“Swim away fugu fish!” “Nooooo!”

De bel ging en ik schrok.

Soms gaan ouders met piepkleine kinderen bij wijze van vakantie-tripje, onder deskundige begeleiding van een gids, op pad in een vochtige, donkere grot.
Dat is dan gaaf.
(‘Iewwww, bahhh, stalagtieten! Hihihi stalagtieten!)
Kleine kinderen hebben altijd een doekje, een aap, of een versleten giraffe bij zich.
De eerste ervaring met ‘ware liefde’.
Die altijd verloren raakt. For ever.
Bijvoorbeeld in zo’n grot.
Pietie de Neushoorn, (of Vlof de Beer) blijft ongemerkt achter zo’n omhoogstekende tiet hangen,
om nooit meer te worden gevonden.
Pietie woont nu voor eeuwig op een stalagmiet.
Het is daar koud, donker, en schimmel rukt op.
Iedere zoveel minuten hoor je de ‘plok’  van een vallende druppel water.
De stalagmiet groeit omhoog, Pietie vervaagt.

Als ik schrijf voel ik me ook zo.
En ik kan me voorstellen dat Pietie ook heel erg zou schrikken van ineens een deurbel.

***

Ze stond voor de deur met een pak koekjes.
‘Zomaar.’

Met de mededeling dat ze nu twee vissen heeft,
en een nieuw inzicht:

Aan de manier waarop je fietst kun je zien wat de staat van de gemoedstoestand is.
Ze ontwikkelde een schaalmeter:

van
Hoofd-in-wind dat zoiets betekent als erg vrolijk, óf zelfverzekerd, óf angstaanjagend manisch, maar het gemoed voelt zich goed.

Onder aan de schaal bevindt zich:
Hoofd-op-stuur. Dan gaat het in zijn geheel niet goed met het gemoed en daarbij is deze houding ook niet aan te raden in het verkeer.

***

Toen gingen we maar wat kijken.
Om een beetje te lachen.

Dat lukte, want ik kende Charlie the Unicorn nog niet…

en daarna vooral deze:

“You are the BananaKing!”
“No, I’m not the BananaKing!”

***
Wat-een-mooie-dag-vandaag zing ik uit mijn raam,
en de hele wijk zingt met me mee.
 

Het gaat goed met de Nederlandse popcultuur

Deze zin hoorde ik vandaag op de radio van mijn huisgenoot:

Ik heb alles wat ik wil in mijn leven. En een sletje.

Gezongen en gerapt door die vriendjes met al die petjes die ook neefjes van elkaar zijn enzo.
Ik kon er werkelijk niets mee, maar het viel wel op.

De zin Jij bent zo heb ik ook nooit begrepen.
Misschien word ik oud.

Kreeg ik daar ogen als schoteltjes op een maandag

Een bekentenis:
Ik kijk heel veel.
Ik kijk alles wat op internet staat.
Tegenwoordig heb ik een zwak ontwikkeld voor ieder YouTubefilmpje dat online staat over een van de vele talentenjachten. Britan’s got Talent 1, America’s got Talent 1 2 en 3, etc. Het zijn een enorme hoeveelheid filmpjes van en nog enormere hoeveelheid mensen die allemaal een beetje wat goed kunnen. Vooral de kindsterretjes doen het bij mij goed. Omdat ze altijd zo zielig zijn.
“I love singing more than anything in the whole wide world”.
Yeah right. Een six-years-old zeker.
Afijn, terzake nu.
Normaal schrik ik nooit van een filmpje.
Ik denk alleen heel af en toe: Zo, dat kan jij best wel goed.
Meer niet.
Apathisch klik ik door naar de volgende.
(Hoewel dàt dan ook weer iets over míj zou kunnen zeggen.)

Tot nu dan.
Normaal heb ik een heel goed oog. Bij dit soort audities zie ik altijd in een miniseconde of iemand iets kan of dat iemand iets ánders kan, maar niet dat wat die op het punt staat te gaan doen. Ik denk dat bijna de meeste mensen die nog niet aan zo’n programma hebben meegedaan dat hele goede oog ook hebben.
In dit filmpje is tijdens het gesprek vóór het lied de jury het met me eens: die jongen, ahhh, zielig.
Verder niks.

Tot ik mezelf twee minuten later huilend onder mijn bureau terugvindt.
En ik kan nergens, nergens, nergens zakdoekjes vinden.
Deze bijna-geen-kind-meer jongen is de gigantische onverwachte verassing van vandaag.

(Tuurlijk is hij ook zielig.
Maar dat geeft nu even niets.)

I wanne be famous. Yes Yes.

Jaja, Covers en TJ Veenstra schrijven de teksten hiervoor.
Vette shit.
In de krant.
(Mamaaaaaaaaa!)

Djiez

Waarom gaat alles altijd zo hetzelfde?
Dat als ik ga schrijven dat ik dan niets schrijf.
En als ik wat drink is mijn kopje lek.
Volstrekt idioot.
Een lek kopje.

Dat heb ik altijd pas door als ik ineens op een nat toetsenbord loop te hengsten.
Want meer is het niet, dat schrijven van mij.
Hengsten op een toetsenbord.

Ik ga al mijn kopjes uit het raam gooien.

P.s. Ik bedacht de titel Writer’s Lekblock.
Klinkt als lek kop. Als Weplok.
Weblog.
Ofzo. En. Dus.

Aargh.

Het is weer tijd voor een nieuw oud liedje.

Zondagavond…
Na een weekend bij de mama op de bank is het moment aangekomen
een lekker plaatje te draaien.
Die ene, die ik een jaar of heel veel geleden zo grappig vond.
En cool.
En dansbaar.
(Thuis, op kamer, tussen bank en bureau. Springen, tudie tuduu.)

Ik probeer dezelfde bewegingen te maken als het vachtige gele mannetje,
maar mijn motoriek is niet toereikend.
Auw. Nek. Auw.

Toen mijn vader voor het eerst zijn nieuwe schoonfamilie ontmoette sprak
de broer van zijn nieuwe vrouw:
‘Ben jij soms motorisch gestoord?’
Mijn vader gaf een flitsend, ad rem antwoord wat mij even ontschoten is.
(Zo ad rem was het wellicht ook weer niet.)
(Mijn vader is een soort van kruising tussen JP Blknd en Elton John. )
(Dan ben je niet ad rem.)
(Wat betekent ad rem eigenlijk?)

Maar die vraag stel ik tegenwoordig vaak aan mijzelf.
(Die vraag van of ik motorisch gestoord ben, niet van wat ad rem is.)
(Voor de duidelijkheid.)
Ik antwoord dan bevestigend.
Jep.

Mister Oizoo helpt geen zier.
Ik moet op Yoga.

Voor alle toneelkijkers onder ons…

(Wéér een bericht zonder letters, maar wel met Pierre Bokma.)

Waarom is dit niet meer op televisie?

En, wat is er met hèm gebeurd?

Zoekt en gij zult nog steeds nie vinden

Onder de bank,
Naast de wasmachine,
In de broodtrommel.
Nee, ligt-ie niet.

Ik kocht een uur geleden een zonnebril,
omdat de zon zo fel was.
En warm.
En terras.
En bier dat koud is.
En balkon.
En honderdmiljoen deadlines.
Het lijkt nu dat ik mijn zonnebril kwijtben, maar dat is niet zo.

Nee.
Ik zoek:
Mijn ruggegraat.
Waar O waar is mijn ruggegraat?

Ahh.
Nee…

Ik ben al naar buiten gelopen…
Sssjt.

De waarheden van de MSNwereld

COVERS zegt:
Auw ik bijt op mijn vork.

LUCAS zegt:
Hahahhahahaha

LUCAS zegt:
Nasja en haar groots en meeslepend bestaan.