Lekker en zo gezond

Ik heb snoepjes gekocht.
Lekkere snoepjes, toen ik gisteravond bij Amsterdam Amstel op de trein naar Utrecht stond te wachten, ben ik gewoon zomaar de kiosk binnengelopen en heb ik ze gekocht. Omdat ik het vermoeden had dat ik er morgen, dus vandaag, zin in zou hebben.
Ik ben als een kind zo blij.
Ik ben ook als een jongvolwassene zo blij, want ze zijn namelijk erg gezond.
Denk ik.
Ze zijn natuurlijk gekleurd, met echt fruitsap en met zonder dertig procent minder suikers.
Die dertig is een drie en een nul met een smiley er doorheen.
Zo: 3 %

 

 

En ze zijn gemaakt met honderd procent passie.
Dat vind ik belangrijk, ik heb ook veel passie.
Voor schrijven enzo.
En dun zijn.
Van deze snoepjes wordt je dun denk ik.
…
Toch?
…

Ja joor eens. Ik wil best vet dun zijn, maar ik wil wél snoepjes eten als ik dat wil.

De zakjes zijn ook ontworpen dat ze bij het interieur van hippe jonge mensen passen.
Ik ben zelf hip en jong, dus ze passen fantastisch bij mijn werk-entourage.

En nu ga ik een bos bloemen kopen voor mezelf.
Die heb ik wel verdiend.

Stout

Een mooie ode aan Heleen van Royen

Tja, had ik deze maar geschreven…

Alsof het weer herfst is

Heerlijk, durf ik bijna te denken, die regen.
Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

Niets is lekkerder dan deadlinetypen als het buiten met bakken uit de lucht valt. Met een flinke donder op zijn tijd en dan binnen zitten aan de koffie en de computer.
Heerlijk.
Die deadlines.
Mm.

Om deze feestvreugde nog wat kracht bij te zetten een liedje waar je van gaat bewegen. Dat is goed voor je spijsvertering, je spierstelsel en je conditie, waardoor je weerstand opbouwt tegen dit soort barre weersomstandigheden.

Lekker hè, bibiboebieshoebieba. Jeah. Fúnky Fúnky…

Owee Owee, dat Uitstellen.

Uitstellen met een Hoofdletter.
Want dat is wat dit is.

Ik wacht tot een enge man met pistool of Uzi mijn kamer binnenbanjert, om mij onder schot te houden en te schieten als mijn hand het internet weer opent. Die in mijn oor krijst: JE HEBT GEEN NIEUWE KRABBELS OP HYVES. EN OOK NU NIET. TYPEN, KRENG. TYPEN! Die, als ik ook maar een ieniemienie klein geluid van protest uit mijn keel laat ontsnappen, meteen met zijn shotgun op mijn hoofd slaat, waardoor ik alleen nog maar een beetje AUW zal mompelen. Die nu bezig is met het aansluiten van een apparaatje dat stroomschokken geeft als ik de muis naar een ander document laat gaan dan portfolio.doc, waardoor ik wel twee keer nadenk, voor ik mezelf weer bezeer. Trial and Error. That is. En dat hij, als ik naar mijn immer met onbloot bovenlijf rondlopende overbuurjongen staar, in mijn oor schreeuwt dat HIJ RARE KRULLEN HEEFT. En dat IK AL EEN MAN HEB. En dat ik ZELF LELIJK BEN. Oh ja. Hmp.
En dat hij, als ik nog één keer iets op mijn weblog typ, me met tafel, pc en al het raam uit sodemietert.
Dus. Ter bescherming van mijn meubels en mijn leven:
Dit stuk is niet geschreven.

Omdat ik toch al in Franse sferen zit

Wil ik daar nog even blijven…
Een beetje kippenvel is niet erg.

Goede reis, zusje.

Om vijf uur klonk de wekker van het broertje.
Zo’n wekker met panfluitgeluiden en vogeltjes.
Zo’n wekker die doet alsof opstaan het grootste cadeau des levens is.
Zo’n wekker die dat altijd weer bij het verkeerde eind heeft.
En deze ochtend zeker.

Om vijf uur is het nog geen ochtend.
Vijf uur is dat sluimerende gebied tussen dag en nacht, waarin de stilte het hoogste woord voert.
Zelfs in Amsterdam was het stil,
terwijl Amsterdam een van de nooit slapende steden is.
Slechts een enkeling fietste verward terug naar huis. Het is toch nog nacht?
Daar denkt de zon, met recht, toch anders over.
De zon komt op, trekt zijn eigen pad.
Hij lacht in zijn knuistje om hen die willen dat het vandaag nog geen morgen was.
De zon is ook maar een mens.

Het broertje met zijn wekker maakte een verdwaasde indruk.
Ik maakte in zijn geheel geen indruk.

Het zusje stond met haar koffer in de kamer.
Voor haar was het nog nacht.
Zij zal pas slapen in Nice, als ze morgen een nieuwe kamer haar kamer noemen kan.
Ze zal pas slapen als ze vrede gesloten heeft met de geluiden van een nieuwe stad.
Misschien helpt de zee.
De zee met zijn slaperige golven, die doorgaan.
Altijd maar doorgaan.
Morgen ook nog.

Schiphol in de regen.
Zo grijs als de lucht is, zo blauw zijn de vliegtuigen, zo leeg is mijn buik.

Mama drukt zusje nog een envelopje in haar hand.
Het briefje dat pas gelezen worden mag, als de captain zegt:
Ready for take off.
Ready for take off. Dat zijn we nooit.
Ook niet als we kijken hoe zij in de rij staat bij de gate.
Gate 53 C, al weet ik dat nummer niet meer zeker.
We zullen pas ready zijn als de take off bestemming Amsterdam betekent.

We zullen pas ready zijn als de zon een stuk of honderd binnenpretjes heeft gehad.

Schiphol geeft veiligheid voorrang op afscheid,
waardoor men elkaar te lang kan blijven zien.
De rij verschuift zich traag.
De douanier fouilleert te lang.
Het zwaaien duurt een half uur.

Mama’s mogen niet huilen.
Dat hoort niet zo.
Dat doet de zon ook niet.

Doei, zussie.
Doei.

Ik huil niet.
Echt niet.

Feit:

Een cracker eten gaat me beter af, dan het schrijven van een intellectueel, grenzenverleggend, actueel én daarmee relevant, autonoom, onheilspellend, filosofisch essay.

De bronvermelding vind ik al lastig.

Het negen-uur-journaal

Als je droomt over gemartelde mensen krijgt de dag een gek kleurtje.
Ik vertrouw die zon niet helemaal meer nu.
***ping***
Ik wou dat ik een corpsbal was, want dan… ja dan… Nu ja, álles beter dan dit.
***ping***
Huisgenoot die weggaat uit mijn huis heeft de keuken gestript.
Ik heb geneens bestekbakjes meer.
Ontheemd in eigen huis!
Neeeeeeeeee!
***ping*** ***ping***
Nou, lieve kijkbuiskinderen, dat was het ochtendnieuws.
Oh, en wie vandaag een ijsje gaat halen: die doe ik wat aan!
(ik heb nare trucs geleerd van mijn droom, dus réken maar.)
Grrr.

***ping**ping*pingpingpingping***ping*ping**ping*pi- error… ruis…

Dit sluit dan ook maar mooi aan op het gevoel van de dag:

en een liedje dan ook maar.

Levenskwesties en tijdsvragen

Het is allemaal wat.
Al dit. Mei. Blegh. Mei.

Mei is de maand dat ik begin met denken aan een zomervakantie.
Dat er zelfs overleg wordt gepleegd: Zullen we dan maar met de tent?
Ja!
Joepie.
We gaan dus met de tent.
20 Juli. Gaan we met de tent. En de boot. En de trein ook. En auto.
Dat klinkt als bijna, maar dat is het niet.

Wat nu volgt is een kreet van wanhoop:
Ik wil niet 20 juli, ik wil núúúúúúúúúúúhúúúúúúúúúúúú.

De komende twee maanden ben ik dus alleen in staat tot uitingen in die halfsentimentele soort van wanhoop, daarbuiten zal ik niets van waarde produceren. Het is een overgangsfase, de zure appel, en vervelend stukje in een glas melk. Ik wil die dingen niet, die dingen zoals mei. Zo.

En waarom waarom waarom is er dan zoveel te schrijven in deze periode van het jaar.  Eigen schuld zegt de zelfingenomen nerd dan, die veneinig glimlacht als de leraar Duits je een drie voor je proefwerk geeft. En afkijken, ho maar, dat wil die nerd niet. Waarom mogen we niet van andermans kennis meeprofiteren?
Eigen schuld. Jazeker. Al is het ieder jaar weer een verassing:
Dat het toch weer zo blijkt te zijn dat de uren met dvdboxen, die ik mijzelf in de novembermaanden gun, zichzelf dubbel zo hard laten terug betalen. Dit suggereert dat er meerdere maanden zijn die november heten. In dit geval is dat niet zo, want ik bedoel er ook december of bijvoorbeeld januari mee.
En pas in mei. Als de zon gemeen wél schijnt, blijkt dat die uren niet over waren.
Ik haat nerds nu.

***

De vraag die men de kunstenaar stelt:
Wat is je noodzaak?!?

Goeie vraag. Ja ja.
Nou: Ik heb noodzaak van begin oktober tot eind april.
Dan issie op.
Writersblock is al dat rest.

Daar kan ik toch niets aan doen?

Oh wat haat ik mei en juni. Met heul mijn hart.

Willem en Bram

in

De Queeste naar het laatste onderdeel van Gummiboy.

 

 

Fragment uit het hoorspel, geschreven onder begeleiding van Marlies Cordia.

Scène 5

Willem belt aan, Angelique doet de deur open.

ANGELIQUE
Ja? Wat kan ik voor je doen, Willem?

WILLEM met lage stem en zachte G
Willem? Ik ken geen Willem.
Ik ben een vroegere schoolvriend van Lorenzo,
Ik dacht ik wip even langs.

ANGELIQUE
Van Lorenzo ja?
Ik kan me niet herinneren dat lorenzo een vriendschap onderhield met ene Willem.

WILLEM
Ik heet geen Willem!

ANGELIQUE
Oh nee? Hoe dan wel?

WILLEM
Eh. Wi… li… brord.
Willibrord.

ANGELIQUE
Goed. Willibrord.
Ik zal Lorenzo de warme groeten van je doen.
Goedenacht.

WILLEM
Nee! Nou!

Angelique slaat de deur dicht.
Willem blijft beteuterd staan.

BRAM sist vanuit zijn struik
En! Wat zei ze?

WILLEM
Sst!

BRAM
Ik wil weten waar ik aan toe ben!
Daar heb ik recht op.

Willem duikt de struik in.

WILLEM
Ik vergiste me in de vermomming.
Ze had me door.

BRAM
Nee!

WILLEM
Ik deed iets verkeerd met mijn stem.
Ik had moeten opwarmen.
Hhuhh. Hhuhh. Oebie Oebie Oebie.
Li-mo-na-de-glas.

BRAM
Hè ja, ik heb dorst.

Willem zucht.

BRAM
Zullen we wat drinken thuis?

 

 ***