Levenskwesties en tijdsvragen

Het is allemaal wat.
Al dit. Mei. Blegh. Mei.

Mei is de maand dat ik begin met denken aan een zomervakantie.
Dat er zelfs overleg wordt gepleegd: Zullen we dan maar met de tent?
Ja!
Joepie.
We gaan dus met de tent.
20 Juli. Gaan we met de tent. En de boot. En de trein ook. En auto.
Dat klinkt als bijna, maar dat is het niet.

Wat nu volgt is een kreet van wanhoop:
Ik wil niet 20 juli, ik wil núúúúúúúúúúúhúúúúúúúúúúúú.

De komende twee maanden ben ik dus alleen in staat tot uitingen in die halfsentimentele soort van wanhoop, daarbuiten zal ik niets van waarde produceren. Het is een overgangsfase, de zure appel, en vervelend stukje in een glas melk. Ik wil die dingen niet, die dingen zoals mei. Zo.

En waarom waarom waarom is er dan zoveel te schrijven in deze periode van het jaar.  Eigen schuld zegt de zelfingenomen nerd dan, die veneinig glimlacht als de leraar Duits je een drie voor je proefwerk geeft. En afkijken, ho maar, dat wil die nerd niet. Waarom mogen we niet van andermans kennis meeprofiteren?
Eigen schuld. Jazeker. Al is het ieder jaar weer een verassing:
Dat het toch weer zo blijkt te zijn dat de uren met dvdboxen, die ik mijzelf in de novembermaanden gun, zichzelf dubbel zo hard laten terug betalen. Dit suggereert dat er meerdere maanden zijn die november heten. In dit geval is dat niet zo, want ik bedoel er ook december of bijvoorbeeld januari mee.
En pas in mei. Als de zon gemeen wél schijnt, blijkt dat die uren niet over waren.
Ik haat nerds nu.

***

De vraag die men de kunstenaar stelt:
Wat is je noodzaak?!?

Goeie vraag. Ja ja.
Nou: Ik heb noodzaak van begin oktober tot eind april.
Dan issie op.
Writersblock is al dat rest.

Daar kan ik toch niets aan doen?

Oh wat haat ik mei en juni. Met heul mijn hart.