Kleine update van het toneelmaken, waar ik me momenteel mee bezig hou.
De eerste try-outs van onze paradevoorstelling zijn achter de rug.
Er zijn, bij wijze van voorproefje, geschrapte monologen uit de voorstelling op internet te vinden.
Omdat ze online gepubliceerd zijn.
Tof, niet waar?
Keet is een voorstelling van
Jilles Flinterman
Martin Willem van Duijn
Theater aan het Spui
En ik.
Straks, in de zomer.
Den Haag en Amsterdam.
De 90′s komen naar je toe!
Niet mijn project, maar toch zeker een aandacht-verdienend project!
Deze film-in-de-maak, van afstuderende Rob Janssen, zoekt nog crew.
Over Carnaval ken nooit niet genoeg geschreven en gemaokt worre, dus bij deze zeg ik het voort.
Hou ze in de gaten op hun pagina, jonge!
En daarbij heb ik versie 1.0 van het script al mogen lezen: dit belooft meer dan goeds.
“Nee zeg.”
“Maar anders kom ik er niet in.”
“Wat moet ik tussen die bejaarden.”
“Bejaarden zijn jouw ding. Oma, je moet!”
Ik nodigde haar uit voor Bejaarden & Begeerte, de voorstelling van Oscar Kocken en Lucas de Man bij Het Zuidelijk Toneel. Oma is drieëntachtig, alleen, want opa is niet meer, maar ze moet van al die bejaarden niets weten.
Toch had ik oma nodig. Zonder haar kwam ik er niet in. Leeftijdsondergrens. Alleen toegankelijk onder begeleiding van een vijfenzestigplusser. Ik mompelde onverstaanbaar dat het ook een beetje over seksachtige dingen zou gaan, maar dat hoorde ze niet.
“Het is bejaardentoneel, en jij bent een oma.”
“Goed dan.”
“Goed?”
“Goed. Ja ja.”
Daar ging ik, zenuwachtig met de trein. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ik ben haar oudste kleinkind, maar dit was ons eerste gezamenlijke uitje. Zou ze het wel aankunnen? Een voorstelling over de liefde bij vijfenzestigplussers?
Bij de vraag “wie is er ouder dan vijfenzeventig” stak oma haar hand niet meer op.
“Oma, hallo?” fluisterde ik.
“Nee zeg, dan ben ik de sigaar. Over de negentig, dan wordt het weer interessant.”
Oscar en Lucas vertelden openhartige verhalen van mensen. Stelden directe vragen aan het publiek. En zoals de titel doet vermoeden, algauw waren ze aanbeland bij de fysieke liefde. Seks in de generatie van mijn ouders vind ik al onsmakelijk, maar vozen boven de vijfenzeventig, daar komt mijn hoofd niet bij. Ik kan daar niet aan denken. Lukt niet. Gaat niet.
Ik was geschokter dan de rest van de zaal, toen de jongens het over ‘een hand in haar broekje’ hadden. Zijn die oudjes nou preuts? Of ik? Mijn generatie met zijn wilde feesten, seksgrappen in het café, probleemrubrieken in de Viva, voorstellingen vol naakt, verf, harde bas en tongen op toneel. Wij zijn het, de preutse jonkies. Ik ben het, preuts. Ik grinnik van schrik als het gaat over zoenen in portiekjes. Ik probeer ongemakkelijk onzichtbaar te zijn bij het woord masturbatie.
En daar lachen ze om, die bejaarden, want die hebben het allemaal al meegemaakt.
Kon ik het wel aan? Een voorstelling over de liefde bij vijfenzestigplussers?
Taboedoorbrekend was de voorstelling niet, taboes waren gewoon niet aan de orde. Geen schaamte, geen gedoe. Hierdoor kon er liefdevol en brutaal gesproken worden over ouderdom, eenzaamheid, seks, angst, liefde en de dood. Zoveel voorstellingen gaan hierover, maar zo weinig zo eerlijk.
Oma en haar vriendinnen willen geen nieuwe man, of scharrel.
“Wij zitten er niet op te wachten hoor, zo’n weduwnaar met een mand vol vuile was.”
“Vuile was?”
“Eerst even vleierij, maar vroeg of laat komen ze allemaal met een wasmand.”
“Onderbroeken?”
“Die moet je heel heet wassen, maar ik begin er niet meer aan.”
“Maar als-ie zijn was nou thuislaat?”
“Nee hoor. Voor je het weet sta je de volgende het graf in te verzorgen.”
“Oh. Oh ja.”
Daarom zal ik mijn middag bij Bejaarden & Begeerte nooit meer vergeten. De voorstelling werpt het ‘dat-vraag-je-niet-hek’ omver.
Ik heb met oma gesproken. Voor het eerst zo open. Over vroeger. Over oud worden. Over verliefd worden. Over versierd worden door opa. Mijn zo keurige oma vond ook iemand leuk.
Als twee meiden in de kroeg zaten we daar. Wat nou bejaard. Zoveel verschilt er nou ook weer niet.
Bejaarden & Begeerte van Kocken & De Man en Het Zuidelijk Toneel, gezien in Chasse, Breda. 8 januari 2012, 15:00
“Rustig blijven ademen, Nas.
Ik ben een fokking Brabander en daar ben ik trots op en ik woon in fokking Utrecht en deze nominatie voor Verse Tekst 2011 van Platform Theaterauteurs is van mij!!!”
Uit het persbericht van PTa:
Vijf teksten verkozen uit inzendronde Verse Tekst 2011
Uit 50 nieuwe, onopgevoerde teksten heeft het leesteam 2011 van het
Platform Theaterauteurs vandaag vijf nog onopgevoerde teksten gekozen.
De schrijvers, regisseurs en dramaturgen Paul Knieriem, Rob de Graaf,
Joris van der Meer, Sandra Tromp Meesters, Judith de Rijke, Helen de
Zwart en Heleen Verburg kozen voor de volgende stukken – gegeven in
alfabetische volgorde:
Carnaval de musical door Nasja Covers,
Huid door Sytze Schalk,
Nachtijs, of het nut van handelen door Annet Bremen,
Uw penis door Bruno Mistiaen
Vader door Fons Montevirgenes.
Het Platform Theaterauteurs feliciteert deze schrijvers van harte met
hun uitverkiezing.
Deze teksten en hun schrijvers worden voorgesteld aan het publiek op
zondag 16 oktober, in de Grote Zaal van Theater Bellevue.
Toneelspelers brengen fragmenten, de schrijvers worden geïnterviewd,
gevolgd door de toekenning van de PTa Stimuleringsbeurs ad € 2.500 aan
een van de vijf schrijvers. Ook aanwezig is De Nieuwe Toneelbibliotheek,
met nieuwe en eerdere uitgaven, en met speciale
aandacht voor de lunchvoorstellingen van Theater Bellevue.
Zaal open vanaf 14 uur. Start program 15 uur, einde 17 uur, uitloop in
De Smoeshaan. Theater Bellevue, Leidsekade 90, Amsterdam. Toegang
vrij, reserveren 020-5305301 of aan de kassa.
Epic winning week, deze week.
Terwijl ik in mijn eigen geschiedenis alleen nog maar ooit genomineerd ben voor een barbiekleurwedstrijd. Die ik niet won. Ik was al te oud.
In de war dus. Maar wel leuke war!
Op de vooravond van dierendag kwam mij het volgende heuglijke feit ter ogen:
In de categorie Beste Jeugdvoorstelling hebben de lezers van MusicalOnline gestemd op
Achtste-groepers huilen niet!
Ik maak een avonddansje van blijdschap, dat mag best.
Klik en kijk, het bewijs!
Tot zover dit pretbulletin van Radio Covers.
‘You’re still in the running towards becoming hollands next awarded top playwright’ zou mij kunnen worden gezegd.
* ping *
