De Acteur

Acteren met Sir Ian…
Kijk, Luister en Leer.

And that… Is Acting…

Extras.
Ohhhh Extras.

De schok van de dag

Wat Hanneke zegt vind ik ook heel erg!

Dit is toch onmogelijk?

Robert! Nee! Blijf!
 

Mijn dag eindigt ernstig in de war…

Skinny Jeans

Wat fijn, wat fijn, wat fijn.
Sanne Vogel doet wat ik ook niet kan, met zo’n broek…

Terugblik in een glas jenever

‘k Had een sprookjeshuwelijk
    achteraf beschouwd

maar ik was alleen
    met de heks getrouwd.

Levi Weemoedt

Uit het rampzalige leven van Oscar Oleander

Verkleedfeest.

Het was helemaal geen mooie zaterdag. Regen sloeg met grof geweld op de straatstenen, de lucht zag zwart en de wind waaide bomen scheef toen Oscar op de fiets zat in een zorropak. De storm trok aan zijn cape, het touwtje zat strak om zijn keel.
Oscar had een verkleedfeestje, maar zijn keel deed een beetje pijn. Hij trapte stug door, ondertussen het blauwe bavariakratje in balans houdend op zijn stuur. Het zag ernaar uit dat de tocht slecht zou aflopen. Zo gaat dat altijd als Oscar fietst en zéker met een kratje bier op het stuur. Hij zou kunnen worden omgeblazen, aangereden of afgesneden, maar de fietstocht verliep ondanks de barre weersomstandigheden verbazend goed.
Oscar kon een glimlach niet onderdrukken een keek uit naar het geluidje dat een flesje bier maakt als het opengaat.
“Psjt”, fluisterde Oscar trots tegen wind.
“Psssjt” en “haha, ik win!”

Eenmaal aangekomen op het juiste adres zat de natte cape precies passend om zijn schouders en met goede moed en goed gevoel stapte Oscar naar binnen.
Het was een drukte van jewelste. Schreeuwende mensen, meisjes met heel hoog haar, jongens zonder shirt en overal bier.
“Oscar!” Schreeuwden twee blondines in tiroler jurkjes naar hem en ze schudden met hun boezem. Oscar kreeg het een beetje warm op zijn wangen. Wat een leuk feest dacht Oscar en daarna niks meer, want hij zocht naar andere mensen die hij zou kennen om mee te praten. De meisjes stonden inmiddels met elkaar te zoenen, dus hij durfde ze niet te storen voor een drankje.
Ineens werd er van achter een arm om Oscar heengeslagen en riep iemand heel hard “Zorro!” in zijn oor. Wibout, Freek en Arend, drie grote jongens van de studie sloegen Oscar amicaal op de schouders en vonden zijn outfit werkelijk fantastisch.
“Mooie kerel, die Oscar.”
“Ja man.”
“Mooi man, Zorro”
“Ja man”
“Spelletje?” vroeg Wibout aan Oscar.
“Oké, goed, tof”, zei Oscar terug. Alsof zijn tof een teken was gebeurde er ineens vanalles om hem heen.
Arend liet hem zijn handen uitsteken, (“handpalmen naar de grond! Nee naar de grond!”) Freek kwam tevoorschijn met twee volle glazen en Wibout zette er één op iedere hand.
“Balansen, koning!”
“Later.”
Weg waren ze.

Daar stond Oscar dan.

Een rampzaligere positie dan dit was bijna niet voor te stellen. Met zijn handen recht vooruit.
Een vaasje is best een groot glaasje en het begon zwaar te worden. Oscar kreeg last van zijn armen. Drinken lukte niet, want bij beweging zou er minstens een van de twee glazen vallen. Ook de cape begon weer een beetje in zijn nek te trekken. Door al de regen was die eigenlijk ook niet meer zo licht. Het knoopje schrijnde tegen Oscars adamsappel. 
Om hem heen was het feest in volle gang. De meisjes waren inmiddels met Wibout en Freek aan het zoenen en Arend stond op de bank om Guus Meeuwis te roepen.
Arend had wel een lelijk hawaïbloesje aan.
Dat wel.
Niet origineel, een hawaïbloesje.
Voor zo’n feest.
Blauw.
Met palmen.
Afgezaagd…

Uiteindelijk heeft Oscar toch maar één van de glazen laten vallen, een beetje op zijn eigen voet, en de andere snel weggezet. Helaas had de gastvrouw dit al gezien en natuurlijk was ze behoorlijk ontstemd over deze actie. 
Oscar is maar gauw naar huis gefietst. 
Dat ging een stuk gemakkelijker want de storm was weg.
Het kratje had hij ook maar laten staan.
Het was al leeg…

 

Soapie Covers

Als brabander ziet het leven er zo uit:

Vanwege de leuke lammetjes en bloemetjes,
Begin ik in de lente.
Een lammetje betekent bijna zomer
Dus vakantie,
dat betekent ook, omdat vakantietijd snelle tijd is,
dat het bijna herfst is.
In de herfst is Kerst en Oud&Nieuw binnen handbereik,
dus 1 januari is zo voorbij.
Vanaf 1 januari begint de buik te kriebelen.
Er wordt gespied naar mooie kleren,
er wordt gezocht naar een moeilijk woord
(Gloeilamp, kan dat? Of Watersnood?)
er wordt zuiniger gedaan met geld,
want nu is het dan écht bijna zover.
Carnaval.
Een pakje, een biertje en nog een biertje.
Mooier is het leven niet.

Na de depressieve aswoensdag vol tranen en griep
is het bijna lente…
Bijna zomer…
Herfst…
Bijna…

En dan, alsof het dondert en het bliksemt en het meters bier re- …
Nee.
Als donderslag bij held’re heemel is daar de carrière. 
Schrijven (mijn stage!) voor Onderweg Naar Morgen.
Ik wou zeggen: hoe vet is dat. En: Jeah!
Vier februari mág ik beginnen.
Vier februari.
carnvlgrmbl
sprak ik aan de telefoon.

Mijn motto van de dag:
Geef iets moois op voor iets goeds,
dan is het bijna lente…alaaf.

Christmas 747

Kerstavond. Kleine, natte vlokjes sneeuw dwarrelen op, en smelten in de grachten van Amsterdam. Er heerst stilte in de donkere straten. Het schijnsel uit de huizen brengt een warme gloed op de bomen, die weerkaatst in het water. Her en der schuifelen groepjes mensen in lange jassen gekleed van of naar een of andere nachtmis. Rust ligt als een warme deken over de stad.
Zeven kilometer boven de verlaten Dam vliegt een boeiing 747 zijn rechte koers naar Sao Paolo. Het vliegtuig zit halfvol, en de bemanning van de businessclass draagt rode kerstmanmutsen ter bevordering van de feestvreugde. Johnny de steward deelt lichtgevende sterren uit aan de reizigers en stewardess Angela sjokt achter hem aan. De rode muts kleurt mooi bij haar golvend blonde kapsel.
Uit de speakers klinkt geruis en af en toe verstaanbaar Engels. CAPTAIN
Hello
This is your captain speaking
He he he he.
First of all:
Merry krr krr -istmas
Happy holiday to you all. Yes.
Right now flying we over the Dam of Amsterdam
What’s in a name
He He He
My name is Jan.
I’m not krr-zy
I’m an airplane
He He He He
The weather is krr grg
A little krgit misty, so I don’t see so very much, but I think enough.
Sao Paolo, city of our dreams, where the sun always shines, here we come.
Yes.
KrrLM wishes you a very lucky flight.
OléJOHNNY
Vrolijk kerstfeest!
Wat te drinken? 

HENDRIK
Graag! 
 
JOHNNY
Ik heb champagne
Moët, of een heerlijk hippe prosecco
Voor deze prachtige feestdag, Hendrik toch? HENDRIK
Ja
Hendrik ja
Glaasje spa graag
Blauw zonder bubbels alstublieft, mijn keel.
Hoest
heerlijk
dank u
dank u
Ik ben zo gelukkig ziet u
U mag het weten, meneer de steward,JOHNNY
JohnnyHENDRIK
Ik ben zo
Johnny,
ik heb de juiste woorden er niet voor.
Laat me uitleggen.
Ik heb ze gevonden,
Iedereen mag het weten.
Ik moet het kwijt.
Mijn ouders,
Nee niet mijn,
Maar mijn echte.
Biologische.
Ouders.
Mijn moeder is niet Annelies met rood haar en Fons.
Nee. Nee.
Annelies. Fons.
Ze zijn lief, zorgzaam, lief
Ik heb een fijne jeugd gehad, natuurlijk
Maar zo langzamerhand.
Het klopt niet, zie je, ik heb geen rood haar
Van op tv. Snap je.
Ik had
hoest
Ik had al jaren gezocht en niks gevonden.
Niks, geen lijntje, geen gouden tips, niets.
Waar moest ik beginnen, ondoenlijk.
En toen, de mensen van Spoorloos, ze zijn zo slim en binnen een maand.
Het is ongelooflijk, binnen een maand.
Ik kreeg druppeltjes van de cameraman voor echte tranen en nu ga ik erheen.
Eigenlijk heet ik Juanoz Eldinho Sozpaolo.
De mensen van de camera,
De cast en crew en zo, die zijn er al.
Ze halen Mama op. Nu.
Uit haar dorp heel ver buiten Sao Paolo.
Ik heb tweehonderd Real Bij me, dat is heel veel hier.
Voor Mama.
Hendrik hoest en sterft.

To be continued…

Droog Brood

Voor te lachen.

Kijk
Kijk dan toch!

Uit het rampzalige leven van Oscar Oleander

Een dinsdag.

Het was een mooie dinsdag. De zon scheen zachtjes door de voorjaarswolken en gaf een warme gloed op de nog koude wintergezichten van de bewoners van de stad. Oscar zag de lucht en stapte resoluut op zijn fiets om een tosti te gaan eten. Oscar houdt van tosti’s en zeker als de zon schijnt. Gesmolten kaas op een boterham met een kopje koffie. Oscar in zijn nopjes. Deze dinsdag kon niet meer stuk. Als hij niet via het station was gefietst.

 Een dikke vrouw met een oranje zeiljack zat schreeuwend op de fiets en kwam met een hoog temp op Oscar afgereden. Hij had niet gezien dat zij moest uitwijken voor een auto, dus anticiperen was geen optie meer. Het was de vrouw of niets. Oscar koos niets: Een ruk. Stuur naar rechts.
Bomen geven niks mee.
Zowel het voorwiel als Oscars been klapten dubbel. De oranje vrouw reed schreeuwend door. Oscar zag een paar sterretjes voor hij doorhad dat hij klemzat.
‘Help’, mompelde Oscar.
Een groepje meiden van zestien reed voorbij.
‘Sukkel!’
Hij zag vier stukken blote rug onder de jassen uitpuilen en de voorste met het langste haar blies een mooie wolk rook naar hem toe. Dankjewel, dacht Oscar en: auw. Hij kon zijn been niet meer bewegen. Hij wreef in zijn ogen en werd boos op zichzelf.
‘Ik heb mijn knie hard nodig.’
Oscar houdt van dansen en een gebroken knie op dinsdag wenst hij niemand toe.
Ook zijn ergste vijand niet.
Oscar heeft geen vijanden.
Ook geen vrienden.
Oscar wordt gedoogd.
Zijn gedachten werden onderbroken door het hoge gelach van twee kleine kindertjes. Oscar probeerde een glimlach, maar het baatte niet. Resoluut zette de moeder Oscar in auto en bracht hem naar het ziekenhuis, waar hij werd uitgezwaaid door de breed lachende kleuters, snotlap in de hand.De diagnose was een gecombineerde knieschijf, -kapselfractuur. Een operatie voor het plaatsen van een pin onvermijdelijk,
als-ie z’n been liefheb. De mannen van de gipskamer zongen mee met Dré, terwijl ze het warme gips om Oscars been zwachtelden. Water druppelde op de vloer.
‘Het lekt,’ mompelde Oscar bleekjes.
‘Dat zei m’n vrouw vannacht ook.’ De een.
‘Goeie!’ De ander.
Ze lachten uitbundig de bolle buiken in beweging en sloegen arme Oscar vriendschappelijk op de schoudertjes. Oscar is bang voor naalden en ook en beetje voor röntgen. Maar de pin moest erin. helaas.De operatie was rampzalig.
Alleen is dat een ander verhaal.

Veertig dagen zonder seks

Afl. Brechje.
Brechje (18) heeft al met vijftig jongens het bed gedeeld.

“Ik begin toch wel een naam te krijgen, hier in Boxmeer”

Stiekem vind ik Arie Boomsma een beetje eng. Hij glimlacht de hele tijd, heeft een piepklein hoofdje op hele grote schouders en is geen homo maar ik ben hem ernstig dankbaar dat hij Brechje voor me heeft gevonden.
Ze is mijn idool van deze week.
Bedankt, Arie!