Uit het rampzalige leven van Oscar Oleander

Een dinsdag.

Het was een mooie dinsdag. De zon scheen zachtjes door de voorjaarswolken en gaf een warme gloed op de nog koude wintergezichten van de bewoners van de stad. Oscar zag de lucht en stapte resoluut op zijn fiets om een tosti te gaan eten. Oscar houdt van tosti’s en zeker als de zon schijnt. Gesmolten kaas op een boterham met een kopje koffie. Oscar in zijn nopjes. Deze dinsdag kon niet meer stuk. Als hij niet via het station was gefietst.

 Een dikke vrouw met een oranje zeiljack zat schreeuwend op de fiets en kwam met een hoog temp op Oscar afgereden. Hij had niet gezien dat zij moest uitwijken voor een auto, dus anticiperen was geen optie meer. Het was de vrouw of niets. Oscar koos niets: Een ruk. Stuur naar rechts.
Bomen geven niks mee.
Zowel het voorwiel als Oscars been klapten dubbel. De oranje vrouw reed schreeuwend door. Oscar zag een paar sterretjes voor hij doorhad dat hij klemzat.
‘Help’, mompelde Oscar.
Een groepje meiden van zestien reed voorbij.
‘Sukkel!’
Hij zag vier stukken blote rug onder de jassen uitpuilen en de voorste met het langste haar blies een mooie wolk rook naar hem toe. Dankjewel, dacht Oscar en: auw. Hij kon zijn been niet meer bewegen. Hij wreef in zijn ogen en werd boos op zichzelf.
‘Ik heb mijn knie hard nodig.’
Oscar houdt van dansen en een gebroken knie op dinsdag wenst hij niemand toe.
Ook zijn ergste vijand niet.
Oscar heeft geen vijanden.
Ook geen vrienden.
Oscar wordt gedoogd.
Zijn gedachten werden onderbroken door het hoge gelach van twee kleine kindertjes. Oscar probeerde een glimlach, maar het baatte niet. Resoluut zette de moeder Oscar in auto en bracht hem naar het ziekenhuis, waar hij werd uitgezwaaid door de breed lachende kleuters, snotlap in de hand.De diagnose was een gecombineerde knieschijf, -kapselfractuur. Een operatie voor het plaatsen van een pin onvermijdelijk,
als-ie z’n been liefheb. De mannen van de gipskamer zongen mee met Dré, terwijl ze het warme gips om Oscars been zwachtelden. Water druppelde op de vloer.
‘Het lekt,’ mompelde Oscar bleekjes.
‘Dat zei m’n vrouw vannacht ook.’ De een.
‘Goeie!’ De ander.
Ze lachten uitbundig de bolle buiken in beweging en sloegen arme Oscar vriendschappelijk op de schoudertjes. Oscar is bang voor naalden en ook en beetje voor röntgen. Maar de pin moest erin. helaas.De operatie was rampzalig.
Alleen is dat een ander verhaal.