste verward terug naar huis. Het is toch nog nacht?
Daar denkt de zon, met recht, toch anders over.
De zon komt op, trekt zijn eigen pad.
Hij lacht in zijn knuistje om hen die willen dat het vandaag nog geen morgen was.
De zon is ook maar een mens.
Het broertje met zijn wekker maakte een verdwaasde indruk.
Ik maakte in zijn geheel geen indruk.
Het zusje stond met haar koffer in de kamer.
Voor haar was het nog nacht.
Zij zal pas slapen in Nice, als ze morgen een nieuwe kamer haar kamer noemen kan.
Ze zal pas slapen als ze vrede gesloten heeft met de geluiden van een nieuwe stad.
Misschien helpt de zee.
De zee met zijn slaperige golven, die doorgaan.
Altijd maar doorgaan.
Morgen ook nog.
Schiphol in de regen.
Zo grijs als de lucht is, zo blauw zijn de vliegtuigen, zo leeg is mijn buik.
Mama drukt zusje nog een envelopje in haar hand.
Het briefje dat pas gelezen worden mag, als de captain zegt:
Ready for take off.
Ready for take off. Dat zijn we nooit.
Ook niet als we kijken hoe zij in de rij staat bij de gate.
Gate 53 C, al weet ik dat nummer niet meer zeker.
We zullen pas ready zijn als de take off bestemming Amsterdam betekent.
We zullen pas ready zijn als de zon een stuk of honderd binnenpretjes heeft gehad.
Schiphol geeft veiligheid voorrang op afscheid,
waardoor men elkaar te lang kan blijven zien.
De rij verschuift zich traag.
De douanier fouilleert te lang.
Het zwaaien duurt een half uur.
Mama’s mogen niet huilen.
Dat hoort niet zo.
Dat doet de zon ook niet.
Doei, zussie.
Doei.
Ik huil niet.
Echt niet.
Entry Filed under: 1. .
10 Comments Add your own
Leave a Comment
Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed
1.
ietje | 25 mei, 2008 at 15:13
wat ben je toch een geweldig mens, en sorry dat mamas ook huilen, dat doen ze omdat kinderen altijd in ze blijven zitten……… ook nu weer na het lezen van jouw woorden omdat je zoals je al je hele leventje doet, precies weer weet en voelt hoe het zit……..
Mijn meissie
2.
Luc | 25 mei, 2008 at 16:40
Nou ik wel hoor!
Al weet ik niet of het wel voor mijn betraande ogen was bedoeld en al helemaal niet of het komt door jouw verdriet, dat van je moeder of je zusje of dat van mezelf. Verdriet is tenslotte ook maar ‘n mens met binnenpretjes!
Het komt in ieder geval door jouw hartverscheurend mooie woorden!
Liefs,
Luc
3.
broertje | 25 mei, 2008 at 17:05
mogen broertjes wel huilen?
wat mooi zus!! echt super……
xxx je kleine broertje
4.
Jordi | 25 mei, 2008 at 22:17
Mooi hoor!
5.
Dorine | 26 mei, 2008 at 15:56
ik dacht even verhaal van nas lezen, ben nu al een half uur aan het bijkomen..je bent een topper, je laat me draaien, keren, nadenken en meeslepen, meekijken, de zon is ook maar een mens ..ja inderdaad zo had ik het nog niet bekeken..
heel veel knuffels
Dorine
6.
zusje | 26 mei, 2008 at 17:29
ik weet niet of ik nou moet huilen omdat jij soms geen indruk maakt, of omdat je dat nu juist wel hebt gedaan, of omdat zelfs spinvis zingt dat ik een goede reis moet maken.
In ieder geval omdat ik er niet van hou om mama’s aan het huilen te maken en ook geen zussen.
Dus niet huilen, zussen en mama’s, ik ben zo weer terug.
7.
Matthijs | 26 mei, 2008 at 17:32
Lief…
8.
Fokko | 26 mei, 2008 at 20:14
Nas, Wat heb je toch weer op een hele rake en gevoelige manier het afscheid van je zus weten te beschrijven, met spinvis op de achtergrond toch even een traan weg moeten pinken. We zijn inderdaad nooit ready for take off, het is al mooi als we door de douane heenkomen, laat staan bij de goede gate. Tot gauw, je vader.
9.
ietje | 27 mei, 2008 at 19:21
de zon huilt soms, heel soms als we even niet kijken maar gaat weer volop stralen als de wolken zijn verdwenen. En soms, heeeeeeeeeel soms blazen anderen die voor haar weg……….
10.
Nichtje | 12 juni, 2008 at 11:38
Lief Nichtje,
Wat een uitzonderlijk talent voor taal heb je toch…
Tot tranen geroerd en om de rest tranen gelachen.
Een welkome afwisseling tussen mijn saaie studieboeken!
Je hebt er een fan bij..
Liefs
Eefje