De engste videoclip

die bestaat, wat mij betreft, is die ene waarin Alanis Morisette naakt in de supermarkt niet alleen de stilte met een volstrekt vreemde klemtoom, maar verder ook álles bedankt.  
Met te lang haar over borsten gedrapeerd, en het andere geslachtsdeel met zo’n vaagmaakkwast weggephotoshopt alles bedanken en dat dan zingend.

Ik vind dat raar.

Ed Byrne vindt dat ook raar.
Een ander lied van die mevrouw vindt hij nog raarder en zelfs stompzinnig.

Ik ken weinig mensen die zo ontzettend gelijk hebben.
Hoera!

Het leed dat afstuderen heet 2

 

 

Covers schrijft een scriptie.

Vandaag gehoord

Twee Brabanders aan het woord:

“Bende gij al afgewerkt?”
“Ja, en ik zal jou zo ook nog even kommen afwerken, of nie dan?”

Mannenavond

Het is een begrip waar ik, vrouw, natuurlijk uitermate weinig van begrijp.
‘Mannenavond.’
Een avond vol pils, vlees, en films met hopelijk ‘tieten’. Tieten zien is geen uitdaging als ze een filmpje van het kaliber ‘erotische videokunst’  in de dvd-speler zouden doen, maar dit gebeurt niet, want er moet ook achtervolgd, geschoten en ge-explodeerd worden, anders is de film saai en tieten zijn pas echte tieten als ze onverwachts in het beeld verschijnen. Pas dan kan er erg hard ‘waaah, tieten!’ geschreeuwd worden, om daarna iets stuk te maken met een bierflesje en één van de andere mannen heel hard op de schouder of een ander lichaamsdeel te slaan.
Mannenavond is een belangrijke avond.
Ze eten vlees.
Ze drinken bier.
Soms eten ze vlees met frieten, als het toevallig frietjesdag is, maar meestal niet. Zonder frieten smaakt het vlees, van het kaliber ‘met de tanden erafscheuren’, mannelijk genoeg.
Ze kijken naar films met Bruce Willis, Mel Gibson, Mila Kunis, Megan Fox en het liefst met ze allemaal tegelijk. Als er maar helikopters uit de lucht worden ge-explodeerd waardoor een slechterik in een aanhanger valt die onder een viaduct doorrijdt, waar helaas net een trein ontspoort, omdat het groene draadje van een ontstekingsmechanisme is doorgeknipt door die ene andere Europese slechterik, die toch een goeie blijkt te zijn, maar geen kans krijgt dit aan de wereld te laten zien, want zijn woning ontploft en het balkon vliegt zó zijn voorruit binnen, waardoor de auto een zodanige zwieper krijgt dat deze dwars door de gevel van een liquor-store rijdt, wat verder helemaal niet uitmaakt voor het verhaal want de echte slechterik komt daar onder die trein om het leven in een vuistgevecht met Bruce, die enorme pijnen heeft, door granaatscherven in zijn been en een ontwrichte kaak en de nep-slechterik krijgt zoveel Johnny Walkers binnen, dat hij misschien al overleed vóór een andere helikopter neerstort op de drankwinkel. Al heeft Bruce pijn, hij heeft gewonnen, de wereld is gered van al die slechte diplomaten die corrupt zijn en iets met drugs, maar wat precies maakt ook helemaal niets uit, want die materie is zó ingewikkeld dat niemand dat ooit kan bevatten. Gelukkig komt er af en toe een tiet voorbij en doet Megan of Mila een sexy-dance in een pistoolgevecht.
‘Tieten!’

Mannen zijn mysterieuze wezens, ondoorgrondelijk en ons, vrouwen, meestal nét een stapje voor. En wat ze daar precies bespreken, tijdens die frietvetvolle filmmarathons zal ons, vrouwen, een raadsel blijven. De mannen hebben een mistig gordijn opgetrokken rondom deze avonden die ab-so-luut verboden zijn voor wijven, want aan wijven heb je niks.
‘Maar wie moet er dan bier halen?’ fluistert de slimme van het stel.
‘Wroeaaaaah, maakt niet uit!’
‘Mannenavond!’
‘Bier!’

En wij, vrouwen, maar denken dat die avonden nergens over gaan.
Onze avonden, met lekker thee, worteltjes en álles van Hugh Grant, zitten vol emoties en bevragingen over ‘de man’. Want hij heeft mannenavond, en wij zijn niet welkom.
‘Zou hij me niet meer leuk vinden?’
Geen van ons, vrouwen, zal antwoorden met.
‘Wroeaaah, ga eens bier halen.’
Nee, wij zijn begripvol, troostend en stappen over op de wijn als er echte tranen komen. Tranen om te stelpen met een kusje, een crèmepje en een nieuwe lik mascara als de boel is weggeveegd. Hugh Grant is toch heus lekkerder dan die vent bij zijn vrienden. En de mannen weten heus ook wel dat die tieten in de film nep en dus niet aantrekkelijk zijn.
De mannen hebben het ook niet bijzonder leuk zonder ons, vrouwen.
En ze gaan heus niet alleen maar bierdrinken.
En actiefilms kijken.
Heus niet.
En we zijn wel welkom.
Heus wel.

Het is heel slim

om, als je een brief wil posten en dus postzegels moet plakken, je postzegels kwijt te zijn, terwijl je die net nog in je hand had om vervolgens het velletje zegels ín de vers dichtgelikte envelop te vinden. En dat dit dan je laatste envelop was, die je in wanhoop kapotgescheurd hebt.
Ik bedoel, dat is juist helemaal niet slim.

Hee, waar gaat dat mannetje met die hoed naartoe?

Graag teken ik poppetjes.
Mannetjes verdwaald in een landschap met een magische boom.
Mannetjes die zonder dat ze het zelf door hebben achteruit lopen.
Mannetjes met een spriet in hun mond, leunend tegen een palmboom op een onbewoond eiland, waar een haai omheen zwemt.
Mannetjes die een kasteel zien, geterroriseerd door een enge draak met vuur, waar ze een prinses uit moeten redden.
En mijn lievelingstekening is het mannetje met een vraagteken boven hun hoofd wandelend in een onduidelijke omgeving.

Al deze mannetjes dragen een hoed.

Niets is heerlijker dan stoppen met schrijven, omdat er een mannetje getekend gaat worden.

En soms, heel soms, heeft het mannetje zich verstopt…

Bij deze plaats ik hier het liedje, waarop zichtbare en onzichtbare mannetjes tekenen als vanzelf gaat. Vooral als er muziekmakende poppetjes in het clipje zitten die zich helemaal niet vervelend aan het gedragen zijn.

Een gesprek om te bewaren

Facebook, oh Facebook.
Als ik ooit eens tijd heb zal ik een liefdesgedicht of een ode aan je opdragen. Ware het niet dat ik het merendeel van de tijd belangrijke gesprekken voer op dat prachtige stukje internet van je.  Ik typ wat ik doe, en alle lieve mensen die mijn vrienden zijn typen welgemeende reacties terug, rechtstreeks uit het hart. Geen dag kan ik zonder je.

***

Nasja Covers
ziet ijsschotsen op het kanaal heen en weer stromen, vraagt zich af: stromen kanalen nu juist wel of niet?
06 januari om 13:15

 Ellen Bijsterbosch:
hou je bek.
06 januari om 13:23     

 Hanneke Hendrix :
Hahahaha
06 januari om 14:03

Nasja Covers :
ellen ga wat DOEN
06 januari om 14:49

 Rinske Verberg :
dit is het leukste facebookgesprek OOIT.
06 januari om 15:50

 Ellen Bijsterbosch :
die niet-afstuderende ijsschotsspotter moet zich niet met mijn leven bemoeien.
06 januari om 15:54

 Dirk van Pelt :
jongens, niet zo kort aangebonden. Je hebt nu eenmaal slimme en minder slimme mensen. Nasja, er zijn twee mogelijke antwoorden op dit ijsschotsmysterie. òf het water in het kanaal stroomt, òf je wordt in de gaten gehouden door sluwe duikers van de AIVD.
Kiezen of delen.
06 januari om 16:25

Don Duyns :
je begint nu ook al te facebooken als de personages in kernevel de musical.
06 januari om 16:25

***

Facebook, zonder jou zou er veel te veel tijd over zijn voor belangrijke zaken die er toe doen. En juist die worden altijd zo onherroepelijk overschat.
Bedankt, Facebookje van me.
Onthyven deed ik met plezier, zodat ik al mijn kostbare tijd aan jou kan besteden.

Helemaal niet leuk

In een goede periode, een jaar of vijf geleden, liet ik een t-shirt bedrukken met mijn destijds lievelingszin ‘Het leven is niet leuk’. Ik vond dit gepast en prettig. Met dat shirt naar de disco heb ik eenmaal geprobeerd, maar de zin bleek niet de beste mededeling te zijn om op twee borsten te dragen. Dan maar een pyama. Elke avond keek ik in de spiegel. Elke avond hetzelfde gesprek met mijn shirt dat telkens weer mijn staat van zijn bevestigde als ik weer eens hoopvol naar mijn koude en lege twijfelaartje keek.
Mijn t-shirt had gelijk en dat was hartstikke tegekgaaf, want ik had het zelf gemaakt.

Dan moeten ze niet nu mensen laten rondlopen met rode tassen waarop de Bruna ‘Het leven is wél leuk’ heeft laten drukken. Meneer Van het Hek mag dan ooit een bundel geschreven hebben, ik vind het niet nodig dat half bij-Bruna-kopend Nederland met zo’n ’shopper’ gaat rondlopen. Een motto van niks.
En daarom ben ik even boos.

Ik ga in bed liggen.
Het is hier koud, en ergens in mijn la ligt een warm, zwart shirt wijs op mij te wachten.

Mentaal gekootsjt

Ellen zit er klaar voor.
Valse lucht en een rechte rug; Ellen Bijsterbosch in functie.
‘Voor we beginnen, wil ik graag dat je hier even naar luistert,’ zucht ze, ‘om de sfeer van de komende sessies weer te geven.’ Ze zoekt een liedje op het internet en steekt een sigaret op.
Motto: Covers studeert af en daar gaat Ellen als coach voor zorgen.
Ze schommelt de kamer uit en laat mij alleen achter met het nummer en de songtekst en de opdracht dat ik het elke ochtend voor de spiegel moet beluisteren.

The eye of the tiger en I’m a survivor steken schraal af bij de powerdeuntjes van deze uptempo mentalcoachingspowerhit, ik heb die nummers toch al nooit begrepen.
Ze duwt me een bak koffie in mijn hand en steekt van wal:
‘Wat ben je nu eigenlijk concreet van plan?’
Ik zucht wat, probeer wat zinnen uit, en hortend en stotend vorm ik iets dat op een verhaal lijkt. Ik krijg wat hm’s en ah ja’s als antwoord en om de twee zinnen knikt ze begripvol.
Vervolgens gaat ze doodnormaal over in de zin: 
‘Ja nu speel ik wel even advocaat van de duivel, hè, ik wil je niet demotiveren, hè,’ alsof het haar dagelijkse kost is, mensen niet te demotiveren, maar juist actief te maken, door de valkuilen aan te wijzen van het ambitieus zijn:
‘Ik wil niet vervelend doen, hè, maar je haalt je wel wat op de hals hè.’
‘Oh ja.’
‘Maar dat is juist goed, hè!’
‘Oh ja.’

Het is dat ene Wim haar net voor was, maar ik had Ellen Bijsterbosch graag gezien om de mentale verbetering van het psychische klimaat in Nederland te bewerkstelligen. Ik denk dat ze met gemak van één naar zestien-en-een-half miljoen cliënten kan overschakelen. Vraag het Ellen, want Ellen heeft nog wel wat succesnummers uit de muziekgeschiedenis paraat om ieder zijn coachingpad muzikaal te ondersteunen.
‘Vandaag doen we Limp Bizkit, want Fred is nog een stuk bozer op de maatschappij dan jij.’
‘Stil maar, Bette Midler zingt dit speciaal voor jou.’
‘Hier, om de sessie af te sluiten, een nummer met een gezellig clipje, want alles, alles komt altijd goed. Heus.’

 

Omhalf drie ’s nachts strompel ik doodmoe maar dolgelukkig met mijn nieuwe persoonlijkheid naar huis. Een sessie met mevrouw Bijsterbosch duurt misschien elf-en-een-halfuur, je karakter kikkert er van op. En zo is het.

2010

De sneeuw ligt op de auto’s, de straat heeft dezelfde kleur als de lucht en Mark Everett zingt zachtjes in mijn oor dat hij het ook niet makkelijk heeft.
Tijd om de balans op te maken.
Het was me wat en het zal me wat worden.
Tweeduizendtien lijkt verdacht veel op tweeduizendnegen, nu ik hier zo zit. Koffiedrinkend uit hetzelfde kopje in dezelfde lelijke, maar oh zo warme, grijze trui. Ik knoei as op mijn vloer, die ik net gestofzuigd heb en op facebook drinkt het merendeel als vanouds nooit meer.

In tweeduizendnegen las ik voor het eerst werken van Hugo Claus.
In tweeduizendnegen stond ik net niet in de krant.
In tweeduizendnegen ontvriende ik mezelf van hyves, om meer tijd te maken voor facebook.
In tweeduizendnegen werd mijn hart gebroken en op de valreep zachtjes aan elkaar geplakt.
In tweeduizendnegen rende ik in Heidi-jurk volle vaart achter een hockeybal aan om de wedstrijd te winnen, waarna ik twee dagen niet kon lopen omdat helemaal nooit gehockeyd heb.
In tweeduizendnegen kwam ik over het algemeen af en toe in de psychische puree terecht, maar daar maakte ik dan gewoon stamppot van, met spekjes, voor al mijn vriendjes en vriendinnetjes en dat smaakte opperbest.

In tweeduizendnegen kreeg ik zin in tweeduizendtien.

In tweeduizendtien ben ik van een barkruk afgelazerd. De reden dat ik in tweeduizendtien maar niet in Brabant moet gaan wonen, want de barkrukken zijn er wankel en De Palm zit altijd vol.

Ach, in december zal ik toch wel weer bedenken wat er anders had kunnen lopen. Carnaval zal Carnaval zijn, de zomervakantie welverdiend en ook ik zal weer een jaartje ouder worden en het is me allemaal worst, want wat moet ik anders.
Als voornemen probeer ik dit jaar mijn uiterlijk op peil te houden en iets met gezondheid en scriptie, maar dat is voor later zorg. Nu eerst even kijken of er wat te schaatsen valt deze week.