Christmas 747

Kerstavond. Kleine, natte vlokjes sneeuw dwarrelen op, en smelten in de grachten van Amsterdam. Er heerst stilte in de donkere straten. Het schijnsel uit de huizen brengt een warme gloed op de bomen, die weerkaatst in het water. Her en der schuifelen groepjes mensen in lange jassen gekleed van of naar een of andere nachtmis. Rust ligt als een warme deken over de stad.
Zeven kilometer boven de verlaten Dam vliegt een boeiing 747 zijn rechte koers naar Sao Paolo. Het vliegtuig zit halfvol, en de bemanning van de businessclass draagt rode kerstmanmutsen ter bevordering van de feestvreugde. Johnny de steward deelt lichtgevende sterren uit aan de reizigers en stewardess Angela sjokt achter hem aan. De rode muts kleurt mooi bij haar golvend blonde kapsel.
Uit de speakers klinkt geruis en af en toe verstaanbaar Engels. CAPTAIN
Hello
This is your captain speaking
He he he he.
First of all:
Merry krr krr -istmas
Happy holiday to you all. Yes.
Right now flying we over the Dam of Amsterdam
What’s in a name
He He He
My name is Jan.
I’m not krr-zy
I’m an airplane
He He He He
The weather is krr grg
A little krgit misty, so I don’t see so very much, but I think enough.
Sao Paolo, city of our dreams, where the sun always shines, here we come.
Yes.
KrrLM wishes you a very lucky flight.
OléJOHNNY
Vrolijk kerstfeest!
Wat te drinken? 

HENDRIK
Graag! 
 
JOHNNY
Ik heb champagne
Moët, of een heerlijk hippe prosecco
Voor deze prachtige feestdag, Hendrik toch? HENDRIK
Ja
Hendrik ja
Glaasje spa graag
Blauw zonder bubbels alstublieft, mijn keel.
Hoest
heerlijk
dank u
dank u
Ik ben zo gelukkig ziet u
U mag het weten, meneer de steward,JOHNNY
JohnnyHENDRIK
Ik ben zo
Johnny,
ik heb de juiste woorden er niet voor.
Laat me uitleggen.
Ik heb ze gevonden,
Iedereen mag het weten.
Ik moet het kwijt.
Mijn ouders,
Nee niet mijn,
Maar mijn echte.
Biologische.
Ouders.
Mijn moeder is niet Annelies met rood haar en Fons.
Nee. Nee.
Annelies. Fons.
Ze zijn lief, zorgzaam, lief
Ik heb een fijne jeugd gehad, natuurlijk
Maar zo langzamerhand.
Het klopt niet, zie je, ik heb geen rood haar
Van op tv. Snap je.
Ik had
hoest
Ik had al jaren gezocht en niks gevonden.
Niks, geen lijntje, geen gouden tips, niets.
Waar moest ik beginnen, ondoenlijk.
En toen, de mensen van Spoorloos, ze zijn zo slim en binnen een maand.
Het is ongelooflijk, binnen een maand.
Ik kreeg druppeltjes van de cameraman voor echte tranen en nu ga ik erheen.
Eigenlijk heet ik Juanoz Eldinho Sozpaolo.
De mensen van de camera,
De cast en crew en zo, die zijn er al.
Ze halen Mama op. Nu.
Uit haar dorp heel ver buiten Sao Paolo.
Ik heb tweehonderd Real Bij me, dat is heel veel hier.
Voor Mama.
Hendrik hoest en sterft.

To be continued…